Θέατρο | Γίναμε οι ένορκοι στην παράσταση “TERROR” στο καινούριο θέατρο ΦΙΛΙΠ

Ένα καθηλωτικό δικαστικό θρίλερ που μετατρέπει το θέατρο σε αληθινή αίθουσα δίκης και τους θεατές σε ενεργούς ενόρκους.

Σκηνοθεσία: Γιώργος Οικονόμου
Μετάφραση: Ευαγγελία Α. Νάνου
Διασκευή: Μιρέλα Παπαοικονόμου
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Κοστούμια: Νίκος Χαρλάφτης
Σκηνικά : Αρετή Μουστάκα
Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Οικονόμου
Εικαστική επιμέλεια: Βαλεντίνο Βαλάσης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Φανδρίδου
Φωτογραφία: GRID FOX
Visual Identity: Saint of Athens
Επικοινωνία: Μαργαρίτα Δρούτσα
Παραγωγή: Χρήστος Τριπόδης – Μέθεξις

Παίζουν οι ηθοποιοί
Ίντρα Κέιν – Πρόεδρος
Θεοδώρα Σιάρκου – Εισαγγελέας
Δημήτρης Λιόλιος – Συνήγορος Υπεράσπισης
Χρήστος Παπαδόπουλος – Κατηγορούμενος
Βασίλης Μπατσακούτσας – Μάρτυρας Υπεράσπισης
Μαρία Νεφέλη Δούκα – Μάρτυρας Κατηγορίας

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Χρήστος Τριπόδης

Στον πέμπτο χρόνο παρουσίας του και για πρώτη φορά στο ολοκαίνουριο Θέατρο ΦΙΛΙΠ, το καθηλωτικό δικαστικό θρίλερ «TERROR» του Φέρντιναντ φον Σίραχ επιστρέφει για να υπενθυμίσει πως το θέατρο δεν είναι απλώς τέχνη∙ είναι και άσκηση δημοκρατίας. Και όποιος βρεθεί στην αίθουσα, δεν παρακολουθεί απλώς μια παράσταση — ορκίζεται ένορκος.

Την 24η Νοεμβρίου, στις 20:30, το κοινό βρέθηκε μπροστά σε μια πλήρως στημένη δίκη, με τον χώρο, τη σκηνοθεσία του Γιώργου Οικονόμου και τις εξαιρετικές ερμηνείες των ηθοποιών να υπηρετούν πιστά την ατμόσφαιρα ενός πραγματικού δικαστηρίου. Το έργο, βασισμένο στο συγκλονιστικό ερώτημα του αν μπορεί να θυσιαστεί μια μικρή ομάδα αθώων ανθρώπων προκειμένου να σωθούν χιλιάδες, θέτει το κοινό απέναντι σε ένα από τα πιο αιχμηρά ηθικά διλήμματα της σύγχρονης εποχής.

Η εξέλιξη εκκινεί από το πραγματολογικό πλαίσιο του έργου: 26 Μαΐου, λίγο μετά τις οκτώ το απόγευμα. Ένα αεροπλάνο της Lufthansa, με 164 επιβάτες, βρίσκεται υπό ομηρία. Ο τρομοκράτης σκοπεύει να το ρίξει στο κατάμεστο Allianz Arena, με 70.000 θεατές. Ο πιλότος μαχητικού, παρά τις σαφείς απαγορεύσεις του νόμου, καταρρίπτει το αεροσκάφος για να αποτρέψει τη μαζική σφαγή. Από εκεί και έπειτα, το θέατρο γίνεται αίθουσα δικαστηρίου — και οι θεατές κρίνονται άμεσα υπεύθυνοι για την ετυμηγορία: Αθώος ή Ένοχος;

Στο ρόλο της προέδρου του δικαστηρίου, η Idra Kayne παραδίδει μια εντυπωσιακά στιβαρή και ακριβής ερμηνεία. Αυστηρή, με εκτόπισμα και απόλυτη αίσθηση δικαστικής ισορροπίας, δημιουργεί τον θεμέλιο λίθο της παράστασης. Η παρουσία της ορίζει τον ρυθμό και διατηρεί την πειθαρχία της δικαστικής αίθουσας με φυσικότητα που σπάνια συναντά κανείς σε σκηνικές δικαστικές αναπαραστάσεις.

Η Μαρία-Νεφέλη Δούκα, ως σύζυγος ενός εκ των θυμάτων της επίθεσης, καταθέτει μια εξαιρετικά ανθρώπινη, ευάλωτη και ταυτόχρονα σπαρακτική ερμηνεία. Η αφήγησή της λειτουργεί ως συναισθηματικός άξονας του έργου, θυμίζοντας στους θεατές πως πίσω από κάθε αριθμό, πίσω από κάθε «υπολογισμό», υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, μια ζωή.

Η Θεοδώρα Σιάρκου, σε έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους της παράστασης, ενσαρκώνει την εισαγγελέα που υπερασπίζεται την απόλυτη αξία της ανθρώπινης ζωής. Ο τελικός της μονόλογος αποτελεί κορύφωση της βραδιάς: μια εκκωφαντική υπενθύμιση πως οι ανθρώπινες αξίες δεν μπορούν να θυσιάζονται στο βωμό πολιτικών συμφερόντων ή ψυχρών υπολογισμών. Με κρυστάλλινη άρθρωση, δύναμη και συναισθηματική καθαρότητα, η Σιάρκου καθήλωσε τους θεατές.

Στον αντίποδα, ο Δημήτρης Λιόλιος ενσαρκώνει συνήγορο υπεράσπισης του κατηγορουμένου – αυτόν που υποστηρίζει τη λογική του «μη χείρον βέλτιστον». Με επιχειρήματα στέρεα και σκληρά, χωρίς συναισθηματικό φίλτρο, εκπροσωπεί τη σχολή σκέψης που βάζει στο ζύγι ζωές, αριθμούς και πιθανότητες. Η αντιπαράθεσή του με τη Σιάρκου φωτίζει ακριβώς το κέντρο του ηθικού διλήμματος.

Η μετάφραση της Ευαγγελίας Α. Νάνου και η διασκευή της Μιρέλλας Παπαοικονόμου υπηρετούν απόλυτα το πνεύμα του έργου, κρατώντας τον ρεαλισμό του δικαστικού διαλόγου χωρίς να θυσιάζουν τη θεατρικότητα και την αμεσότητα.

Το «TERROR» στο Θέατρο ΦΙΛΙΠ δεν είναι μια παράσταση που απλώς παρακολουθείς. Είναι μια εμπειρία που σε προκαλεί, σε ταράζει, σε υποχρεώνει να πάρεις θέση. Οι θεατές, στο τέλος, δεν βγαίνουν από το θέατρο μόνο με μια ετυμηγορία. Βγαίνουν έχοντας αναμετρηθεί με την ίδια τους τη συνείδηση, με τις αξίες τους, με την ηθική της εποχής μας.

Ένα έργο που αποδεικνύει πως το θέατρο  δεν σου επιτρέπει απλώς να δεις. Σε αναγκάζει να σκεφτείς. Και αυτή η παράσταση το πετυχαίνει στο έπακρο.