Θέατρο | Η μαγεία του “Cats” ζωντανεύει ξανά: ένα μιούζικαλ που… νιαουρίζει με πάθος και συγκίνηση στο Christmas Theater”

Το θρυλικό μιούζικαλ “Cats” επέστρεψε στην Αθήνα, χαρίζοντας στο κοινό μια βραδιά γεμάτη φαντασία, μουσική και μαγεία.

Κείμενο: T.S. Eliot
Μουσική: Andrew Lloyd Webber
Πρωταγωνιστούν: Lucy May Barker (Grizabella), Michael Robert-Lowe (Old Deuteronomy), Nathan Taylor (Bustopher Jones / Asparagus / Rumpus Cat), Russell Dickson (Munkustrap), Samuel Bateson (Quaxo/Mistoffelees), Gavin Eden (Skimbleshanks), Hazel Baldwin (Jennyanydots/Gumbie), Olivia Barnett-Legh (Bombalurina), Alice Oberg (Demeter), Marcus May (Mungojerrie), Lauren Bronwyn-Wood (Rumpelteazer), Daisy Boyles (Jellylorum), Isabel Moore (Victoria/White Cat), Gabrielle Parker (Jemima), Emily Layden-Fritz (Cassandra), Jessie-Jae Davis (Tantomile), Fin Adams (Carbucketty), Bailey Johnson (Coricopat), Marco Venturini (Admetus/Macavity), Daniel Timoney (Alonzo), Theo Reece (Bill Bailey), Carrie Willis (Swing), Grace Chan (Swing), Nikki Biddington (Swing), Jamie Armour (Swing), Ben Walsh (Swing), Liam Dean (Swing), Quinlan Kelly (Understudy & Booth) 

Το βράδυ της 5ης Νοεμβρίου, το Christmas Theater γέμισε από κόσμο που ανυπομονούσε να δει το πολυβραβευμένο μιούζικαλ του Andrew Lloyd Webber, “Cats”. Ένα έργο-σύμβολο του παγκόσμιου μουσικού θεάτρου, που μετά από δεκαετίες συνεχίζει να μαγεύει με την πρωτοτυπία, τη σκηνική του ενέργεια και τη μοναδική αίσθηση φαντασίας που αποπνέει. Αν και η παράσταση ξεκίνησε με καθυστέρηση λόγω των καθυστερημένων αφίξεων, το κοινό φάνηκε να την ξεχνά από τα πρώτα λεπτά, καθώς η αίθουσα βυθίστηκε στη σκοτεινή, υποβλητική ατμόσφαιρα του έργου και οι πρώτες γάτες έκαναν την εμφάνισή τους στη σκηνή.

Το “Cats” δεν είναι ένα συνηθισμένο μιούζικαλ. Είναι μια ποιητική εμπειρία, βασισμένη στο έργο του T.S. Eliot “Το Βιβλίο των Πρακτικών Γατών του Γέρου Πόσουμ”, ένα συνονθύλευμα από ιστορίες για γάτες με ανθρώπινες ιδιότητες, συναισθήματα και επιθυμίες. Ο Lloyd Webber κατάφερε να μετατρέψει αυτή την ποιητική συλλογή σε ένα σκηνικό αριστούργημα, γεμάτο μουσική, χορό, θεατρικότητα και συγκίνηση. Κάθε χρόνο, τη νύχτα του Jellicle Ball, οι Jellicle Cats συγκεντρώνονται για να επιλέξουν, υπό την καθοδήγηση του σοφού Old Deuteronomy, ποια γάτα θα ξαναγεννηθεί στο Heaviside Layer. Ένα μοτίβο που λειτουργεί σαν αλληγορία για τη λύτρωση και τη δεύτερη ευκαιρία, ντυμένο με μυστήριο και χιούμορ.

Η παραγωγή που παρουσιάστηκε στην Αθήνα ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή για τη σκηνοθετική και σκηνογραφική της δύναμη. Η σκηνή του Christmas Theater μεταμορφώθηκε πλήρως σε μια φαντασμαγορική γειτονιά γατών, όπου κάθε γωνιά, κάθε αντικείμενο και κάθε φως είχε τον δικό του ρόλο. Το κυρίαρχο μπλε φως δημιουργούσε μια αίσθηση βάθους και μαγείας, ενώ οι φωτισμοί καθοδηγούσαν το βλέμμα του θεατή με απόλυτη ακρίβεια. Τα σκηνικά, γεμάτα γωνιές, σκαλοπάτια και “κρυψώνες”, έδιναν στους ηθοποιούς τη δυνατότητα να κινούνται ασταμάτητα, ανεβαίνοντας, κατεβαίνοντας και ξεπροβάλλοντας απ’ το πουθενά – όπως ακριβώς θα έκανε μια παρέα παιχνιδιάρικων γατών μέσα στη νύχτα.

Οι χορευτές-ερμηνευτές ήταν πραγματικοί δεξιοτέχνες. Οι κινήσεις τους είχαν απίστευτη ακρίβεια, ρυθμό και χάρη, αποδίδοντας τέλεια την ευλυγισία και την πονηριά των αιλουροειδών. Δεν υπήρχε ούτε μία στιγμή που να μη βρισκόταν κάτι εντυπωσιακό στο βλέμμα του θεατή – είτε μια συγχρονισμένη φιγούρα, είτε μια μικρή μιμητική λεπτομέρεια που θύμιζε πόσο παρατηρητικά οι δημιουργοί έχουν μελετήσει τη φύση των γατών. Τα κοστούμια ήταν από μόνα τους έργα τέχνης. Καθεμία από τις γάτες είχε τη δική της ξεχωριστή φορεσιά, με αποχρώσεις, γούνες και σχέδια που τόνιζαν την προσωπικότητά της. Ήταν φανερό πως τίποτα δεν είχε αφεθεί στην τύχη.

Φυσικά, επειδή πρόκειται για μιούζικαλ, οι φωνές των ερμηνευτών ήταν καθοριστικές. Και πράγματι, οι ερμηνείες τους ήταν άψογες. Η μουσική του Lloyd Webber, με τα θεαματικά crescendi, τα ρυθμικά περάσματα και τις εναλλαγές ύφους, αποδόθηκε με καθαρότητα και πάθος. Από το πρώτο κομμάτι, “The Overture”, που έστησε την ατμόσφαιρα του μυστηρίου, μέχρι το “The Naming of Cats” με τον σχεδόν τελετουργικό του χαρακτήρα, το κοινό αφέθηκε ολοκληρωτικά στη μαγεία της μουσικής. Το “Mungojerrie and Rumpelteazer” πρόσφερε μια παιχνιδιάρικη ανάσα, ενώ τα “Old Deuteronomy” και “The Jellicle Ball” αποτέλεσαν κορυφώσεις σε ρυθμό και χορό. Το “Macavity: The Mystery Cat” ενθουσίασε με τη θεατρικότητά του, προσθέτοντας μια σκοτεινή, σχεδόν κωμική νότα στη ροή του έργου.

Και φυσικά, ήρθε η στιγμή του “Memory” – το απόλυτο highlight του μιούζικαλ. Η Grizabella, την οποία υποδύεται η Lucy May Barker, εμφανίστηκε σχεδόν φαντασμαγορικά, με μια εσωτερική θλίψη που καθήλωνε. Η ερμηνεία της ήταν γεμάτη συναίσθημα, εύθραυστη και δυνατή ταυτόχρονα, ενώ η φωνή της – καθαρή, γεμάτη ένταση και ευαισθησία – έκανε το κοινό να κρατήσει την ανάσα του. Το “Memory” ακούστηκε όπως του αξίζει: ως τραγούδι λύτρωσης, νοσταλγίας και αποδοχής, ένα κάλεσμα για κατανόηση που ξεπερνά τον ρόλο της γάτας και αγγίζει το βαθύτερο ανθρώπινο βίωμα.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στη διάδραση των ηθοποιών με το κοινό. Πολλές φορές, οι Cats κατέβαιναν από τη σκηνή, πλησίαζαν τις θέσεις των θεατών, έκαναν αστείες κινήσεις ή παρατηρούσαν το κοινό με περιέργεια. Αυτές οι στιγμές έσπαγαν τον “τέταρτο τοίχο” και έφερναν μια παιχνιδιάρικη αμεσότητα στην παράσταση. Οι θεατές, μικροί και μεγάλοι, ανταποκρίνονταν με χαμόγελα, δείχνοντας πως το “Cats” είναι πράγματι μια εμπειρία για κάθε ηλικία – μια παράσταση που δεν χρειάζεται απαραίτητα να την “κατανοήσεις” λογικά, αλλά να τη ζήσεις αισθητικά.

Παρά τη μικρή καθυστέρηση στην έναρξη, η βραδιά κύλησε μαγευτικά. Το Christmas Theater μετατράπηκε σε ένα θεατρικό σύμπαν γεμάτο μουσική, χορό και ποίηση, που παρέσυρε το κοινό σ’ έναν κόσμο όπου οι γάτες χορεύουν, τραγουδούν και αφηγούνται ιστορίες ζωής και αναγέννησης. Ο Andrew Lloyd Webber, μέσα από αυτή τη διαχρονική δημιουργία, αποδεικνύει για ακόμη μία φορά πως το μιούζικαλ δεν είναι απλώς ένα είδος θεάματος, αλλά μια μορφή τέχνης που συνδυάζει το σώμα, τη φωνή και τη φαντασία σε μια αρμονική εμπειρία.

Φεύγοντας από το θέατρο, αυτό που μένει δεν είναι μόνο οι εικόνες, τα φώτα ή οι φωνές, αλλά μια αίσθηση ζεστασιάς και μαγείας. Το “Cats” συνεχίζει να γοητεύει επειδή αγγίζει κάτι πολύ βαθύ και καθολικό – την ανάγκη για αποδοχή, για δεύτερες ευκαιρίες και για αναγέννηση μέσα από τη μνήμη και την αγάπη. Μια παράσταση που αποδεικνύει πως, όσες δεκαετίες κι αν περάσουν, η μαγεία του θεάτρου παραμένει ανεξίτηλη.