Θέατρο | “ΛΟΛΑ” στο Παλλάς: Μια νύχτα που δεν συγχωρεί και ένας έρωτας που δεν σβήνει

Μια παράσταση που δεν αφηγείται απλώς μια ιστορία, αλλά σε τραβά αδυσώπητα μέσα στη σκοτεινή, παθιασμένη καρδιά της νύχτας.

• Πρωτότυπο Σενάριο: Ηλίας Λυμπερόπουλος
• Διασκευή/Σκηνοθεσία: Χρήστος Σουγάρης
• Σκηνικά: Τίνα Τζόκα
• Κοστούμια: Εύα Γουλάκου
• Μουσική: Τζεφ Βάνγκερ
• Κίνηση: Άντι Τζούμα
• Σχεδιασμός Φωτισμών: Αλέκος Αναστασίου
• Σχεδιασμός Βίντεο: Χρήστος Σουγάρης
• Σχεδιασμός Ήχου: Χρήστος Λαμπρόπουλος
• Σκηνές Μάχης: Χάρης Γεωργιάδης
• Τεχνική Υποστήριξη Σχεδιασμού Βίντεο: Ιγνάτιος Σκανδάλης
• Εικονολήπτριες: Μαγδαληνή Παναγιωτάκη – Γεωργία Αδάμη
• Βοηθοί Σκηνοθέτη: Πάνος Κούγιας, Στέλλα Παπακωνσταντίνου, Νεφέλη Παπαναστασοπούλου
• Βοηθός Σκηνογράφου: Μελίνα Κοντοσφύρη
• Βοηθός Ενδυματολόγου: Αλεξάνδρα Φτούλη
• Σύμβουλος Δραματουργίας: Νεφέλη Παπαναστασοπούλου
• Οργάνωση Παραγωγής: Ρόζα Καλούδη
• Παραγωγή: Λυκόφως – Γιώργος Λυκιαρδόπουλος
• Επικοινωνία παράστασης: Μαργαρίτα Δρούτσα
  

Χθες το βράδυ, 30 Ιανουαρίου, στο Θέατρο Παλλάς, συνέβη κάτι σπάνιο: μια παράσταση που δεν αρκέστηκε στο να αφηγηθεί μια ιστορία, αλλά τόλμησε να τη ζωντανέψει με τέτοια ένταση ώστε το κοινό να πάψει να είναι απλός θεατής και να γίνει μάρτυρας. Η «ΛΟΛΑ» του Πολιτιστικού Οργανισμού Λυκόφως δεν είναι απλώς μια θεατρική μεταφορά ενός εμβληματικού φιλμ· είναι μια εμπειρία που χαράσσεται στο σώμα και στη μνήμη, μια κατάδυση στη νύχτα της Τρούμπας, εκεί όπου ο έρωτας, η βία, η μουσική και η επιβίωση συνυπάρχουν επικίνδυνα.

Η ιστορία της Λόλας, που καθόρισε μια ολόκληρη εποχή μέσα από το φιλμ νουάρ του Ντίνου Δημόπουλου, επιστρέφει έξι δεκαετίες μετά στη σκηνή, όχι ως νοσταλγική αναπαράσταση, αλλά ως ζωντανό, παλλόμενο παρόν. Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές ότι η παράσταση δεν φοβάται το σκοτάδι της. Αντιθέτως, το αγκαλιάζει. Οι χαμηλοί φωτισμοί, σχεδόν υπνωτικοί, δημιουργούν μια αίσθηση διαρκούς απειλής και επιθυμίας, σαν να παρακολουθείς τα γεγονότα μέσα από καπνό και αλκοόλ, με την καρδιά να χτυπά λίγο πιο γρήγορα απ’ όσο θα ήθελες.

Η Έλλη Τρίγγου, στον ρόλο της Λόλας, παραδίδει μια ερμηνεία που δύσκολα περιγράφεται χωρίς υπερβολές. Δεν υποδύεται απλώς μια γυναίκα της νύχτας· ενσαρκώνει μια ύπαρξη που παλεύει να σταθεί όρθια σε έναν κόσμο που τη συνθλίβει. Η Λόλα της Τρίγγου είναι εύθραυστη και ταυτόχρονα επικίνδυνα δυνατή, αισθησιακή χωρίς να γίνεται ποτέ επιφανειακή, πληγωμένη χωρίς να ζητά λύπηση. Από την πρώτη της εμφάνιση στη σκηνή, με έναν σαγηνευτικό χορό που κόβει την ανάσα, μέχρι τις πιο σιωπηλές της στιγμές, όπου ένα βλέμμα αρκεί για να πει όσα δεν λέγονται, αποδεικνύει πως το ταλέντο της ξεπερνά κατά πολύ τα στενά όρια της υποκριτικής.

Απέναντί της, ο Γιάννης Στάνκογλου ως Άρης, ο μεγάλος και μοιραίος έρωτας, κουβαλά όλο το βάρος ενός άντρα που ξέρει πως τα λάθη του παρελθόντος δεν ξεπλένονται εύκολα. Η χημεία τους στη σκηνή είναι ηλεκτρισμένη, σχεδόν επικίνδυνη. Μαζί μοιάζουν με σύγχρονους Όρφεα και Ευρυδίκη, παγιδευμένους σε έναν Άδη που δεν επιτρέπει επιστροφές. Ο έρωτάς τους δεν εξιδανικεύεται· παρουσιάζεται ωμός, παθιασμένος, γεμάτος ζήλια και απόγνωση, τόσο εύθραυστος όσο και ένα μαχαίρι στο σκοτάδι.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στον Γιώργο Γάλλο, ο οποίος στον κομβικό ρόλο του Στέλιου παραδίδει ένα αληθινό ρεσιτάλ ερμηνείας. Η παρουσία του στη σκηνή λειτουργεί καταλυτικά, φορτίζοντας την ατμόσφαιρα με ένταση και απειλή. Είναι από εκείνους τους ρόλους που δεν επιδιώκουν να κλέψουν την παράσταση, αλλά τελικά τη σημαδεύουν ανεξίτηλα.

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Χρήστου Σουγάρη επιλέγει να συνομιλήσει ανοιχτά με τον κινηματογράφο, χωρίς να προδώσει τη θεατρική φύση του έργου. Η χρήση live κάμερας που ακολουθεί τους ηθοποιούς επί σκηνής, σε συνδυασμό με το video wall στο πάνω μέρος της σκηνής, δημιουργεί μια αίσθηση διαρκούς παρακολούθησης, σαν να βρισκόμαστε μέσα σε μια σκοτεινή κινηματογραφική λήψη που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Το αποτέλεσμα είναι μια άκρως ηλεκτρισμένη, σχεδόν ασφυκτική ατμόσφαιρα, που κρατά το κοινό σε συνεχή εγρήγορση.

Η μουσική λειτουργεί ως αφανής πρωταγωνιστής. Οι επιλογές είναι απόλυτα στοχευμένες, χτίζουν σασπένς και δένουν οργανικά με την πλοκή, ενισχύοντας κάθε συναισθηματική κορύφωση. Η σύνθεση του Τζεφ Βάνγκερ, με ζωντανά ηχοχρώματα και την παρουσία σαξοφώνου επί σκηνής, δημιουργεί ένα ηχητικό τοπίο βαθιά δεμένο με τη νύχτα της Τρούμπας, σχεδόν αναπνέει μαζί της. Το φινάλε με το «White Rabbit» των Jefferson Airplane, τη στιγμή που η νύχτα βυθίζεται στο μακελειό, λειτουργεί ως μια συγκλονιστική σκηνοθετική επιλογή: ένας ψυχεδελικός επίλογος σε έναν κόσμο που δεν χαρίζει συγχωρήσεις.

Φεύγοντας από το Θέατρο Παλλάς, δεν είχες απλώς δει μια καλή παράσταση. Είχες ζήσει κάτι. Η «ΛΟΛΑ» δεν ονειρεύεται τη φυγή· ονειρεύεται την επιβίωση. Και για όσο διαρκεί, παρασύρει και το κοινό σε αυτόν τον αγώνα, αφήνοντάς το μαγεμένο, ταραγμένο και βαθιά συγκινημένο. Είναι από εκείνες τις παραστάσεις που σου θυμίζουν γιατί το θέατρο, όταν τολμά, μπορεί ακόμη να γίνει επικίνδυνα ζωντανό.

Στην πρεμιέρα της παράστασης βρέθηκε πλήθος κόσμου από το καλλιτεχνικό και δημοσιογραφικό γίγνεσθαι, ανάμεσα στους οποίους ήταν οι Κατερίνα Διδασκάλου, Παναγιώτης Μπουγιούρης, Νίκη Βακάλη, Στράτος Τζώρτζογλου, Μαίρη Κόκκαλη, Madame Ginger, Τάσος Μπιμπισίδης και Σάσα Σταμάτη.