Νέο Album | Κατερίνα Κυρμιζή – Κάκτοι ΙΙΙ

Η τραγουδοποιός Κατερίνα Κυρμιζή επιστρέφει με το «Κάκτοι III», το τρίτο και καταληκτικό concept album της ενότητας «Κάκτοι», ολοκληρώνοντας μια διαδρομή που ξεκίνησε το 2018 με το EP «Κάκτοι Ι» και συνεχίστηκε το καλοκαίρι του 2020 με το mini album «Κάκτοι ΙΙ». Ο νέος αυτός δίσκος, που περιλαμβάνει επτά τραγούδια, έρχεται να κλείσει έναν κύκλο εσωτερικής αναζήτησης και συναισθηματικής καταγραφής. Οι «κάκτοι» λειτουργούν εξαρχής ως συμβολισμός: είναι οι εμπειρίες που επιβιώνουν μέσα στη συναισθηματική ανομβρία, που αντέχουν στη φθορά του χρόνου και στις δυσκολίες, και που, παρά τις πληγές, εξακολουθούν να στέκονται όρθιες.

Στο «Κάκτοι III» αυτή η μεταφορά φτάνει στην ωριμότητά της. Τα τραγούδια κινούνται γύρω από το τέλος, την απώλεια, τη διάψευση, αλλά και την αποδοχή. Δεν πρόκειται για έναν δίσκο παραίτησης· είναι περισσότερο μια ήρεμη καταγραφή της μετάβασης από τον πόνο στη συμφιλίωση. Η Κατερίνα Κυρμιζή δεν δραματοποιεί· παρατηρεί, αναστοχάζεται και τελικά αφήνει χώρο στο φως.

Το album ανοίγει με το «Τα τραγούδια γίνονται άστρα», ένα κομμάτι που μοιάζει με σιωπηλό αποχαιρετισμό. Είναι ένα τραγούδι αποδέσμευσης, μια τρυφερή παραδοχή πως ό,τι έζησε κανείς μεταμορφώνεται σε ανάμνηση που φωτίζει από μακριά. Αμέσως μετά έρχεται η «Μέθεξις», ένα δυναμικό ethnic pop τραγούδι που αντλεί έμπνευση από την αρχαιοελληνική ιδέα της συλλογικής έκστασης μέσα από τη μουσική και τον χορό. Εδώ η ένταση μετατρέπεται σε γιορτή, και η εσωστρέφεια δίνει τη θέση της στη συμμετοχή.

Το «Generation X», που κυκλοφόρησε ως single το καλοκαίρι και αποτέλεσε τον δεύτερο προπομπό του album, εστιάζει στην ελληνική εκδοχή της γενιάς που γεννήθηκε τη δεκαετία του ’70. Μιλά για ανθρώπους που βρέθηκαν στην πιο δημιουργική τους φάση αντιμέτωποι με την οικονομική κρίση και που σήμερα συχνά νιώθουν πως παραγκωνίζονται από τους νεότερους. Με λόγο άμεσο και ειλικρινή, η Κατερίνα Κυρμιζή αποτυπώνει τη συλλογική ματαίωση αλλά και την αντοχή αυτής της γενιάς.

Το «Δε σ’ αντέχω», που προηγήθηκε ως πρώτο single τον Μάιο του 2024, σκιαγραφεί την ψυχική αναστάτωση μιας γυναίκας που βιώνει το ghosting, την απότομη και αδικαιολόγητη εξαφάνιση του άλλου. Η αφήγηση είναι ωμή, σχεδόν εξομολογητική, αποτυπώνοντας τη σύγχυση και την οργή που αφήνει πίσω της η σιωπή. Στον αντίποδα, το «Στην ώρα της καρδιάς» μιλά για έναν έρωτα που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, επειδή κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να κάνει το πρώτο βήμα. Είναι ένα τραγούδι για τις ευκαιρίες που χάνονται όχι από σύγκρουση, αλλά από δισταγμό.

Στο «Μαύρο ροζ», η Κατερίνα Κυρμιζή υιοθετεί τη φωνή ενός ναρκισσιστικού προσώπου που προειδοποιεί εξαρχής πως θα πληγώσει χωρίς τύψεις. Το τραγούδι λειτουργεί σαν καθρέφτης μιας τοξικής δυναμικής, όπου η γοητεία συνυπάρχει με την καταστροφή. Το album ολοκληρώνεται με το «Τίποτα πια», ένα ατμοσφαιρικό και ιδιόμορφο κομμάτι που εκφράζει την απάρνηση και το κλείσιμο ενός κύκλου, αφήνοντας μια αίσθηση σιωπηλής κάθαρσης.

Η Κατερίνα Κυρμιζή υπογράφει τους στίχους και τη μουσική όλων των τραγουδιών και αναλαμβάνει ενεργό ρόλο σε κάθε πτυχή της δημιουργίας. Παίζει κιθάρα, πλήκτρα και κρουστά, επιμελείται τις ενορχηστρώσεις, σχεδιάζει το εξώφυλλο και τα μουσικά βίντεο, ενώ συνυπογράφει τη μουσική παραγωγή με τον Νίκο Γρηγοριάδη. Οι ενορχηστρώσεις παντρεύουν απρόσμενα το βιολί με την κιθάρα, το σαξόφωνο με το pedal steel, τη μελόντικα με την κρητική λύρα, τα κρουστά με τα keyboard και αιθέριες φωνητικές γραμμές, δημιουργώντας ένα ηχητικό τοπίο πολυεπίπεδο αλλά οργανικό.

Το «Κάκτοι III» δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό. Αντίθετα, επιλέγει να σταθεί με ειλικρίνεια απέναντι σε όσα πονάνε, αναδεικνύοντας την ομορφιά που μπορεί να αναδυθεί μέσα από την αντοχή. Όπως οι κάκτοι ανθίζουν σε άνυδρα τοπία, έτσι και τα τραγούδια αυτού του album φωτίζουν τις πιο δύσκολες εμπειρίες, υπενθυμίζοντας ότι ακόμη και μέσα στη σιωπή μπορεί να υπάρξει ζωή.