Νέο Album | Bruno Mars – The Romantic

O Bruno Mars επιστρέφει με το τέταρτο προσωπικό του album, το “The Romantic”, και αυτή τη φορά δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να αποδείξει ότι είναι ένας ακόμα pop star. Αντίθετα, μοιάζει να έχει αφήσει στην άκρη την ανάγκη για εντυπωσιασμό και να επενδύει ολοκληρωτικά στη γλυκύτητα, στην ατμόσφαιρα και στη συναισθηματική “θερμοκρασία” των τραγουδιών. Δέκα χρόνια χωρίζουν αυτή την κυκλοφορία από το “24K Magic”, όμως στο μεσοδιάστημα ο Bruno Mars δεν έλειψε ποτέ πραγματικά: το project Silk Sonic με τον Anderson .Paak, οι τεράστιες επιτυχίες “Die with a Smile” με τη Lady Gaga και το “APT.” με τη ROSÉ, τα ασύλληπτα νούμερα στο streaming και τα 40ά γενέθλιά του γέμισαν αυτό το κενό με θόρυβο και λάμψη. Το προσωπικό album όμως καθυστερούσε… ωστόσο άξιζε η αναμονή.

Το πιο καθοριστικό στοιχείο αυτής της νέας φάσης δεν είναι κάποιο single, αλλά ο παραγωγός D’Mile. Ο Dernst Emile II, που είχε σκεφτεί ακόμα και να εγκαταλείψει τη μουσική πριν βρει νέα πνοή με το “Painted” του Lucky Daye, συνδέθηκε με τον Bruno Mars μέσω του James Fauntleroy γύρω στο 2019. Ήδη από το “Leave the Door Open” είχε φανεί πως ο ήχος του Mars άλλαζε κατεύθυνση: λιγότερο νέον, περισσότερη ζεστασιά· λιγότερη επίδειξη, περισσότερη soul . Ο D’Mile τραβά τη μουσική προς μια προ-disco ευαισθησία, εκεί όπου η Motown τελειοποίησε την pop-soul φόρμα και οι κοινότητες της Chicano soul την κράτησαν ζωντανή για δεκαετίες.

Το εξώφυλλο του “The Romantic” δηλώνει ξεκάθαρα αυτή την αισθητική στροφή. Μονοχρωμία, τριαντάφυλλα, αλυσίδες, γραμματοσειρές που παραπέμπουν σε κουλτούρα lowrider – μια εικονογραφία που συναντά κανείς σε μπάντες όπως οι Thee Sacred Souls και οι Thee Sinseers. Ο Bruno Mars, με πορτορικανικές και χαβανέζικες ρίζες και χρόνια στο Λος Άντζελες, δεν μοιάζει να «δανείζεται» επιφανειακά αυτή την παράδοση· αντιθέτως, την ενσωματώνει με σεβασμό και φυσικότητα.

Παραγωγικά, ο D’Mile και ο Bruno Mars (μαζί με τους Philip Lawrence και Brody Brown στη σύνθεση) δημιουργούν ένα ενιαίο, συνεκτικό σύμπαν εννέα τραγουδιών. Τα πνευστά -με τη φροντίδα του Gabriel Roth, γνωστού από τη δουλειά του με τους Sharon Jones και Charles Bradley– δεν επιτίθενται, αλλά αγκαλιάζουν. Οι κιθάρες δεν κόβουν απότομα τον ρυθμό· κυλούν απαλά. Τα τύμπανα αναπνέουν κάτω από τη φωνή του Mars, αφήνοντάς τον να πρωταγωνιστεί χωρίς να πιέζεται.

Η αρχή του album κινείται γύρω από την επιθυμία και το φλερτ. Στο “Risk It All”, ο Bruno Mars υιοθετεί μια μεγαλοπρεπή, σχεδόν θεατρική ρομαντικότητα: θα διασχίσει θάλασσες, θα ανέβει βουνά, θα θυσιαστεί. Είναι εντυπωσιακό, αλλά και απρόσωπο – μια εξομολόγηση χωρίς συγκεκριμένο αποδέκτη. Στο “Cha Cha Cha” το ύφος αλλάζει: πιο παιχνιδιάρικο, πιο γειωμένο, με χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Το “I Just Might”, το βασικό single, πατάει στη disco-pop λάμψη και στη γνώριμη αφοπλιστική ελαφρότητα του Mars. Η γοητεία του βρίσκεται στη φράση, στο πείραγμα, στο μισό-σοβαρό βλέμμα.

Όταν όμως φτάνουμε στο “God Was Showing Off”, το album αποκτά μια αλλόκοτη, σχεδόν μεταφυσική διάσταση. Ο Mars αποθεώνει τη γυναίκα που περιγράφει, της αποδίδει αγγελικές ιδιότητες, την παρουσιάζει σαν θεϊκή έμπνευση. Είναι ταυτόχρονα ρομαντικό και ελαφρώς ανησυχητικό – σαν να λατρεύει περισσότερο την ιδέα της λατρείας παρά το ίδιο το πρόσωπο. Η ερμηνεία του είναι τόσο απόλυτη που σε κάνει να αναρωτιέσαι πού τελειώνει το συναίσθημα και πού αρχίζει η περσόνα.

Το σημείο καμπής έρχεται με το “Why You Wanna Fight?”, όπου ο Bruno Mars εγκαταλείπει για πρώτη φορά τη βεβαιότητα. Παραδέχεται λάθη, ικετεύει, εκθέτει αδυναμία. Στο “On My Soul” και στο “Something Serious” περνά από την απελπισία στη δέσμευση και από εκεί στην επιθυμία για σταθερότητα. Οι στίχοι παραμένουν απλοί, σχεδόν καρτ-ποστάλ, όμως η ειλικρίνεια στη φωνή του δίνει βάρος ακόμα και στις πιο κοινές φράσεις.

Το “Nothing Left” είναι ίσως η πιο δυνατή στιγμή του δίσκου. Η σπίθα έχει χαθεί, οι λέξεις «σ’ αγαπώ» δεν έχουν πια την ίδια ένταση, και ο Mars στέκεται μόνος σε ένα σπίτι που κάποτε ήταν γεμάτο υπόσχεση. Είναι η πρώτη φορά που δεν προσφέρει απλώς· ζητά. Και δεν ξέρει αν θα πάρει απάντηση. Το κλείσιμο με το “Dance with Me” συνεχίζει αυτή την εύθραυστη αβεβαιότητα: μια τελευταία πρόσκληση για χορό, μια τελευταία προσπάθεια να σωθεί κάτι που ξεθωριάζει.

Συνολικά, το “The Romantic” είναι ένα σφιχτό, καλοδουλεμένο album που στηρίζεται στη συνοχή και στη λεπτομέρεια. Ο Bruno Mars παραμένει ένας από τους πιο ευέλικτους ερμηνευτές της γενιάς του, ικανός να μεταμορφώνεται χωρίς να χάνει την ταυτότητά του. Εδώ, όμως, δεν μεταμφιέζεται· βυθίζεται ολοκληρωτικά σε μια old-school soul παράδοση και την υπηρετεί με αφοσίωση. Η παραγωγή του D’Mile του δίνει χώρο, βάθος και διακριτική πολυτέλεια.

Στα 40 του, ο Bruno Mars δεν κυνηγά απλώς επιτυχίες. Με το “The Romantic” δείχνει πως μπορεί να χτίσει ένα έργο με ενιαία αισθητική και συναισθηματική συνέπεια. Το album τελειώνει με μια παράκληση για έναν ακόμη χορό – κι όσο η απάντηση μένει μετέωρη, η μουσική συνεχίζει να παίζει.