Skip to content

Νέο Album | Flea – Honora

  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 27 Μαρτίου 2026
  • Εταιρεία: Nonesuch
  • Μορφή: CD, LP, Digital Release
  • Singles από το “Honora”:
  1. “A Plea” | Κυκλοφόρησε: 2 Δεκεμβρίου 2025
  2. “Traffic Lights (feat. Thom Yorke)” | Κυκλοφόρησε: 14 Ιανουαρίου 2026
  3. “Thinkin Bout You” | Κυκλοφόρησε: 11 Φεβρουαρίου 2026

Ο Flea αφήνει το funk και συστήνεται ξανά μέσα από το προσωπικό, απρόβλεπτο και βαθιά jazz album “Honora”.

Το “Honora” σηματοδοτεί μια από τις πιο απρόσμενες και ταυτόχρονα βαθιά προσωπικές στροφές στην καριέρα του Flea. Για έναν μουσικό που έχει ταυτιστεί όσο λίγοι με την εκρηκτική ενέργεια των Red Hot Chili Peppers, η απόφαση να κυκλοφορήσει ένα καθαρόαιμο jazz album μοιάζει σχεδόν αντισυμβατική και όμως, ακούγεται απολύτως φυσική.

Από τα πρώτα κιόλας λεπτά, γίνεται σαφές πως το “Honora” δεν είναι ένα project επίδειξης δεξιοτεχνίας, αλλά μια ειλικρινής επιστροφή στις ρίζες του. Πριν γίνει ο ιδιόρρυθμος funk μπασίστας που γνωρίσαμε, ο Flea είχε βαθιά σχέση με την jazz, επηρεασμένος από θρύλους όπως ο Dizzy Gillespie και ο Miles Davis. Αυτή η αγάπη διαπερνά ολόκληρο τον δίσκο, όχι σαν νοσταλγία, αλλά σαν ζωντανή, αναπνεύσιμη καλλιτεχνική ταυτότητα.

Η εισαγωγή με το “Golden Wingship” λειτουργεί σαν μια ήπια βύθιση στον κόσμο του album. Το μπάσο του Flea δεν κυριαρχεί με τον γνώριμο επιθετικό τρόπο· αντίθετα, συνομιλεί με τα υπόλοιπα όργανα, δημιουργώντας μια αίσθηση συλλογικότητας. Αυτή η λογική διατρέχει όλο το έργο: το “Honora” δεν είναι “ο Flea και οι άλλοι”, αλλά ένα σύνολο μουσικών που συνδιαμορφώνουν τον ήχο.

Στο “A Plea”, ένα από τα πιο φιλόδοξα κομμάτια του δίσκου, ο Flea αναλαμβάνει πολλαπλούς ρόλους — μπάσο, τρομπέτα και spoken word φωνητικά. Το αποτέλεσμα είναι υπνωτικό, σχεδόν κινηματογραφικό, με μια αργή ανάπτυξη που θυμίζει τις ηλεκτρικές περιόδους του Miles Davis. Η χρήση του φλάουτου προσθέτει μια ονειρική διάσταση, ενώ η δομή του κομματιού ισορροπεί ανάμεσα στον αυτοσχεδιασμό και τη συνθετική πειθαρχία.

Αν υπάρχει ένα track που ξεχωρίζει άμεσα, αυτό είναι το “Traffic Lights”, με τη συμμετοχή του Thom Yorke. Η παρουσία του Yorke δεν λειτουργεί απλώς ως «guest εμφάνιση», αλλά ενσωματώνεται οργανικά στο κομμάτι. Τα αιθέρια φωνητικά και τα synths του δημιουργούν μια σχεδόν απόκοσμη ατμόσφαιρα, ενώ το μπάσο του Flea κινείται υπόγεια, κρατώντας τον παλμό χωρίς να γίνεται επιδεικτικό. Είναι μια από τις στιγμές όπου το άλμπουμ αγγίζει κάτι πραγματικά μοναδικό.

Η επιλογή διασκευών στο “Honora” αποκαλύπτει επίσης το εύρος των επιρροών του Flea. Το “Maggot Brain” των Funkadelic μετατρέπεται σε ένα πιο εσωστρεφές, σχεδόν πένθιμο κομμάτι, όπου η κιθάρα και τα πνευστά αναλαμβάνουν να μεταφέρουν το συναισθηματικό βάρος. Αντίστοιχα, το “Wichita Lineman” του Jimmy Webb αποκτά μια νέα, πιο αφαιρετική διάσταση, ενώ το “Thinkin Bout You” του Frank Ocean μεταφέρεται με σεβασμό αλλά και δημιουργική τόλμη στο jazz περιβάλλον.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στο “Willow Weep for Me”, μια κλασική σύνθεση της Ann Ronell, που εδώ παρουσιάζεται με μια λεπτότητα και ωριμότητα που δεν περιμένει κανείς απαραίτητα από τον Flea. Η ερμηνεία είναι σχεδόν μινιμαλιστική, αφήνοντας χώρο στη σιωπή να παίξει εξίσου σημαντικό ρόλο με τις νότες.

Το “Morning Cry” και το “Frailed” λειτουργούν ως πιο εσωτερικές στιγμές του δίσκου, με έντονη την αίσθηση του αυτοσχεδιασμού. Εδώ, η συμβολή των μουσικών, όπως η μπασίστρια Anna Butterss και ο σαξοφωνίστας Josh Johnson, είναι καθοριστική, καθώς φέρνουν μια avant-garde προσέγγιση που απομακρύνει το album από οποιαδήποτε συμβατική jazz φόρμα.

Το φινάλε με το “Free As I Want to Be” κλείνει τον κύκλο με έναν τρόπο σχεδόν απελευθερωτικό. Ο τίτλος δεν είναι τυχαίος: το “Honora” είναι, πάνω απ’ όλα, μια πράξη ελευθερίας. Ο Flea απομακρύνεται από τις προσδοκίες, αφήνει πίσω του το γνώριμο funk persona και εξερευνά μια πιο εσωτερική, ευάλωτη πλευρά του.

Αυτό που κάνει το “Honora” να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο η στροφή προς την jazz, αλλά η αυθεντικότητα με την οποία πραγματοποιείται. Δεν πρόκειται για ένα “side project” ή μια περιστασιακή απόπειρα διαφοροποίησης. Είναι το αποτέλεσμα μιας διαχρονικής σχέσης με τη μουσική, που απλώς βρήκε τώρα τον κατάλληλο χώρο να εκφραστεί.

Ίσως για κάποιους ακροατές των Red Hot Chili Peppers το album να φανεί απαιτητικό ή ακόμα και αποστασιοποιημένο. Δεν έχει την άμεση, εκρηκτική ενέργεια που χαρακτηρίζει το συγκρότημα. Αντίθετα, απαιτεί χρόνο, προσοχή και διάθεση για βύθιση. Όμως, για όσους είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν αυτή τη διαδρομή, το “Honora” προσφέρει μια πλούσια και πολυεπίπεδη εμπειρία.

Art Cover:

Playlist

Ακολουθήστε το SounDarts.gr στοGoogle News.

Βρείτε μας επίσης στοYouTube, στοSpotify, στοFacebook, στοInstagramκαι στοTikTok

Back To Top