skip to Main Content

Νέο Album | Garbage – No Gods No Masters

  • Ημερομηνία κυκλοφορίας: 11 Ιουνίου 2021
  • Εταιρεία: Stunvolume/Infectious Music
  • Μορφή: CD, Digital Release
  • Παραγωγή: Garbage, Billy Bush
  • Singles από το “No Gods No Masters”:
  1. “The Men Who Rule the World” Κυκλοφόρησε: 30 Μαρτίου 2021
  2. “No Gods No Masters” Κυκλοφόρησε: 28 Απριλίου 2021
  3. “Wolves” Κυκλοφόρησε: 19 Μαΐου 2021

Θα ήταν υποτιμητικό να πούμε ότι η frontwoman των Garbage, η Shirley Manson δεν ήταν ποτέ μια γυναίκα που υπέφερε από ανόητους. Σε κάθε εξώφυλλο περιοδικού τη δεκαετία του ’90, καλούσε τους ανθρώπους να σκεφτούν τις μαλακίες τους, υπερτονίζοντας τις προκαταλήψεις. Ο λογαριασμός της στο Instagram είναι ολόκληρος μια μάχη για δικαιοσύνη. Γενικά όπου σταθεί κι όπου βρεθεί να αφήνει κανέναν σε “χλωρό κλαρί”. Σε αυτές τις εποχές που ζούμε, νομίζατε ότι θα άφηνε την φρίκη να περάσει ασχολίαστη;

Εκτός από την αιχμηρότητα, το χρώμα και τη στάση τους και ως υπερασπιστές των gay -όπως έκαναν σαφές με την επιτυχιάρα τους «Queer» του 1995- οι Garbage ήταν πάντα ακραίοι. Τα πρώτα τους albums σημείωσαν πολλά εκατομμύρια πωλήσεων, το ομώνυμο album τους του 1995 και το «Version2.0» του 1998, μας παρουσίασαν μια πρωτοποριακή μίξη alt-rock, electronica και trip-hop – ξεχωρίζοντας τους από το σκοτεινό grunge που επικρατούσε εκείνη την εποχή. Το 2001, όταν κυριαρχούσαν το nu-metal και το garage rock, κυκλοφόρησαν το «Beautiful Garbage», με ρυθμούς new wave και hip-hop. Το 2005, το «Bleed Like Me», το «Not Your Kind Of People» του 2012 και το «Strange Little Birds» του 2016 σηματοδότησαν μια πολλά υποσχόμενη rock εποχή με μια πιο απειλητική και κινηματογραφική προσέγγιση.

Στο «No Gods No Masters», το συγκρότημα έχει ενισχύσει το δράμα και τη φιλοδοξία του προκατόχου του, με δυνατό ρυθμό και μια μοντέρνα λάμψη, όλα φτιαγμένα με το πνεύμα και τη στόφα των Garbage. Η ηχητική φιλοδοξία είναι απαραίτητη να συνυπολογιστεί, κάτι που προκύπτει από τους στίχους της Manson.

To single που μας προετοίμασε για αυτή την κυκλοφορία, το «The Men Who Rule The World» ξεσπά ως μια βιομηχανική cyber-punk αναπαράσταση της Κιβωτού του Νώε για το 2021, όπου “η  ιστορία της εξουσίας” και η “λατρεία της επιτυχίας” της πατριαρχίας μας άφησε να ανάγκασε να σώσουμε τα παιδιά και τα ζώα, να πλημμυρίσουμε τον πλανήτη και ξεκινήσουμε τα πάντα από την αρχή. Το κεντρικό τραγούδι του album «Waiting For God», με στίχους που γράφτηκαν πριν από τη δολοφονία του George Floyd, είναι ένα soundtrack τρόμου που προφητικά μιλά για τη ζοφερή πραγματικότητα: «όπου τα μαύρα αγόρια πυροβολούνται πισώπλατα» και «κανείς δεν ανοιγοκλείνει καν το μάτι του».

Το «Godhead» ανυψώνεται με hard-glam rock αλλά και με μια ατρόμητη προειδοποίηση κατά της πατριαρχίας από την μεριά της Manson: «Θα με εξαπατούσες, αν είχα πουλί… Πες με σκύλα; Είμαι τρομοκράτης». Το ομότιτλο με το album τραγούδι μέσα από τα έντονα synths και την ψευτοπαλικαριά που υπάρχει τριγύρω, την παρουσιάζει να φαντάζεται ένα μέλλον «όπου τρέχουμε γύρω-γύρω σε κύκλους» επαναλαμβάνοντας τα ίδια λάθη χωρίς νέα μορφή ηγεσίας και νέο τρόπο σκέψης.

Υπάρχουν και προσωπικές μάχες της Manson στο album αυτό. Το «Wolves» είναι ένα pop-rock που απεικονίζει τις δύο πλευρές της προσωπικότητάς της όταν ήταν έφηβη, όταν «ήμουν λίγο πιο σκληρή – ήμουν πάρα πολύ αγενής για σένα» στις μέρες που «ήμασταν μεθυσμένοι και μας άρεσε η προσοχή». Υπάρχουν επίσης ακόμα ύμνοι και για πιο “απροσάρμοστους”, όπως το gothy «The Creeps» («Δεν μπορώ να αφήσω τα συναισθήματά μου να συνεχίσουν να λεηλατούν τον εγκέφαλό μου») και το «Unfortfortably Me», όπου θυμάται μια στιγμή που «περνούσε κάθε μέρα ευχόμενη να φύγει η ζωή της… Πάντα η παράνυμφος, ποτέ η νύφη / πάντα η απομονωμένη, ποτέ το σπορ αστέρι» .

Το μεταξένιο noir του “Uncomfortably Me” και το αριστοκρατικά ψυχρό “This City Will Kill You” – το οποίο σίγουρα θα βρει το δικό του χώρο στις καρδιές των fans του «The World Is Not Enough» των Garbage (που είναι απλά και ένα από τα καλύτερα Bond-themes), αναμένεται να κερδίσουν κάθε ακροατή. Το απίστευτο σαξόφωνο του «Anonymous (XXX)» έχει την πιο προφανή πινελιά του Brian Ferry και των συνεργατών, ενώ τα ταξιδιάρικα μπάσα του “Flipping The Bird” φέρουν πιο γλυκούς ήχους που σχεδόν πονούν με την καλοκαιρινή τους μελαγχολία.

Επτά albums και σχεδόν 30 χρόνια καριέρας, οι Garbage κατάφεραν ξανά να παρουσιάσουν ένα δίσκο με σαγηνευτικό ήχο και μηνύματα που αντηχούν σε βάθος χρόνου. Δεν είναι καθόλου κατόρθωμα για το συγκρότημα να θεωρήσει το “No Gods No Masters” ως το καλύτερο album τους στα τελευταία 20 χρόνια -τουλάχιστον-, απλά είναι το είδος του δίσκου που θα μπορούσε να έχει γίνει μόνο αυτή την περίοδο.

Art Cover:

Playlist

Back To Top