Νέο Album | Harry Styles – Kiss All The Time. Disco, Occasionally.

Το τέταρτο solo album του Harry Styles, με τον παράδοξο τίτλο “Kiss All the Time. Disco, Occasionally”, κυκλοφόρησε μέσα σε ένα κλίμα σχεδόν θριαμβευτικής βεβαιότητας. Από τα μεταμεσονύχτια ανοίγματα δισκοπωλείων στη Βρετανία μέχρι την ανακοίνωσή του ως επιμελητή του φετινού Meltdown Festival στο Southbank Centre, δίπλα σε ονόματα όπως Scott Walker, Patti Smith, Yoko Ono, Ornette Coleman και David Bowie, όλα έδειχναν πως πρόκειται για έναν καλλιτέχνη που έχει πλέον εδραιωθεί στο απόλυτο mainstream κύρος. Στα Brit Awards, η εντυπωσιακή παρουσίαση του βασικού single “Aperture” συνοδεύτηκε από ένα χιουμοριστικό σκετς που έμοιαζε περισσότερο με διαφημιστικό σποτ παρά με απλή σκηνική παρέμβαση. Παράλληλα, η περιοδεία του υιοθετεί τη λογική των πολυήμερων residencies, με 30 συνεχόμενες εμφανίσεις στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης, υπογραμμίζοντας την πεποίθηση ότι το κοινό θα ταξιδέψει για εκείνον – όχι το αντίστροφο.

Αυτή η αίσθηση αυτοπεποίθησης διαπερνά και το ίδιο το album. Σε αντίθεση με τα εκρηκτικά pop στιγμιότυπα του παρελθόντος, όπως το “As It Was” ή το “Watermelon Sugar”, εδώ δεν υπάρχουν ξεκάθαρα ραδιοφωνικά «χτυπήματα». Το “Aperture” με την ομιχλώδη, σχεδόν μεταμεσονύχτια ατμόσφαιρά του, λειτουργεί ως προειδοποίηση για όσα ακολουθούν. Το “American Girls” κινείται σε mid-tempo house ρυθμούς με διάχυτο πιάνο, ενώ το “Paint By Numbers” γέρνει προς μια ακουστική, εσωστρεφή singer-songwriter προσέγγιση. Ακόμη και το πιο ρυθμικό “Are You Listening Yet?”, με αναφορές που θυμίζουν το groove του “I Like to Move It” των Reel 2 Real και τη spoken word ενέργεια του “Rock DJ” του Robbie Williams, αποφεύγει την αναμενόμενη κορύφωση, μοιάζοντας να αρνείται συνειδητά την εύκολη απογείωση ενός κλασικού ρεφρέν.

Η επιλογή αυτής της χαμηλόφωνης, σχεδόν υπνωτικής παλέτας λειτουργεί διττά. Από τη μία, προσδίδει στο album συνοχή και ατμοσφαιρική ταυτότητα· δεν μοιάζει με απλή συλλογή τραγουδιών, αλλά με ενιαίο έργο. Στο “Season 2 Weight Loss”, τα echoing breakbeats και τα αναλογικά synth δημιουργούν μια λεπτεπίλεπτη ένταση, ενώ το κλείσιμο με το “Carla’s Song” φέρνει τη φωνή του Harry Styles να επιπλέει πάνω σε έναν σταθερό techno ρυθμό. Το “Coming Up Roses”, με τα pizzicato έγχορδα και την οικεία ερμηνεία, αναδεικνύει την ικανότητά του να πείθει μέσα από τη διακριτικότητα. Ωστόσο, τραγούδια όπως τα “The Waiting Game”, “Taste Back” και “Pop” αφήνουν την εντύπωση ότι η ατμόσφαιρα υπερισχύει της ουσίας: ευχάριστα στο άκουσμα, αλλά δύσκολα χαράσσονται στη μνήμη.

Το ζήτημα γίνεται πιο περίπλοκο όταν φτάνουμε στους στίχους. Ο ίδιος ο τίτλος “Kiss All the Time. Disco, Occasionally” υποδηλώνει μια κάπως ασαφή ποιητική διάθεση, σχεδόν σαν σλόγκαν διακοσμητικού πόστερ. Ο Harry Styles έχει περιγράψει το album ως μια «μακροσκελή ημερολογιακή καταγραφή» της ζωής του, ιδίως κατά την περίοδο που πέρασε στην Ιταλία. Ωστόσο, οι στίχοι συχνά μοιάζουν ερμητικά κλειστοί. Στο “Ready, Steady, Go!”, οι φράσεις διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς ξεκάθαρο νόημα, σαν να λειτουργούν περισσότερο ως ηχητικές εντυπώσεις παρά ως αφηγηματική εξομολόγηση. Στο “Pop”, η πιθανή αναφορά στο παρελθόν του στους One Direction παραμένει υπαινικτική, ενώ οι επόμενοι στίχοι θολώνουν ακόμη περισσότερο το τοπίο.

Ίσως αυτή η αοριστία να είναι και σκόπιμη. Σε μια εποχή όπου κάθε λέξη ενός pop καλλιτέχνη αποδομείται για να αποκαλύψει προσωπικά μυστικά ή κουτσομπολιά, ο Harry Styles φαίνεται να αντιστέκεται στην υπερανάλυση. Το album δεν δείχνει να αγωνιά για την άμεση αποδοχή· δεν κυνηγά εμμονικά την επιτυχία μέσω προκλητικών στίχων ή επιτηδευμένων chart στρατηγικών. Αντίθετα, αποπνέει μια χαλαρή βεβαιότητα, σαν να δημιουργήθηκε με γνώμονα την προσωπική ικανοποίηση του δημιουργού του.

Εμπορικά, βέβαια, η επιτυχία παραμένει αδιαμφισβήτητη. Τα εκατομμύρια αιτήσεων για τις εμφανίσεις του στο Madison Square Garden επιβεβαιώνουν πως η απήχησή του δεν επηρεάζεται από την καλλιτεχνική του στροφή προς τη διακριτικότητα. Το “Kiss All the Time. Disco, Occasionally” είναι ένα album που δεν φωνάζει για προσοχή· ψιθυρίζει. Και αν κάποιες στιγμές αυτός ο ψίθυρος χάνεται μέσα στην ίδια του τη θολούρα, παραμένει γεγονός ότι ο Harry Styles λειτουργεί πλέον από μια θέση ισχύος όπου μπορεί να πειραματίζεται χωρίς να διακινδυνεύει τη δημοφιλία του. Σε τελική ανάλυση, όταν γνωρίζεις ότι ό,τι κι αν κυκλοφορήσεις θα γίνει γεγονός, ίσως τολμάς να δημιουργήσεις πρώτα για σένα και μετά για όλους τους άλλους.