Νέο Album | Kanye West – Bully

Ο Kanye West ή αλλιώς Ye– παραμένει μία από τις πιο αμφιλεγόμενες και πολωτικές φιγούρες της σύγχρονης μουσικής. Με το «Bully», ένα project που εδώ και καιρό βρισκόταν σε εξέλιξη μέσα από διάφορες εκδοχές και EP κυκλοφορίες, επιστρέφει με έναν δίσκο που μοιάζει να αντικατοπτρίζει πλήρως αυτή τη διχαστική του φύση. Δεν είναι απλώς ένα album που ακούγεται διαφορετικά από τον καθένα• είναι ένα album που σχεδόν απαιτεί από τον ακροατή να πάρει θέση.

Από την πρώτη κιόλας ακρόαση, γίνεται σαφές πως το «Bully» κινείται ανάμεσα σε δύο κόσμους: από τη μία, η υψηλού επιπέδου παραγωγή που θυμίζει τις χρυσές εποχές του Ye και, από την άλλη, μια εμφανής αδυναμία να αρθρωθεί ένα συνεκτικό και ουσιαστικό καλλιτεχνικό όραμα. Το άνοιγμα με το “King” δίνει τον τόνο, με τον Kanye να υιοθετεί τον ρόλο του «κακού», όμως αυτή η περσόνα δεν δείχνει ποτέ πλήρως πειστική. Αντί για έναν confident anti-hero, βλέπουμε έναν καλλιτέχνη που παλεύει με την ίδια του την εικόνα.

Σε κομμάτια όπως το “Whatever Works” και το “Sisters and Brothers”, ο Ye αγγίζει θεματικές όπως η ενοχή, η ηθική και η εσωτερική σύγκρουση. Ωστόσο, αντί να εμβαθύνει, μοιάζει να κινείται επιφανειακά, σαν να φοβάται να πάρει ξεκάθαρη θέση. Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο πρόβλημα του δίσκου: η απουσία κατεύθυνσης. Σε παλαιότερες δουλειές του, όπως το “808s & Heartbreak” ή το “My Beautiful Dark Twisted Fantasy”, η συναισθηματική ένταση και η καλλιτεχνική φιλοδοξία ήταν ξεκάθαρες. Εδώ, όλα μοιάζουν πιο θολά.

Κι όμως, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει τη δύναμη της παραγωγής. Το «Bully» περιλαμβάνει μερικά από τα πιο καλοδουλεμένα beats του Kanye εδώ και χρόνια. Το “This is a Must” ξεχωρίζει με το βαρύ του μπάσο, ενώ το “Punch Drunk” αξιοποιεί soul samples με έναν τρόπο που θυμίζει την παλιά του μαεστρία. Το “All the Love”, με την ηλεκτρονική του αισθητική, φέρνει στον νου το “Stronger”, χωρίς όμως να φτάνει στο ίδιο επίπεδο επιδραστικότητας.

Οι συνεργασίες στο album είναι περιορισμένες και, σε μεγάλο βαθμό, δεν αφήνουν ισχυρό αποτύπωμα. Εξαίρεση αποτελεί η παρουσία του Andre Troutman, του οποίου το talkbox προσθέτει μια ιδιαίτερη υφή σε κομμάτια όπως το “All the Love” και το “White Lines”. Είναι από τις λίγες στιγμές που το album αποκτά μια πραγματικά ξεχωριστή ηχητική ταυτότητα.

Η κορυφαία στιγμή του δίσκου έρχεται με το “Preacher Man”, ένα track που συνδυάζει ένα εξαιρετικό sample με θρησκευτικούς συμβολισμούς και πιο ουσιαστικούς στίχους. Εκεί, ο Kanye δείχνει για λίγο την παλιά του ικανότητα να ισορροπεί ανάμεσα στην αλαζονεία και την ευαλωτότητα. Δυστυχώς, αυτές οι στιγμές είναι σποραδικές.

Ένα ακόμη βασικό ζήτημα του «Bully» είναι η αίσθηση του ανολοκλήρωτου. Πολλά κομμάτια μοιάζουν να τελειώνουν απότομα ή να μην αναπτύσσονται πλήρως, αφήνοντας την εντύπωση ενός πρόχειρου ή βιαστικού τελικού αποτελέσματος. Αυτό ενισχύει την εικόνα ενός καλλιτέχνη που, παρά το τεράστιο ταλέντο του, δεν αφιερώνει πλέον τον ίδιο χρόνο και την ίδια προσοχή στη λεπτομέρεια.

Σε σύγκριση με παλαιότερα projects, το «Bully» δυσκολεύεται να σταθεί στο ίδιο ύψος. Το “The Life of Pablo” είχε μια χαοτική αλλά γοητευτική ενέργεια, ενώ το “Kids See Ghosts” με τον Kid Cudi προσέφερε μια πιο συμπυκνωμένη και συναισθηματικά ειλικρινή εμπειρία. Ακόμη και το “Donda”, παρά τις αδυναμίες του, είχε σαφέστερη θεματική κατεύθυνση.

Το «Bully» βρίσκεται κάπου στη μέση: ούτε τόσο ειλικρινές όσο οι πιο προσωπικές του δουλειές, ούτε τόσο προκλητικό όσο οι πιο ακραίες του στιγμές. Είναι ένας δίσκος που μοιάζει «φιλτραρισμένος», σχεδόν συγκρατημένος – κάτι που, για έναν καλλιτέχνη όπως ο Kanye West, λειτουργεί περισσότερο ως μειονέκτημα παρά ως αρετή.

Τελικά, η αξία του «Bully» εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το τι αναζητά κανείς από τον Kanye σήμερα. Οι πιστοί fans πιθανότατα θα βρουν αρκετά στοιχεία για να τον υπερασπιστούν, κυρίως χάρη στην παραγωγή. Οι πιο αυστηροί κριτές, όμως, θα σταθούν στις αδυναμίες και θα δουν έναν καλλιτέχνη που δεν έχει πλέον το ίδιο δημιουργικό βάρος.

Ίσως αυτή να είναι και η ουσία του δίσκου: δεν προσφέρει ξεκάθαρες απαντήσεις, αλλά αντικατοπτρίζει την ίδια την αμφισημία του δημιουργού του. Και σε έναν κόσμο όπου η εικόνα του Kanye West είναι πιο περίπλοκη από ποτέ, αυτό ίσως να είναι το πιο ειλικρινές πράγμα που θα μπορούσε να κάνει.