Νέο Album | Kim Gordon – Play Me

Η Kim Gordon δεν υπήρξε ποτέ καλλιτέχνιδα που ακολουθεί εύκολους δρόμους. Από την εποχή που καθόρισε τον ήχο της εναλλακτικής σκηνής μέσα από τους Sonic Youth μέχρι την πρόσφατη σόλο πορεία της, η δημιουργική της ταυτότητα χαρακτηρίζεται από πειραματισμό, πολιτική διάθεση και μια ιδιαίτερη αίσθηση ειρωνείας απέναντι στην ποπ κουλτούρα. Με το τρίτο προσωπικό της album, “PLAY ME”, η Gordon επιστρέφει με ένα έργο που μοιάζει πιο άμεσο, πιο γρήγορο και πιο επιθετικό ως προς το σχόλιο που θέλει να καταθέσει για τον σύγχρονο κόσμο.

Το album διαρκεί λιγότερο από μισή ώρα, όμως μέσα σε αυτό το χρονικό πλαίσιο επιχειρεί να συμπυκνώσει μια σειρά από σκέψεις για την κοινωνία, την τεχνολογία και τη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα. Η Gordon, που εδώ και δεκαετίες παρατηρεί την ποπ κουλτούρα με σχεδόν κοινωνιολογική ματιά, φαίνεται να στρέφεται σε έναν πιο ευθύ τρόπο έκφρασης. Οι στίχοι είναι πιο άμεσοι και οι ιδέες παρουσιάζονται χωρίς τις αφαιρετικές ή αινιγματικές διατυπώσεις που χαρακτήριζαν αρκετές από τις προηγούμενες δουλειές της.

Σε επίπεδο ήχου, το “PLAY ME” συνεχίζει τη συνεργασία της με τον παραγωγό Justin Raisen, έναν δημιουργό που προέρχεται από τον χώρο της punk αλλά έχει εξελιχθεί σε ιδιαίτερα δραστήρια παρουσία της σύγχρονης pop παραγωγής. Μαζί δημιουργούν ένα ηχητικό περιβάλλον που αντλεί στοιχεία από την ιστορία του hip-hop, τον βιομηχανικό θόρυβο και την ηλεκτρονική μουσική, χωρίς όμως να χάνει τη χαρακτηριστική ωμή υφή που συνοδεύει συχνά τη φωνή και την αισθητική της Gordon.

Ο ρυθμός του album είναι σταθερός και σχεδόν υπνωτικός σε ορισμένα σημεία. Οι μπασογραμμές επαναλαμβάνονται με επιμονή, δημιουργώντας ένα groove που θυμίζει την επαναληπτική δύναμη του krautrock. Σε αντίθεση με τις πιο αποσπασματικές ή πειραματικές στιγμές των προηγούμενων σόλο δίσκων της, εδώ η δομή των τραγουδιών είναι πιο ξεκάθαρη. Υπάρχουν beats που μοιάζουν περισσότερο με συμβατικές hip-hop φόρμες, hooks που ξεχωρίζουν πιο εύκολα και ρυθμικές επαναλήψεις που λειτουργούν σχεδόν υπνωτικά.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, δεν βρίσκεται μόνο στον ήχο αλλά και στο περιεχόμενο. Η Gordon παρακολουθεί τις εξελίξεις της εποχής και τις μεταφέρει στους στίχους της με έναν τρόπο που συχνά θυμίζει γρήγορη αντίδραση σε ειδησεογραφικά γεγονότα. Θέματα όπως η πολιτική πόλωση, η τεχνολογική εξάρτηση και η διαρκής παρουσία των μεγάλων εταιρειών στον ψηφιακό χώρο διαπερνούν το album. Σε αρκετές στιγμές, το σχόλιο είναι σαφές και αιχμηρό, όμως σε άλλες δείχνει να περιορίζεται σε μια διαπίστωση της πραγματικότητας χωρίς να εξελίσσεται σε βαθύτερη ανάλυση.

Αυτό ακριβώς είναι και το στοιχείο που κάνει το “PLAY ME” μια ενδιαφέρουσα αλλά και αντιφατική δουλειά. Από τη μία πλευρά, η Gordon παραμένει μια καλλιτέχνιδα με ισχυρή προσωπικότητα και μοναδική αισθητική. Η φωνή της, μισοαπαγγελτική και μισοτραγουδιστή, εξακολουθεί να λειτουργεί σαν εργαλείο αφήγησης μέσα στο ηχητικό χάος που δημιουργεί η παραγωγή. Από την άλλη, το album μοιάζει πιο κυριολεκτικό από ό,τι θα περίμενε κανείς από μια δημιουργό που συνήθως αγαπά την αμφισημία και το παιχνίδι με τις έννοιες.

Παρά τη σχετική αυτή απλότητα, υπάρχουν στιγμές όπου η δύναμη της Gordon γίνεται ξανά εμφανής. Εκεί όπου η ένταση του ήχου συναντά την ειρωνική της ματιά, το αποτέλεσμα θυμίζει γιατί η ίδια παραμένει μια τόσο σημαντική φιγούρα της εναλλακτικής μουσικής σκηνής. Οι επιρροές από hip-hop, industrial και πειραματική rock δημιουργούν έναν ήχο που παραμένει σύγχρονος, αλλά ταυτόχρονα φέρει έντονα το προσωπικό της αποτύπωμα.