Νέο Album | Morrissey – Make-Up Is a Lie

O Morrissey υπήρξε κάποτε μια από τις πιο ιδιαίτερες και επιδραστικές φωνές της βρετανικής μουσικής. Ως τραγουδιστής των The Smiths, δίπλα στους Johnny Marr, Andy Rourke και Mike Joyce, συνέβαλε στη δημιουργία ενός καταλόγου τραγουδιών που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά. Από το ντεμπούτο “The Smiths” μέχρι το κύκνειο άσμα “Strangeways, Here We Come”, το συγκρότημα καθόρισε τον ήχο και την ευαισθησία της indie σκηνής των ‘80s. Τραγούδια όπως “This Charming Man” και “There Is a Light That Never Goes Out” παραμένουν αδιαμφισβήτητες κορυφές της βρετανικής ποπ. Ωστόσο, η μεταγενέστερη δημόσια εικόνα του Morrissey, με τις ακραίες πολιτικές του τοποθετήσεις και τις συνεχείς αντιπαραθέσεις, έχει σκιάσει τη φήμη του, δημιουργώντας ένα έντονο χάσμα ανάμεσα στο καλλιτεχνικό παρελθόν και το προβληματικό παρόν του.

Ακόμη και η σόλο πορεία του, τουλάχιστον στα πρώτα της βήματα, είχε ουσία και δυναμική. Το ντεμπούτο του “Viva Hate” απέδειξε ότι μπορούσε να σταθεί και χωρίς τους The Smiths, με τραγούδια όπως “Suedehead” και “Everyday Is Like Sunday” να αναδεικνύουν το λυρικό του ταλέντο και τη μελαγχολική του γοητεία. Αργότερα, το “The Last of the Famous International Playboys” ενίσχυσε την εικόνα ενός καλλιτέχνη που, παρά την ιδιορρυθμία του, διέθετε ακόμα έμπνευση και θεατρικότητα. Εκείνη την εποχή, ο Morrissey έμοιαζε με καλλιτέχνη που είχε κάτι ουσιαστικό να πει.

Σήμερα, όμως, η εικόνα αυτή μοιάζει μακρινή. Το 14ο solo album του, “Make-Up Is a Lie”, σε παραγωγή του μακροχρόνιου συνεργάτη του Joe Chiccarelli, αποκαλύπτει έναν δημιουργό που φαίνεται να έχει εξαντλήσει όχι μόνο τις ιδέες του αλλά και τη διάθεσή του για ουσιαστική καλλιτεχνική αναζήτηση. Ο δίσκος βρίθει από άνευρα instrumentals και στίχους που συχνά ακούγονται αδέξιοι, πρόχειροι ή υπερβολικά αυτάρεσκοι. Χωρίς έναν ισχυρό δημιουργικό αντίβαρο, όπως υπήρξε κάποτε ο Johnny Marr ή αργότερα ο Boz Boorer, ο Morrissey μοιάζει να παραδίδεται στις πιο αδύναμες καλλιτεχνικές του παρορμήσεις.

Το ομώνυμο τραγούδι “Make-Up Is a Lie” λειτουργεί ως χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το ρεφρέν επαναλαμβάνεται σχεδόν εμμονικά, με μικρές παραλλαγές σε ρυθμό και μελωδία, σαν να προσπαθεί απεγνωσμένα να γεμίσει τον χρόνο χωρίς να έχει πραγματικά κάτι να εκφράσει. Η συμμετοχή της Camila Grey στη συνυπογραφή δεν αρκεί για να δώσει βάθος στο αποτέλεσμα. Αντίθετα, η απουσία μιας στιβαρής συνθετικής καθοδήγησης γίνεται εμφανής, ενώ ο Alain Whyte, αν και παρών σε ορισμένα κομμάτια, αξιοποιείται ελάχιστα.

Η διασκευή του “Amazona” των Roxy Music αποτελεί ίσως τη λιγότερο προβληματική στιγμή του album, κυρίως επειδή το πρωτότυπο τραγούδι διαθέτει από μόνο του ισχυρό χαρακτήρα. Ωστόσο, η εκτέλεση εδώ στερείται της κομψότητας και της εκλεπτυσμένης ατμόσφαιρας που χαρακτήριζε την αρχική εκδοχή. Το αποτέλεσμα μοιάζει επίπεδο και άχρωμο, χωρίς την απαραίτητη θεατρικότητα.

Στο “Headache”, ο αργός ρυθμός και η υποτονική ενορχήστρωση επιβεβαιώνουν τον τίτλο του, καθώς το κομμάτι εξελίσσεται κουραστικά χωρίς κορύφωση. Οι κιθάρες του Alain Whyte επιχειρούν να δώσουν μελωδικό ενδιαφέρον, αλλά η συνολική σύνθεση παραμένει στάσιμη. Το “Boulevard” υιοθετεί μια σχεδόν παιδική στιχουργική λογική, που καταλήγει να ακούγεται αφελής αντί για ειρωνική ή σατιρική.

Το “Zoom Zoom the Little Boy” ξεκινά με μια υποψία ενέργειας χάρη στα ηλεκτρικά sitar του Jesse Tobias, όμως σύντομα βυθίζεται σε υπερβολικές και μελοδραματικές εικόνες που αγγίζουν τα όρια της αυτοπαρωδίας. Αντί να συγκινεί, προκαλεί αμηχανία. Ακόμη πιο απογοητευτικά είναι κομμάτια όπως το “The Night Pop Dropped”, που θυμίζει άτονη μίμηση του ύφους του Stevie Wonder, ή το “Kerching Kerching”, με στίχους που ακούγονται πρόχειροι και επαναλαμβανόμενοι σε σημείο εκνευρισμού. Στο “Lester Bangs”, ο Morrissey επιχειρεί να αποτίσει φόρο τιμής στον ομώνυμο κριτικό, όμως η προσέγγιση μοιάζει αμήχανη και ασύνδετη, αφήνοντας περισσότερο σύγχυση παρά θαυμασμό.

Συνολικά, το “Make-Up Is a Lie” δεν είναι απλώς ένα μέτριο album· είναι ένα έργο που αναδεικνύει με τον πιο έντονο τρόπο τη δημιουργική κάμψη του δημιουργού του. Σε σύγκριση με παλαιότερα solo album όπως το “I Am Not a Dog On a Chain” ή το “California Son”, το νέο αυτό εγχείρημα μοιάζει ακόμη πιο αδύναμο και ασύνδετο. Είναι δύσκολο να συμβιβάσει κανείς την εικόνα του σημερινού Morrissey με εκείνον που κάποτε συνέγραψε μερικά από τα πιο εμβληματικά τραγούδια της βρετανικής μουσικής.

Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν ο Morrissey μπορεί να επιστρέψει στα παλιά του ύψη, αλλά αν επιθυμεί πραγματικά να το κάνει. Το συγκεκριμένο album αφήνει την εντύπωση ενός καλλιτέχνη που επαναλαμβάνει τον εαυτό του χωρίς αυτοκριτική και χωρίς τη φλόγα που κάποτε τον έκανε ξεχωριστό. Αν οι προσδοκίες ήταν χαμηλές, το αποτέλεσμα καταφέρνει παρ’ όλα αυτά να τις διαψεύσει αρνητικά, προσφέροντας έναν δίσκο που δύσκολα δικαιολογεί την ύπαρξή του.