Νέο Album | Raye – This Music May Contain Hope

Το “This Music May Contain Hope” της RAYE δεν είναι απλώς ένας νέος δίσκος. Είναι μια δήλωση ανεξαρτησίας, ένα καλλιτεχνικό ρίσκο και ταυτόχρονα μια ωμή εξομολόγηση. Σε μια εποχή όπου η pop μουσική συχνά λειτουργεί με όρους ταχύτητας, playlists και άμεσης κατανάλωσης, η RAYE κάνει ακριβώς το αντίθετο: παραδίδει ένα εκτενές, πολυμερές, σχεδόν θεατρικό έργο 73 λεπτών που απαιτεί προσοχή, χρόνο και συναισθηματική επένδυση.

Αυτό που εντυπωσιάζει από την αρχή είναι η πρόθεση. Η RAYE δεν ενδιαφέρεται να επαναλάβει τη συνταγή της επιτυχίας του ντεμπούτου της. Αντίθετα, δείχνει ξεκάθαρα ότι απορρίπτει τη «βιομηχανική» προσέγγιση της pop. Είναι χαρακτηριστική η στάση της απέναντι σε παραδοσιακές studio συνεργασίες κι εδώ, ο έλεγχος είναι δικός της. Και αυτό ακούγεται. Ο δίσκος έχει μια έντονα προσωπική ταυτότητα, σχεδόν σαν ημερολόγιο που μετατρέπεται σε μουσική αφήγηση.

Δομικά, πρόκειται για ένα concept album χωρισμένο σε τέσσερις ενότητες, που παρακολουθούν μια συναισθηματική κατάρρευση και, ταυτόχρονα, μια πορεία επανασύνθεσης. Οι θεματικές κινούνται γύρω από τον έρωτα, την απώλεια, την ψυχική πίεση, τη δημόσια κριτική και τις οικογενειακές σχέσεις. Υπάρχει μια αίσθηση υπερφόρτωσης — όχι μόνο θεματικά αλλά και μουσικά — που όμως λειτουργεί σχεδόν σκόπιμα, σαν αντανάκλαση της ίδιας της ψυχικής κατάστασης που περιγράφει.

Μουσικά, το “This Music May Contain Hope” είναι ένας χαμαιλέοντας. Η RAYE ξεκινά από τη γνώριμη βάση της retro soul, αλλά δεν μένει εκεί ούτε για ένα λεπτό. Κομμάτια όπως το “I Hate the Way I Look Today” φέρνουν έντονες επιρροές από την εποχή του swing, με εμφανείς αναφορές σε φωνές όπως της Ella Fitzgerald, ενώ αλλού περνά σε house, musical theatre, ακόμη και σε ήχους που θυμίζουν την χρυσή εποχή του Hollywood.

Αυτή η συνεχής μετατόπιση είναι ταυτόχρονα το μεγαλύτερο πλεονέκτημα και η μεγαλύτερη πρόκληση του δίσκου. Από τη μία, αποδεικνύει το εύρος και τη φιλοδοξία της RAYE. Από την άλλη, σε στιγμές μοιάζει υπερβολική, σχεδόν χαοτική. Υπάρχουν τραγούδια που νιώθεις ότι θα λειτουργούσαν καλύτερα με λιγότερα στοιχεία, με περισσότερη πειθαρχία.

Ωστόσο, όταν το album «πετυχαίνει», το κάνει εντυπωσιακά. Το “Nightingale Lane” είναι ένα από τα πιο δυνατά του σημεία — ένα κομμάτι γεμάτο ενέργεια, έξυπνους στίχους και μια μουσική ταυτότητα που παντρεύει το παλιό με το νέο με αξιοθαύμαστη φυσικότητα. Αντίστοιχα, το “The WhatsApp Shakespeare” ανεβάζει το επίπεδο δραματουργίας, με μια σχεδόν κινηματογραφική ενορχήστρωση που θυμίζει τις συνθέσεις του John Barry.

Οι συνεργασίες του δίσκου προσθέτουν ακόμη περισσότερη βαρύτητα. Η παρουσία του Al Green στο “Goodbye Henry” φέρνει μια αυθεντική αύρα southern soul, ενώ η συμβολή του Hans Zimmer στο “Click Clack Symphony” ενισχύει την ήδη έντονη κινηματογραφική διάσταση του project. Αυτές οι συμμετοχές δεν είναι διακοσμητικές — ενσωματώνονται οργανικά στο όραμα της RAYE.

Φωνητικά, η RAYE βρίσκεται ίσως στην καλύτερη φάση της καριέρας της. Η ερμηνευτική της ευελιξία είναι εντυπωσιακή: από jazz φράσεις μέχρι σχεδόν οπερατικά περάσματα και από θεατρική άρθρωση μέχρι ωμές, ανεπεξέργαστες στιγμές. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι όλα αυτά ακούγονται αληθινά. Δεν υπάρχει η αίσθηση της μίμησης — ακόμη και όταν κινείται σε «ξένα» είδη, τα κάνει δικά της.

Παρόλα αυτά, δεν λείπουν οι αδυναμίες. Ορισμένα κομμάτια, όπως πιο πειραματικές house στιγμές ή τα εκτενή spoken-word αποσπάσματα, δοκιμάζουν την υπομονή του ακροατή. Σε κάποια σημεία, η ανάγκη της να εξηγήσει το συναίσθημα πίσω από ένα τραγούδι αφαιρεί από τη δύναμη της ίδιας της μουσικής. Η υπερβολική διάρκεια ορισμένων tracks — και ιδιαίτερα ενός φινάλε που μοιάζει περισσότερο με επίλογο παρά με τραγούδι — ενισχύει την αίσθηση ότι το album θα μπορούσε να είναι πιο «σφιχτό».

Κι όμως, αυτές οι ατέλειες είναι μέρος της ταυτότητάς του. Το “This Music May Contain Hope” δεν προσπαθεί να είναι τέλειο. Είναι ακατέργαστο, φιλόδοξο, υπερβολικό και ακριβώς γι’ αυτό ενδιαφέρον. Θυμίζει δίσκους άλλων εποχών, όταν οι καλλιτέχνες τολμούσαν να δημιουργήσουν μεγάλα, ανομοιογενή έργα χωρίς να φοβούνται την αποτυχία.

Η RAYE παραδίδει έναν δίσκο που δεν ακολουθεί κανόνες. Είναι περισσότερο ένα μουσικό ταξίδι παρά μια συλλογή τραγουδιών. Μια εμπειρία που απαιτεί να τη ζήσεις ολόκληρη για να την κατανοήσεις. Δεν θα είναι για όλους και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο του προτέρημα.

Σε μια εποχή όπου η ασφάλεια κυριαρχεί, η RAYE επιλέγει το ρίσκο. Και ακόμη κι όταν αυτό δεν αποδίδει πλήρως, το αποτέλεσμα παραμένει συναρπαστικό. Το “This Music May Contain Hope” δεν είναι απλώς ένας καλός δίσκος. Είναι ένας σπάνιος δίσκος.