Νέο Album | Rob Grant – Lost At Sea

• Ημερομηνία κυκλοφορίας: 9 Ιουνίου 2023
• Εταιρεία: Universal Music
  
• Μορφή: CD, Digital Release

Στα 69 του χρόνια, ο Rob Grant, πατέρας της Lana Del Rey, κάνει το δισκογραφικό του ντεμπούτο, με το “Lost at Sea”!

Ο πιανίστας Rob Grant, πατέρας της Lizzy Grant ή της Lana Del Rey, της Αμερικανίδας pop star που έχει φτιάξει και καταφέρει με δεξιοτεχνία μία μυθική κοσμολογία για περισσότερα από δώδεκα χρόνια. Η καριέρα της Lana έχει εξαρτηθεί επανειλημμένα από την αναστροφή τροπαρίων από τις πιο χρυσές εποχές της Αμερικής.

Ο Grant, ο πατέρας, φαίνεται ενθουσιασμένος που παίζει τον ρόλο του. Στην κυκλοφορία του γαλήνιου LP του για πιάνο, “Lost at Sea”, ο ισόβιος λάτρης των σκαφών και γιος ενός αεροπόρου του Πολεμικού Ναυτικού έχει ξεχυθεί στον ποταμό Χάντσον φορώντας χαβανέζικα πουκάμισα σε ένα δανεικό γιοτ με τη Lana στο πλευρό του.

Το θέμα είναι ότι το “Lost at Sea” είναι ένα ωραίο μικρό album. Τα 40 λεπτά του είναι ένα αυτόνομο playlist ευεξίας με υπέροχες μινιατούρες πιάνου, στριμωγμένες σε πολυτελείς χορδές από την Ορχήστρα Τέχνης της Βουδαπέστης και τα χαριτωμένα ηλεκτρονικά συνεργατών όπως ο Jack Antonoff. “I know I’m not Joni Mitchell/But I’ve got a Dad who plays like Billy Joel” τραγουδάει πονηρά η Lana στην αρχή του “Hollywood Bowl”, του δεύτερου από τα δύο τραγούδια τους μαζί εδώ. Αλλά ο Grant δεν είναι τέτοιου είδους πιανίστας, ή τουλάχιστον όχι στο “Lost at Sea”. Ανακαλώντας τη μακρινή ατμοσφαιρική μουσική του Harold Budd και τα εξομολογητικά όργανα του Joep Beving, το απαλό “Lost at Sea” είναι περισσότερο κολπίσκος παρά ταραχώδης παλίρροια.

Δεν είναι επίσης κάποιος αυστηρός solo διαλογισμός. Η γραμμή του πάρτι λέει ότι το “Lost at Sea” προέρχεται από έναν αδιάκοπο αυτοσχεδιασμό διάρκειας 75 λεπτών σε ένα στούντιο της Καλιφόρνια καθώς οι εργάτες περίμεναν τη Lana να φτάσει κατά τη διάρκεια των συνεδριών για το “Blue Bannisters”.

Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς ανήκει στον Luke Howard, έναν Αυστραλό πολύγλωσσο του μινιμαλισμού που ειδικεύεται στα σπορφίτ των υπνωτιστών. Για τα περισσότερα από αυτά τα τραγούδια, ο Howard ενσωματώνει αποσπάσματα από τις βαθμιαίες μελωδίες του Grant μέσα στην ορχηστρική μελωδία ή τα περικλείει με έξυπνα κυκλώματα. Μερικά τραγούδια είναι διακριτικά, όπως το “A Beautiful Delirium”, όπου ο Mellotron ακολουθεί το πιάνο σαν ένα γκρι highlighter. Άλλα, όπως το “The Poetry of Wind and Waves”, είναι μόνο μερικές στροφές του καντράν από το μεγαλείο της παρτιτούρας του Χόλιγουντ. Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για οργανική ατμόσφαιρα υψηλής παραγωγής.

Τα πραγματικά σαγηνευτικά τραγούδια αποφεύγουν αυτή τη συμβιβαστική μέση λύση. Το “A Delicate Mist Surrounds Me” είναι ένα solo κόσμημα διάρκειας 61 δευτερολέπτων, με τον Grant να παίζει έναν κύκλο αργής κίνησης από chutes και ladders με ένα απλό αλλά καθησυχαστικό θέμα. Αυτή είναι η μοναχική στιγμή όπου νιώθεις σαν να ακουμπάς το κεφάλι σου στο προπύργιο του πιάνου, ενώ ένα αγαπημένο σου πρόσωπο προκαλεί άνεση μέσα από τα πλήκτρα.

Για να φτιάξει το “The Mermaid’s Lullaby”, που ακολουθεί, ο Howard επιβραδύνει και τεντώνει ένα τραγούδι που ο Grant είχε σκοπό να είναι ένα “σύντομο ιντερμέδιο για πιάνο” μέχρι να εξαφανιστεί το όργανο. Είναι πανέμορφο και φανταστικό, οι εκτεταμένοι κυματισμοί που θυμίζουν το ορόσημο του Gavin Bryars στο “The Sinking of the Titanic” και την εκπληκτική αφάνεια του Nicholas Szczepanik στο “Please Stop Loving Me”.

Το “Lost at Sea” γλιστράει άνετα στο ρόστερ της Decca Records και στις ευρύτερες σειρές των σύγχρονων κλασικών crossover. Ευχάριστο κι ιδιαίτερο, μια ζωγραφική τοπίου που ταιριάζει στον τοίχο πίσω από τον καναπέ. Δεν είναι μια αμηχανία, μια γροθιά ή ένα τέχνασμα. Επίσης δεν είναι αρκετά διακριτικό για να ξεπεράσει την ιστορία του.