Νέο Album | Robbie Williams – BRITPOP

Η κυκλοφορία του 13ου studio album του Robbie Williams θα μπορούσε από μόνη της να αποτελέσει case study για το πώς η ποπ αφήγηση, η στρατηγική και η προσωπική ιστορία μπλέκονται σε κάτι πολύ πιο περίπλοκο από μια απλή δισκογραφική επιστροφή. Το album “Britpop” (όπως έχει ήδη καθιερωθεί να αποκαλείται) δεν είναι απλώς ένας φόρος τιμής σε μια «χρυσή εποχή» της βρετανικής μουσικής• είναι μια αναμέτρηση του ίδιου του Williams με ένα παρελθόν που υπήρξε ταυτόχρονα τραυματικό, αμήχανο και – εκ των υστέρων – προορισμένο να τον οδηγήσει στην κορυφή.

Από την ανακοίνωσή του τον Μάιο του 2025, το project συνοδεύτηκε από μια σχεδόν θεατρική καμπάνια: ψεύτικες μπλε πινακίδες Britpop στο Λονδίνο, συνεντεύξεις-παρωδία, ένα launch show στο ιστορικό Dingwalls του Camden, όπου ο Williams έπαιξε όχι μόνο ολόκληρο το νέο album, αλλά και το “Life Thru a Lens” του 1997. Μια επιλογή τολμηρή, αν σκεφτεί κανείς ότι εκείνος ο δίσκος παραλίγο να τινάξει την solo καριέρα του στον αέρα, πριν τα “Angels” και “Let Me Entertain You” αλλάξουν οριστικά την τροχιά του. Η καθυστέρηση της κυκλοφορίας – αρχικά λόγω ανταγωνισμού, ανεπίσημα λόγω στρατηγικής – και η ξαφνική εμφάνισή του στα μέσα Ιανουαρίου προσθέτουν ακόμη ένα επίπεδο ιδιορρυθμίας σε μια ήδη παράξενη ιστορία.

Το ίδιο το album αντικατοπτρίζει αυτή την αμφιθυμία. Ο Williams το παρουσίασε ως «τον δίσκο που ήθελε να κάνει όταν έφυγε από τους Take That», όμως η επιστροφή στα μέσα των ’90s δεν είναι μια εύκολη ή προφανής επιλογή. Εκείνη την περίοδο ήταν χαμένος, παγιδευμένος στους εθισμούς, συχνά αντικείμενο χλευασμού και εντελώς ανυποψίαστος για το πόσο τεράστια καριέρα τον περίμενε. Κι όμως, αντί να αποφύγει αυτό το παρελθόν, μοιάζει να το αγκαλιάζει, ίσως όχι ως νοσταλγία, αλλά ως πράξη επαναδιεκδίκησης.

Στα καλύτερά του, το “Britpop” δικαιώνει αυτή την επιλογή. Το εναρκτήριο “Rocket”, με τον Tony Iommi των Black Sabbath στην κιθάρα, λειτουργεί σαν δήλωση αυτοπεποίθησης: ένας Robbie Williams που ξέρει πια ποιος είναι και τι εκπροσωπεί. Κομμάτια όπως τα “All My Life” και “Spies” φέρουν ξεκάθαρα τη σφραγίδα των Oasis, όχι όμως ως απλή μίμηση. Οι μελωδίες έχουν σπιρτάδα, οι κιθάρες όγκο και οι στίχοι μια ώριμη, μελαγχολική ματιά προς την ηδονιστική αφέλεια των ’90s. Το “Spies” ειδικά, με τη νοσταλγική του διάθεση και το σχεδόν κινηματογραφικό ρεφρέν, συγκαταλέγεται στις πιο απολαυστικές στιγμές του δίσκου.

Ωστόσο, το album αρνείται να περιοριστεί σε ένα και μόνο concept. Εκεί που νομίζεις ότι έχεις καταλάβει τι ακούς, ο Williams αλλάζει κατεύθυνση. Το “Morrissey”, ένα παιχνιδιάρικο synth-pop κομμάτι με μια δόση ειρωνείας και απροσδόκητη συνυπογραφή του Gary Barlow, μοιάζει περισσότερο με inside joke παρά με Britpop ύμνο. Το “It’s OK Until the Drugs Stop Working” θυμίζει μελωδικά τη βρετανική bubblegum pop των τελών των ’60s, μια αναφορά σχεδόν σουρεαλιστική για έναν δίσκο του 2026. Και μετά έρχεται το “Human”: μια λαμπερή, ηλεκτρονική μπαλάντα για την τεχνητή νοημοσύνη, με τη συμμετοχή των Jesse & Joy και του Chris Martin. Είναι πιθανότατα το καλύτερο τραγούδι του album – και ταυτόχρονα το πιο άσχετο με το Britpop αφήγημα.

Κι όμως, παρά τις αντιφάσεις του, το “Britpop” παραμένει διαρκώς ενδιαφέρον. Δεν διαθέτει το τραγούδι-κολοσσό που θα μπορούσε να σταθεί δίπλα στα “Angels” ή “Let Me Entertain You”, κάτι που το αφήνει σε μια παράξενη ενδιάμεση θέση στη δισκογραφία του Williams. Είναι, χωρίς αμφιβολία, ο δίσκος που ήθελε να κάνει όταν έφυγε από τους Take That. Και ίσως γι’ αυτό ακριβώς λειτουργεί τόσο καλά – επειδή ξέρουμε πια πόσο τυχεροί είμαστε που τότε δεν τον έκανε.