Νέο Album | Sébastien Tellier – Kiss the Beast

Ύστερα από μια απουσία έξι ετών από τη δισκογραφία, ο Sébastien Tellier επιστρέφει με το “Kiss The Beast”, ένα album που, ήδη πριν την επίσημη κυκλοφορία του στις 30 Ιανουαρίου από την Because Music, έχει προκαλέσει έντονες και αντιφατικές αντιδράσεις. Ο Γάλλος μουσικός, γνωστός για την εκκεντρικότητα και τη διαχρονική του διάθεση να κινείται εκτός πλαισίου, επιχειρεί για ακόμη μία φορά να ισορροπήσει ανάμεσα στην pop προσβασιμότητα και την καλλιτεχνική πρόκληση. Το ερώτημα είναι αν αυτή τη φορά η ισορροπία χάνεται.

Το “Kiss The Beast” ξεκινά με τον ομώνυμο τίτλο-κομμάτι, ένα σχετικά ασφαλές synth pop άνοιγμα που δεν προϊδεάζει για όσα ακολουθούν. Η παραγωγή είναι στιβαρή, το μοτίβο γνώριμο, και για λίγα λεπτά ο ακροατής μπορεί να πιστέψει ότι ο Tellier επέστρεψε με έναν πιο συγκρατημένο, ίσως και ώριμο ήχο. Ωστόσο, αυτή η αίσθηση διαρκεί ελάχιστα.

Καθώς το album προχωρά, η συνοχή αρχίζει να διαλύεται. Το “Mouton” αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα: υπερβολικά αισθησιακά φωνητικά, μια ερμηνεία που φλερτάρει επικίνδυνα με την αυτοπαρωδία, και ηχητικά εφέ –συμπεριλαμβανομένων ήχων προβάτων– που μοιάζουν περισσότερο με αστείο εσωτερικής κατανάλωσης παρά με συνειδητή καλλιτεχνική επιλογή. Η πρόθεση μπορεί να είναι ειρωνική ή σουρεαλιστική, όμως το αποτέλεσμα προκαλεί περισσότερο αμηχανία παρά ενδιαφέρον.

Βέβαια, ο Tellier δεν υπήρξε ποτέ συμβατικός δημιουργός. Η καριέρα του είναι γεμάτη από απρόβλεπτες στροφές, αλλόκοτες θεματικές και μια μόνιμη διάθεση πρόκλησης. Υπό αυτή την έννοια, το χάος του “Kiss The Beast” ίσως να είναι απολύτως συνειδητό. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στον τολμηρό πειραματισμό και τη δημιουργική ασάφεια που αποξενώνει. Και εδώ, ο δίσκος μοιάζει να τη διασχίζει συχνά χωρίς πυξίδα.

Για τον μέσο ακροατή, το album είναι δύσκολο να αποκωδικοποιηθεί. Οι εναλλαγές ύφους, η απουσία ξεκάθαρης αφηγηματικής ή ηχητικής κατεύθυνσης και η υπερφόρτωση ιδεών δημιουργούν την αίσθηση ενός έργου που δεν ξέρει ακριβώς τι θέλει να είναι. Αν ο στόχος ήταν η αποδόμηση της pop φόρμας, τότε ίσως επιτυγχάνεται· αν όμως ζητούμενο είναι η επικοινωνία, τα πράγματα περιπλέκονται.

Στα θετικά του δίσκου συγκαταλέγονται οι συνεργασίες. Το “Thrill of the Night”, με τη συμμετοχή της Slayyyter και του Nile Rodgers, φλερτάρει με τη disco και προσφέρει μια σπάνια στιγμή ευθυγράμμισης φόρμας και διάθεσης. Αντίστοιχα, το “Amnesia” με τον Kid Cudi κινείται σε πιο R&B μονοπάτια και λειτουργεί ως ανάσα λογικής μέσα στη γενικότερη παραδοξότητα του album. Δεν πρόκειται για κομμάτια που επαναπροσδιορίζουν τα είδη τους, αλλά τουλάχιστον προσφέρουν σαφήνεια.

Τελικά, το “Kiss The Beast “αφήνει την αίσθηση ενός album που θα μπορούσε να έχει προκύψει από έναν άναρχο συνδυασμό ιδεών, ειδών και αισθητικών αναφορών, χωρίς αυστηρό φιλτράρισμα. Η εκκεντρικότητα του Tellier παραμένει παρούσα, όμως αυτή τη φορά μοιάζει λιγότερο γοητευτική και περισσότερο κουραστική. Ένα έργο που θα διχάσει – και ίσως αυτό να ήταν εξαρχής το ζητούμενο.