Συνέντευξη | Δανάη Λουκάκη

Η Δανάη Λουκάκη ανήκει στη γενιά των ηθοποιών που δεν αρκέστηκαν ποτέ στη «βιτρίνα» της σκηνής. Από τα πρώτα της βήματα στο Θέατρο Τέχνης, εκεί όπου εργάστηκε ακούραστα «πίσω από τα φώτα» προτού βρεθεί επάνω στη σκηνή, μέχρι τις πρόσφατες επιτυχίες της στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, η διαδρομή της είναι μια συνεχής άσκηση επιμονής, μαθητείας και βαθιάς αγάπης για την τέχνη. Με το βλέμμα στραμμένο στη λεπτομέρεια και τη διάθεση να μαθαίνει μέσα από κάθε διαδικασία, η Λουκάκη έχει χτίσει μια πορεία που χαρακτηρίζεται από συνέπεια, αξιοπρέπεια και γνήσιο ενθουσιασμό.

Πριν από τη σκηνή, όμως, υπήρχαν τα νερά. Η Δανάη υπήρξε πρωταθλήτρια στο κανόε-καγιάκ και στην κολύμβηση, μια εμπειρία που σημάδεψε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει σήμερα τη δουλειά της. Η πειθαρχία, η αντοχή και η ανυποχώρητη προσήλωση σε έναν στόχο έγιναν βασικά γνωρίσματα της επαγγελματικής της ταυτότητας και καθόρισαν τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει κάθε ρόλο — είτε πρόκειται για μια δραματική ηρωίδα είτε για μια από αυτές τις «κακές» που η ίδια απολαμβάνει να υποδύεται.

Τα τελευταία χρόνια, το κοινό την γνώρισε μέσα από δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές όπως “Αστέρας Ραχούλας”, “Άγριες Μέλισσες” και “Ηλέκτρα”, αλλά και μέσα από θεατρικές συνεργασίες υψηλού κύρους, όπως το “Tiny Beautiful Things” με τη Nia Vardalos. Παράλληλα, η μετάφρασή της στο έργο “VANYA” του Simon Stephens απέδειξε ότι η σχέση της με το θέατρο δεν εξαντλείται στην υποκριτική, αλλά επεκτείνεται στη γλώσσα, στη δραματουργία και στη δημιουργική επεξεργασία ενός κειμένου.

Σήμερα, με την καινούργια της ταινία «Ο Έρωτας Γράφεται…» να ετοιμάζεται για πρεμιέρα, η Δανάη Λουκάκη διανύει μια περίοδο έντονης δημιουργικότητας. Μιλά με αφοπλιστική ειλικρίνεια, χιούμορ και απλότητα για τις συνεργασίες που τη σημάδεψαν, για τους ρόλους που αγάπησε και για την προσωπική της φιλοσοφία γύρω από τον έρωτα, τις δεύτερες ευκαιρίες και την τέχνη. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, αποκαλύπτεται όχι μόνο ως ηθοποιός, αλλά και ως άνθρωπος που συνεχίζει να πορεύεται με πάθος, περιέργεια και βαθιά αίσθηση ευγνωμοσύνης.

Τι σου πρόσφερε η φοίτησή σου στη δραματική σχολή; Υπήρχε μάθημα ή δάσκαλος που σε καθόρισε;

Αυτό που πραγματικά με καθόρισε ήταν η εργασία μου στη Φρυνίχου. Λίγο αφότου μπήκα στη σχολή, στο Θέατρο Τέχνης – Κάρολος Κουν, άρχισα να δουλεύω ως βοηθός σε αυτό που λέγαμε “φροντιστήριο”. Μάλιστα ξεκίνησα το 2013 με την ανακαίνιση της Φρυνίχου, επί Διαγόρα Χρονόπουλου — και συνεχίστηκε μέχρι το 2016, παράλληλα με τις σπουδές μου.

Καθ’ όλη αυτή την περίοδο, δούλευα σε κάθε παραγωγή του Θεάτρου Τέχνης: ταξιθεσία, παραγωγή, την πλήρη “μηχανή” πίσω από την παράσταση. Αν κάποιος γνωρίζει την ιστορία του Θεάτρου Τέχνης — ειδικά τη μετάβαση στην εποχή της Μαριάννας Κάλμπαρη — ξέρει τι σήμαινε τότε το πλήρες πρόγραμμα των παραγωγών. Μέσα από όλο αυτό γνώρισα την Λένα Κιτσοπούλου, τον Βασίλη Παπαβασιλείου, την Λυδία Κονιόρδου, την Άντζελα Μπρούσκου — ανθρώπους που είναι καθοριστικές προσωπικότητες του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου.

Η πρώτη μου δουλειά ως ηθοποιός ήρθε με την παράσταση “Immanuel Kant”, σκηνοθετημένη από τον Γιάννο Περλέγκα, και στην παράσταση “Θέλω Μια Χώρα” του Ανδρέα Φλουράκη σε σκηνοθεσία Μαριάννας Κάλμπαρη, που ήταν από τις παραγωγές που σηματοδότησαν την επιστροφή του Θεάτρου Τέχνης στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου το 2015.

Έτσι, πέρα από τα μαθήματα στη σχολή, αυτό που με διαμόρφωσε πραγματικά ήταν η δουλειά “πίσω από τη σκηνή”: από το άνοιγμα του θεάτρου, την οργάνωση, έως το κλείσιμο των φώτων — όλα όσα χρειάζεται για να υπάρξει έργο. Αυτή η εμπειρία μου έδωσε πολύ περισσότερα από πολλά μαθήματα της σχολής.

Υπήρξες χρυσή πρωταθλήτρια Ελλάδας στο κανόε-καγιάκ και πρωταθλήτρια στην κολύμβηση. Βλέπεις κάποια σύνδεση ανάμεσα στον αθλητισμό και στην πειθαρχία που απαιτεί το θέατρο;

Ακριβώς αυτό που είπες: η πειθαρχία και η αντοχή. Δεν ήμουν πάντα αυτός ο χαρακτήρας, αλλά με τα χρόνια, μέσα από τον αθλητισμό, έμαθα να μην τα παρατάω. Θυμάμαι όταν εγκατέλειψα την κολύμβηση εξαιτίας μιας πολύ μεγάλης απογοήτευσης — ήμουν στην εφηβεία και ένιωσα ηττημένη. Από τότε, κάθε φορά που βάζω κάτι στο μυαλό μου που ενδιαφέρει πραγματικά, δεν το παρατάω.

Ο πρωταθλητισμός και η δουλειά μας θέλουν υπομονή και επιμονή. Για εμένα, το θέατρο είναι αυτό που  ασχολούμαι και με αφορά 100%, οπότε αν το θέλω πραγματικά, υπομένω και επιμένω. Αυτά τα δύο είναι τα κοινά στοιχεία που έχω βρει εγώ.

Τον περασμένο Μάιο πρωταγωνίστησες στην παράσταση “Tiny Beautiful Things” στο Θέατρο Παλλάς. Πώς ήταν η εμπειρία της συνεργασίας σου με τη Nia Vardalos;

Ήταν μαγική. Θεωρώ ότι είναι το μεγαλύτερο δώρο που μου έχει δοθεί — και για πάντα θα την ευγνωμονώ, τον παραγωγό Γιάννη Κέντ που με πίστεψε, τη Nia Vardalos και τον Σπύρο Κατσαγάνη που με επέλεξαν μαζί με τον Δημήτρη Κίτσο, τον Δημήτρη Παπανικολάου που είναι υπέροχοι άνθρωποι.

Ήταν η ωραιότερη συνεργασία που είχα ως τώρα. Η Nia είναι γενναιόδωρη, σεβαστική, σε στηρίζει και σε «σπρώχνει» μπροστά να φανείς εσύ. Δεν έχει μικροπρέπειες. Είδα τι σημαίνει να δουλεύεις κάτω από ιδανικές συνθήκες. Μετά από αρκετές κακές εμπειρίες, αυτή ήρθε ως μια “διορθωτική, που μου έδειξε ότι δεν είναι μόνο προβλήματα: μπορεί και να είσαι τυχερός και να συναντήσεις ανθρώπους που αγαπούν αυτό που κάνουν.

Τι ήταν αυτό που σε γοήτευσε στο έργο «VANYA» του Simon Stephens για το Θέατρο Τέχνης με τον Γιώργο Καραμίχο και σου κίνησε το ενδιαφέρον να το μεταφράσεις;

Η πρόταση ήρθε από τον σκηνοθέτη Αλέξανδρο Ραπτοτάσιο, με τον οποίο συνεργαζόμουν από το 2012, από τότε που γνωριστήκαμε στο Λονδίνο όπου είχαμε μια ομάδα, τη Ferodo Bridges. Δεν υπάρχει η ομάδα αυτή πια, αλλά έκτοτε έχουμε κάνει πολλές δουλειές μαζί από το “Περί Τυφλότητος” του José Saramago του 2017 μέχρι το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου με την «Αντιγόνη» με πρωταγωνιστές τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση και την Κίττυ Παϊταζόγλου.

Είχα δει ήδη την αγγλική παράσταση, όπου πρωταγωνιστούσε τότε ο Andrew Scott. Ήμουν ενθουσιασμένη γιατί ο Stephens, μέσα από αυτό το έργο, κατάφερε να μεταφέρει όλα τα διαχρονικά θέματα του Τσέχοφ -θάνατος, έρωτας, αδυναμία, ανασφάλεια, αίσθημα κατωτερότητας και ανεπάρκειας- σε ένα σύγχρονο θεατρικό πλαίσιο, με έναν ηθοποιό μόνο που ενσαρκώνει όλους τους ρόλους. Η γλώσσα του ήταν αυτό που μου κίνησε πολύ την περιέργεια μέσα από την οποία κατάφερε να αναδείξει πως αυτό το έργο αφορά τους πάντες στο τώρα.

Η πρόκληση για εμένα ήταν να μεταφέρω αυτή την πολυπλοκότητα στα ελληνικά — με ελληνικές “αναλογίες”, με σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Η μετάφραση κυκλοφόρησε ως βιβλίο από την Κάπα Εκδοτική στα τέλη Οκτωβρίου, μαζί με σχόλια και αρκετή δική μου επιπλέον δουλειά πάνω σε αυτό το έργο. Επίσης να αναφέρω πως το επίμετρο είναι της Έλενας Τριανταφυλλοπούλου. Είναι κάτι που με συγκινεί πολύ και ελπίζω να κατάφερα να αποδώσω την ουσία της γλώσσας και των συναισθημάτων του έργου.

Η πρώτη σου τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στην κωμική σειρά “Αστέρας Ραχούλας”. Πώς βίωσες αυτό το πρώτο βήμα στην τηλεόραση;

Ήταν η αγαπημένη μου τηλεοπτική εμπειρία. Ήταν η πρώτη δουλειά μετά τη σχολή – ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2016- και παρόλο που τα γυρίσματα ήταν πολύ δύσκολα (χωρίς στούντιο, σε φυσικούς χώρους, πολύ πρωινά, συχνά εκτός Αθήνας, για παράδειγμα στην Τρίπολη), εγώ ήμουν ευτυχισμένη κι ενθουσιασμένη σε αυτή τη δουλειά.

Είχε ενθουσιασμό, χαρά, ένα πολύ φρέσκο σενάριο που υπέγραφαν ο Γιώργος Κρητικός και ο Γεράσιμος Πιτταράς και κυρίως πολύ καλή συνεργασία. Είχε ανθρώπους που αγαπήθηκαν και παραμένουν ακόμα αγαπημένοι. Για αυτό ευγνωμονώ τον σκηνοθέτη, τον Νίκο Κρητικό, που με ανακάλυψε από τις εξαγωγικές εξετάσεις του Θεάτρου Τέχνης, κι έψαχνε νέα, φρέσκα πρόσωπα. Ήμουν πολύ τυχερή γιατί με βρήκε και με κάλεσε σε ακρόαση. Η συνεργασία ήταν εξαιρετική, δούλεψα δίπλα σε ανθρώπους που μέχρι τότε θαύμαζα – ο Αντώνης Καρυστινός, η Υρώ Μανέ, η Μέλπω Ζαρόκοστα, ο Δάνης Κατρανίδης, η Παναγιώτα Βλαντή, ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, η Φωτεινή Ντεμίρη, ο Σταύρος Σβήγκος, ο Ηλίας Μουλάς, ο Πάνος Νάτσης και οι Λένα Ουζουνίδου και Γιώργος Γάλλος στην πρώτη τους τηλεοπτική εμφάνιση – και ξαφνικά ήμουν ανάμεσά τους.

Πράγματι! Θα την έλεγε κανείς μια “all–star” σειρά.

Πραγματικά ήταν και δεν αναφέρομαι σ’ εμένα, αλλά σ’ όλους τους άλλους. Ήταν εξαιρετικά κι εγώ ήμουν ξετρελαμένη. Ήταν μία εμπειρία που τότε δεν περίμενα ποτέ να την έχω ζήσει και το αίσθημα αυτό δεν το έχω ξεχάσει.

Στη σειρά “Άγριες Μέλισσες” υποδύθηκες την Παγώνα Τόλλια. Ποια στοιχεία του χαρακτήρα της αγάπησες περισσότερο — και ποια σε δυσκόλεψαν;

Τίποτα δεν με δυσκόλεψε πραγματικά. Ίσα-ίσα, απόλαυσα κάθε στιγμή του ρόλου. Στην αρχή το κοινό την είδε ως “στριφνή” και ίσως αυτό ήταν το στοιχείο που το δυσκόλευσε. Αν όμως αυτός ο χαρακτήρας ήταν γραμμένος για μια κωμωδία, θα είχε αγαπηθεί όπως είχε συμβεί και στον «Αστέρα Ραχούλας».

Για μένα δεν άλλαξε τίποτα. Το πλαίσιο ήταν διαφορετικό, μια δραματική σειρά. Μετά, λοιπόν, υπήρξε μια σεναριακή μεταστροφή και η Παγώνα άρχισε να γίνεται πάρα πολύ συμπαθής -το οποίο εμένα μου φάνηκε πάρα πολύ αστείο γιατί εγώ λατρεύω να κάνω τις «κακές».

Τι σου αρέσει πιο πολύ στο να υποδύεσαι “κακούς” χαρακτήρες;

Μου φαίνονται τόσο αστείες και το απολαμβάνω τόσο πολύ. Οι «κακοί» ρόλοι έχουν βάθος, έχουν πάθος — έχουν κάτι να δώσουν παραπάνω από έναν “καλό”. Παρότι δεν είμαι κακιά στην πραγματικότητα, αγαπώ να τους υποδύομαι, γιατί απαιτούν έρευνα, αποδίδουν έντονα συναισθήματα, και σου δίνουν ποικιλία.

Η Παγώνα δεν είχε κακές προθέσεις — είχε πάθη. Και για μένα, ένας ρόλος με πάθη, που κινείται στα όρια της ηθικής και του πάθους, είναι πρόκληση. Μου αρέσουν οι ρόλοι που δεν είναι μονοδιάστατοι — όπως αυτός, αλλά και οι υπόλοιποι ρόλοι που έχω κάνει στο θέατρο.

Στη σειρά “Ηλέκτρα” στην ΕΡΤ1 υποδύεσαι τη Ζωή Μπίρμπα Νικολαΐδου. Τι σε τράβηξε σ’ αυτόν τον ρόλο;

Ο ρόλος της Ζωής είναι δυνατός. Είναι “καλός” αλλά έχει τα πάθη της — και αυτό με κέρδισε πολύ. Η Ζωή δεν είναι ένας άγιος χαρακτήρας. Ερωτεύεται έναν άνδρα πολύ νεότερό της, απάτησε τον άντρα της — ο οποίος είχε ήδη αποδειχθεί κακοποιητικός. Οπότε όλα είναι πολύ ανθρώπινα, πολύ σύγχρονα.

Σε αντίθεση με την Παγώνα, που ήταν “κακιά” και το διασκέδαζα, εδώ βλέπεις έναν χαρακτήρα που παλεύει με την εσωτερική της σύγχυση, τις ανάγκες της και τις αμφιβολίες.

Στην «Ηλέκτρα», ο Θωμάς Τσαμπάνης και η Μαντώ Αρβανίτη μου έφτιαξαν ένα ρόλο ο οποίος τραγουδούσε για τα πάθη του και είχε προσωπική ζωή. Ξαφνικά στραφήκαμε στο τι συμβαίνει εσωτερικά σε αυτή τη γυναίκα. Είδαμε ότι μια γυναίκα μπορεί να έχει σχέσεις εκτός γάμου. Μπορεί να έχει σχέσεις με διαφορά ηλικίας. Οι άνθρωποι έχουν πάθη, κάνουν λάθη, αμφιταλαντεύονται. Αυτό εμένα μου άρεσε πάρα πολύ γιατί είναι πραγματικό και το ότι και αυτή ως χαρακτήρας είναι πολύ μακριά από εμένα αλλά δεν είναι κιόλας. Πάντα βρίσκω μέσα μου στοιχεία δικά μου για να μπορώ να ερμηνεύσω με αλήθεια. Και αυτό για μένα είναι το νόημα του να ερμηνεύεις — όχι να γίνεσαι, αλλά να φέρνεις κάτι δικό σου σε κάτι ξένο.

Η νέα σου ταινία «Ο Έρωτας Γράφεται…» από την Iconic Films πρόκειται σύντομα να κάνει πρεμιέρα. Πώς θα περιέγραφες με λίγες λέξεις την ιστορία της;

Είναι μια ρομαντική κωμωδία που σε κάνει, από την αρχή ως το τέλος, να νιώσεις καλύτερα. Διάβασα το σενάριο το καλοκαίρι -στις διακοπές μου- και δεν ένιωσα ούτε στιγμή αμηχανία. Κάθε ατάκα ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Γέλασα πολύ. Είναι καλογραμμένο, έξυπνο, και έχει αυτό που έχουμε όλοι ανάγκη τώρα: να φύγουμε -έστω για δύο ώρες- από τη ρουτίνα μας, να γελάσουμε, να συγκινηθούμε, να νιώσουμε λίγο πιο χαλαρά.

Είναι μια feel-good ταινία για όλη την οικογένεια, χωρίς υπερβολικές υποσχέσεις, χωρίς να πουλάει ψεύτικες ελπίδες. Είναι απλώς μια ταινία που σέβεται το κοινό και του δίνει αυτό που χρειάζεται: ελαφρότητα, αγάπη, λίγο χαμόγελο.

Ποιο είναι το πιο απρόσμενο ή αστείο περιστατικό που συνέβη στα γυρίσματα;

Θυμάμαι μια σκηνή όπου υποδυόμουν έναν χαρακτήρα… ας πούμε, με έντονη “προσωπικότητα”, που της αρέσουν πολύ οι άντρες. Ξαφνικά, βρέθηκα ανάμεσα σε 6–7 γυμναστηριακούς τύπους, να κυκλοφορούν γύρω μου και έκανα ό,τι “τρελαίνομαι”. Και φυσικά δεν έχασα την ευκαιρία να βγάλω φωτογραφία με όλους αυτούς! Έκλαψα από τα γέλια. Ήταν τρομερή εμπειρία. Επίσης γελούσα με την Έλλη Τρίγγου, η οποία κοιμάται συνέχεια παντού και με τις τρομερές φαβορίτες του Γιώργου Γεροντιδάκη.

Άλλες φορές, με κούραζαν τα γυρίσματα αλλά ήταν τόσο ωραίες οι συνθήκες συνεργασίας με την Iconic Films, τον παραγωγό Δημήτρη Ζωγραφάκη και φυσικά τον σκηνοθέτη Βασίλη Μυριανθόπουλο, που όλα τα ξεπερνούσα. Πρόκειται για έναν πολύ καλό και ήρεμο άνθρωπο με πολύ σεβασμό απέναντι στους συνεργάτες του και πολλή συγκέντρωση. Πέρασα πραγματικά πολύ όμορφα. Είμαι πραγματικά τυχερή που βρίσκομαι σε αυτή τη φάση — με καλές δουλειές, καλούς ανθρώπους, σωστές συνεργασίες.

Ο έρωτας γράφεται… αλλά ξαναγράφεται; Πιστεύεις στις δεύτερες ευκαιρίες;

Καθόλου. Δεν μου έχει συμβεί ποτέ. Είναι πολύ ωραία τα όνειρα αλλά μπορούμε να τα αναζητούμε μετά από μια σχέση, σε άλλους ανθρώπους. Ο έρωτας φυσικά γράφεται και πιστεύω πολύ στον έρωτα, αλλά και διαγράφεται και παραγράφεται όταν έχουμε κάνει λάθη. Πάμε παρακάτω πάντα!

Ποιο είναι το μότο σου στη ζωή;

Συνέντευξη: Θοδωρής Κολλιόπουλος