Συνέντευξη | Λένα Ουζουνίδου

Με μια διαδρομή που διατρέχει με συνέπεια και ουσία το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, η Λένα Ουζουνίδου ανήκει σε εκείνες τις ηθοποιούς που δεν επιδιώκουν τον θόρυβο, αλλά αφήνουν το αποτύπωμά τους μέσα από την αλήθεια των ρόλων τους. Απόφοιτος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, έχει συνεργαστεί με σημαντικούς θεατρικούς οργανισμούς και σκηνές – από το ΚΘΒΕ και το Εθνικό Θέατρο μέχρι το Θέατρο Ακροπόλ, το Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου και το Θέατρο του Νέου Κόσμου – χτίζοντας μια πορεία γεμάτη καλλιτεχνική συνέπεια και ουσιαστικές επιλογές.

Το ευρύ κοινό την έχει αγαπήσει μέσα από χαρακτηριστικούς τηλεοπτικούς ρόλους, όπως στον «Αστέρα Ραχούλας», στις «Σέρρες», στα «Νούμερα» και σε σειρά επιτυχημένων παραγωγών, ενώ η παρουσία της στον κινηματογράφο περιλαμβάνει συνεργασίες με δημιουργούς, όπως ο Κώστας Γαβράς, ο Σταύρος Τσιώλης και η Ασημίνα Προέδρου. Κοινό νήμα σε κάθε της εμφάνιση παραμένει η εσωτερικότητα, η ευαισθησία και μια σπάνια γλυκύτητα που περνά αβίαστα από τον ρόλο στον θεατή.

Σε αυτή τη συνέντευξη, η Λένα Ουζουνίδου μιλά για το παρόν της, για τις τωρινές της συνεργασίες στο θέατρο και τον κινηματογράφο, για ρόλους που την απασχολούν ουσιαστικά, αλλά και για τη θέση του καλλιτέχνη μέσα σε έναν κόσμο που αντιστέκεται. Με λόγο άμεσο και ειλικρινή, μοιράζεται σκέψεις γύρω από τη δουλειά της, τις συνεργασίες που τη σημάδεψαν και την ανάγκη της τέχνης να παραμένει ζωντανή και παρούσα.

Κυρία Ουζουνίδου σας καλωσορίζω στο SounDarts.gr! Διανύετε μία περίοδο γεμάτη καινούρια πράγματα. Πως το βιώνετε όλο αυτό;

Υπάρχει ένταση. Τρέξιμο. Κυρίως με απασχολούν οι πρόβες που κάνω στο θέατρο Ακροπόλ για τον «Αγαπητικό της Βασιλοπούλας» που ανεβαίνει στις 5 ή 6 Φλεβάρη. Σε λιγότερο από ένα μήνα θα είναι η πρεμιέρα μας.

Κατά τα άλλα παρουσιάστηκε στις 8 Ιανουαρίου στο ευρύ κοινό η ταινία που κάναμε πέρσι με τον Αλέξανδρο Ρήγα, μετά την ολοκλήρωση του μοντάζ του μιξάζ κι όλων των σχετικών. Κι έτσι ασχοληθήκαμε τώρα και με την προώθηση της ταινίας. Αυτή είναι η ένταση που έλεγα πριν. Ωραία ένταση.

Σας είδαμε στην avant-premiere της ταινίας “Τί ψυχή θα παραδώσεις, μωρή;” που επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη αυτή τη φορά με ανανεωμένο cast και εικόνα. Πώς ήταν να βλέπετε την ταινία ολοκληρωμένη για πρώτη φορά;

Δεν είχα ιδέα τί θα δω. Δεν ήξερα τί είδους σινεμά θα δω κι εξεπλάγην ευχάριστα, διότι είδα ένα σινεμά που μου αρέσει πάρα πολύ. Είδα μία ταινία υψηλής αισθητικής κι υψηλού επιπέδου. Ξετρελάθηκα. Είδα μια ταινία φανταστική. Είδα Ταραντίνο, Αλμοδοβάρ και Τζάρμους. Είδα όλα αυτά που μου αρέσουν πολύ στο σινεμά. Δεν είδα μια κλασική, ελληνική τύπου τηλεταινία, όπως συνηθίζεται να γίνεται τα τελευταία χρόνια. Δεν είδα μία “εμπορική ταινία”. Είναι μια ταινία που έχει μεγάλο βάθος. Όπως και διάρκεια βέβαια. Είναι χορταστική.

Φυσικά, υπάρχει κι η εναλλαγή του δράματος που ζουν αυτές οι τέσσερις γυναίκες μαζί με τον καημό τους και την απόπειρα να εκδικηθούν. Εκεί μπαίνει η κωμωδία στην ιστορία. Αυτή η εναλλαγή, το πώς τόσο φυσικά και φυσιολογικά και τόσο ρεαλιστικά και παράλληλα παράλογα μπαίνει η μία κατάσταση μέσα στην άλλη. Είναι κάτι το μοναδικό.

Ενσαρκώνεται τον ρόλο της Πόπης Καμένου. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στην αναβίωση αυτού του χαρακτήρα;

Αρχικά, δεν έχω δει αυτά τα έξι επεισόδια του «Τί ψυχή θα παραδώσεις, μωρή;» το σήριαλ. Πιστεύω ούτως ή άλλως ότι εάν αφαιρέσεις τον τίτλο από την ταινία, δεν βλέπεις ακριβώς αυτό. Δεν έχει καμία σχέση με το σήριαλ. Ήταν κάτι άλλο το σήριαλ. Ήταν κωμικό με πάρα πολύ ωραίες ατάκες. Αυτές οι ατάκες υπάρχουν, αλλά τώρα δίνεται σημασία στο βάθος, στην ιστορία, στη γυναικεία αλληλεγγύη, στη γυναικεία ενδυνάμωση.

Από εκεί και πέρα, εγώ είχα να κάνω μια κοπέλα που εργάζεται σε ένα σουβλατζίδικο μαζί με τον άντρα της. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν οι αυτοσχεδιαστικές στιγμές του ξυλοδαρμού της. Εκεί ήταν έντονο, ήταν δύσκολο για όλους μας και για μένα και για τον Κώστα Κόκλα. Πιστεύω ήταν περισσότερο για τον Κώστα, γιατί προσπαθούσε να τα κάνει όλα με φυσικότητα -που τα έκανε- χωρίς όμως να είναι πάρα πολύ βίαιος.

Ενώ παράλληλα, χωρίς να με πονάει, ήταν πάρα πολύ βίαιος. Ήταν πολύ έντονα τα δευτερόλεπτα αυτών των αυτοσχεδιασμών. Ήταν μόλις δύο λεπτά στο σύνολο όλοι αυτοί οι ξυλοδαρμοί, αλλά ήταν πάρα πολύ έντονοι και φυσικά η πρόκληση ήταν να γίνουν με αλήθεια και με βάθος.

Παράλληλα, σας βλέπουμε και στη νέα, ρομαντική κομεντί “Ο Έρωτας γράφεται…” ως σύζυγο του Παύλου Ορκόπουλου. Τι θα θέλατε να κρατήσει το κοινό από αυτόν τον ρόλο;

Ήταν ένας ρόλος guest, χαριτωμένος.

Στις “Σέρρες” σας απολαύσαμε και συγκινηθήκαμε με τη διαρκή σας παρουσία ως ανάμνηση σε καίριες στιγμές στο ρόλο της Ευτυχίας. Τί σήμαινε για εσάς η Ευτυχία;

Είναι η μητέρα που αγαπάει τα παιδιά της με ανιδιοτέλεια. Είναι μία μάνα που ξέρει πολύ καλά τι θα πει η αγάπη. Μια πολύ γλυκιά μανούλα. Μπορεί να μην τα καταλάβαινε πέντε πράγματα, αλλά ήταν παρούσα και στεκόταν δίπλα στο παιδί της. Δηλαδή, ήταν είναι στο team του παιδιού της, ό,τι κι αν γινόταν. Δεν την ενδιαφέρει το τι λένε οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες. Ένα πράγμα τη νοιάζει, η ευτυχία και των τριών παιδιών της, τίποτα άλλο. Κι από ό,τι φαίνεται, σιγά σιγά άρχισαν και τα άλλα δύο να βρίσκουν την ευτυχία.

Από τον Φλεβάρη, λοιπόν, θα σας δούμε στο Θέατρο Ακροπόλ στο μιούζικαλ “Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας”. Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση αυτού του εγχειρήματος για εσάς;

Έχει πάρα πολλή μουσική. Έχει πολλά τραγούδια και όλο το έργο το διατρέχει η μουσική του εκπληκτικού Θοδωρή Οικονόμου. Το κείμενο είναι μεταγραφή του Γιάννη Καλαβριανού, που είναι και ο σκηνοθέτης μας. Έχει γράψει ένα καινούργιο έργο πάνω στην ιστορία του Κορομηλά. Η ίδια ιστορία, οι ίδιοι ήρωες, αλλά λόγια. Τα λόγια αυτά με συγκινούν βαθιά. Είναι μία κωμωδία, γιατί ό,τι έχει καλό τέλος είναι κωμωδία. Είναι πάρα πολύ ευχάριστο και συγκινητικό. Δεν αισθάνομαι ότι προκαλούμε από κάτι. Αισθάνομαι μία ανακούφιση, μία ησυχία, μία απόλαυση. Κάθε πρόβα είναι μία απόλαυση.

Η μουσική είναι αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης. Δε θα μπορούσα, λοιπόν, να μην αναφερθώ στην Τάνια Τσανακλίδου. Τι σημαίνει για εσάς, σε προσωπικό και καλλιτεχνικό επίπεδο, η συνύπαρξη με μια τόσο εμβληματική φωνή; 

Είναι δυνατόν να μιλάμε για μιούζικαλ και να μην έχουμε την Τάνια μας; Αυτή τη σπουδαία προσωπικότητα, την σπουδαία ηθοποιό και την σπουδαία ερμηνεύτρια; Ενώ είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε με την Τάνια, νιώθω ότι είναι ξαδέρφη μου. Ότι είναι μέλος της οικογένειάς μου. Δέσαμε από την αρχή.

Η Τάνια παρακολουθούσε τα «Νούμερα» που είχαμε κάνει με το Φοίβο Δεληβοριά. Το σήριαλ αυτό στην ΕΡΤ, το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό και εκεί έκανα έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο. Την κυρία Αντιγόνη, που ήταν μία τύπισσα πολύ περίεργη και διαφορετική. Ήταν ένα από τα πάρα πολύ διαφορετικά πράγματα από όλα όσα κάνει. Ήταν λίγο μαγκιόρα.

Η Τάνια τότε είπε πως τώρα αυτή η κοπέλα για να κάνει αυτό το ρόλο και με αυτόν τον τρόπο πρέπει να είναι δικιά μου. Και μόλις άκουσε ότι είμαι στον θίασο, είπε, “Εντάξει, θα έρθω για αυτήν, για να είμαι παρέα με αυτήν.” Μου το είπε ο σκηνοθέτης μου και εγώ θεώρησα ότι προσπαθεί να με καλοπιάσει. Και στην πρώτη ανάγνωση η Τάνια το είπε μπροστά σε όλους. “Ένας από τους λόγους που είμαι εδώ είναι γιατί είναι και η Ουζουνίδου εδώ πέρα.” Και έμεινα άφωνη!

Αυτό το ξεπέρασα την πρώτη εβδομάδα, γιατί την έβλεπα και έτρεμα. Δεν το πίστευα ότι έχω θαυμάστρια την Τάνια Τσανακλίδου. Τώρα στις πρόβες λέμε τα δικά μας, κάνουμε πολύ ωραίες κουβέντες. Γελάμε πάρα πολύ και νιώθω ότι είναι μία ξαδέρφη μου που είχα καιρό να τη δω κι ότι τώρα νοικιάσαμε δίπλα σπίτια.

Ακούγεστε ως ένας πολύ γεμάτος άνθρωπος από τις περιγραφές σας.

Ναι, φέτος δεν έχω κανένα παράπονο. Περνάω πάρα πολύ όμορφα.

Η παρουσία σας, λοιπόν, είναι τόσο ενεργή τα τελευταία χρόνια στον χώρο της υποκριτικής, σε τηλεόραση, κινηματογράφο και θέατρο. Τι νιώθετε ότι έχει αλλάξει περισσότερο μέσα σας ως ηθοποιό και ως άνθρωπο;

Αλλάζεις γενικότερα. Η σκοπιά μου, όμως, δεν έχει αλλάξει. Την ίδια ορμή έχω. Την ίδια διάθεση να αλλάξω τον κόσμο. Απλώς ο κόσμος νομίζω πως αντιστέκεται λίγο περισσότερο.

Πώς καταφέρνετε να διατηρείτε την ισορροπία ανάμεσα στη δημιουργική ανάγκη και τις απαιτήσεις της καθημερινότητας;

Όταν ασχολείσαι τόσες πολλές ώρες με μία τέχνη, προστατεύεσαι κάπως. Δηλαδή δεν βρίσκεσαι σε πράγματα και σε σημεία που δεν θα έπρεπε. Αποκτάς ένα κοινωνικό κύκλο που έχει περίπου την ίδια αισθητική και τα ίδια γούστα με σένα. Τις ίδιες απόψεις. Υπό αυτή την έννοια προστατεύεσαι. Κατά τα άλλα, ό,τι ασχήμια είναι να δεις στη ζωή σου, θα τη δεις. Τις ίδιες ασχήμιες βλέπουμε όλοι και σε αυτές προσπαθούμε να αντισταθούμε. Και στην πρώτη γραμμή της αντίστασης είναι οι καλλιτέχνες. Κακά τα ψέματα.

Να σας πάω λίγο πίσω στον χρόνο και να αναφερθώ στον “Αστέρα Ραχούλας”, όπου παίζατε έναν χαρακτηριστικό επίσης ρόλο. Πως θυμάστε εκείνη την περίοδο;

Είναι η πρώτη μου αγάπη και παντοτινή.

Ποιο είναι το μότο σας στη ζωή;

Συνέντευξη: Ηλέκτρα Λήμνιου