skip to Main Content
Menu

Oι Skunk Anansie σχηματίστηκαν στο Λονδίνο το 1994 από την frontwoman του συγκροτήματος, την “ασταμάτητη” Deborah Anne Dyer (a.k.a. Skin), τον κιθαρίστα Martin Kent, (a.k.a. Ace), τον μπασίστα Richard Lewis (a.k.a. Cass) και τον drummer Mark Richardson. Οι δημιουργίες τους ακροβατούν ανάμεσα στο punk, το rock, τη heavy-metal και στην ηλεκτρονική αλλά και pop μουσική, κάτι πους προσέδωσε επάξια μια θέση ανάμεσα στα πιο σημαντικά Britrock συγκροτήματα που μεσουρανούσαν κυρίως κατα τη διάρκεια των 90’s. 

Οι επιτυχίες ήταν πολλές, “χρυσές” και “πλατινένιες” και σαφώς υπήρξαν πολλά σημαντικά ορόσημα στην καριέρα του συγκροτήματος όπως η εμφάνιση τους στο πλευρό του κορυφαίου τενόρου Luciano Pavarotti ή το Hall-of-Fame-βραβείο τους από το Kerrang!. Όλα αυτά μέχρι το 2002, που τα μέλη του συγκροτήματος συμφώνησαν να κάνουν μια παύση η οποία διήρκεσε επτά ολόκληρα χρόνια. Το 2008 οι Skunk Anansie, επανήλθαν στα μουσικά δρώμενα και η συνέχεια ήταν εξίσου συναρπαστική… 

Τι μεσολάβησε όμως και έφτασαν σε αυτό το σημείο; Πόσο πολύ επηρεάζει η πολιτική σκηνή τη δημιουργία των τραγουδιών τους και τι έχουν να μας πουν για τις πιο σημαντικές στιγμές της μέχρι τώρα πορείας τους;

Το SounDarts.gr έθεσε αυτά και αρκετά άλλα ερωτήματα στον drummer της μπάντας, τον Mark σε μια εφ’όλης της ύλης συνέντευξη. Διαβάστε τη παρακάτω… 

Mark, καλωσόρισες στο SounDarts.gr! Με τι ασχολούνται τον τελευταίο καιρό οι Skunk Anansie;

Γεια σου SounDarts.gr! Μετά από την περιοδεία πέρυσι, βρισκόμαστε κυρίως σε φάση συγγραφής τραγουδιών και ηχογραφήσεων. Η Skin απασχολείται με το DJing και ταξιδεύει μεταξύ της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου και του Μιλάνου, ο Ace εργάζεται σε ένα μουσικό κολέγιο, ο Cass οδηγεί τη μοτοσικλέτα του και εγώ διαβάζω για το master μου.

Πρόσφατα, κυκλοφόρησε το νέο σας τραγούδι “This Means War”, που ακολουθεί την κυκλοφορία του “What You Do for Love”. Ποιες ήταν οι σκέψεις σας κατά τη διάρκεια της συγγραφής του;

Οι συνεδρίες συγγραφής των τραγουδιών μας είναι χειρότερες, κάποιες φορές έντονες και δύσκολες, και στην καλύτερη περίπτωση φαίνονται τόσο εύκολες. Αυτό ήταν ένα από τα τραγούδια που γράψαμε εύκολα και το θέμα όπως πάντα είναι αυτό που συμβαίνει στον κόσμο. Θα σας δώσω ένα στοιχείο! Μπορούμε να γράψουμε τόσο καλά όταν κάνουμε χρόνο για αυτό. Είναι κρίμα που δεν γράφουμε πιο συχνά.

Στο παρελθόν, κάνατε μια παύση για 7 χρόνια. Ήταν ένα ευεργετικό διάστημα για τη μπάντα;

Ναι και όχι. Όχι, επειδή δεν το είχαμε σκεφτεί σωστά, δεν ωφέλησε κανέναν αυτό μακροπρόθεσμα. Ο κόσμος λέει ότι αυτό ήταν το σωστό γιατί διαφορετικά θα είχαμε εκραγεί και ποτέ δεν θα επιστρέφαμε ως μπάντα, αλλά σε αυτό λέω ότι είμαστε αρκετά ώριμοι ώστε να μπορούμε να κάνουμε συζητήσεις ως ενήλικες και να λύνουμε τα ζητήματα μας. Η μόνη προϋπόθεση είναι ότι οι άνθρωποι πρέπει να θέλουν να λύσουν τα προβλήματά τους. Ναι, γιατί είχαμε καεί και είχαμε αρρωστήσει από τις μαλακίες ο ένας του άλλου. Αυτό είναι εύκολο να συμβεί όταν είστε μαζί 24/7. Εάν οι μπάντες δεν επικοινωνούν αποτελεσματικά σε αυτό το περιβάλλον, τότε είναι για μια ταραχώδης διαδρομή.

Ποιο πιστεύεις ότι ήταν το highlight της καριέρας της μπάντας μέχρι τώρα;

Υπήρξαν τόσα πολλά, το να είμαστε επικεφαλής του Glastonbury, να γνωρίσουμε τον Δαλάι Λάμα, να παίξουμε με τον Pavarotti, να εμφανιστούμε μπροστά σε 850.000 ανθρώπους στην Πολωνία (ναι 850.000), να είμαστε μια από τις τελευταίες μπάντες παγκοσμίως που είναι πολιτικά ανοιχτοί σε έναν κόσμο γεμάτο από αυξανόμενη «αδιαφορία», να έχουμε στο ενεργητικό μας τόσες πολλές από αυτές τις συναυλίες που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ γιατί βρισκόμασταν σε απόλυτη ροή, να κερδίσουμε το βραβείο Hall of Fame από το Kerrang! πέρυσι, το singing duck … ο κατάλογος συνεχίζεται.

Το τραγούδι σας “I Believeed in You” ήταν ένα hit-single στην Ελλάδα. Τι σας οδήγησε να γράψετε αυτό το τραγούδι;

Είναι ένα μεγάλο pop τραγούδι, τυπικό Skunk, με άφθονα hooks, μεγάλο groove, ωραίο tempo, στίχους με κοινωνικό σχολιασμό, τι άλλο χρειάζεστε;

Πώς σας επηρεάζουν τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα ως μουσικούς; Μπορούμε να πούμε πως είναι πηγή έμπνευσης για εσάς, έτσι; Μπορείτε να μας αναφέρετε ένα συγκεκριμένο γεγονός που σας ενέπνευσε να γράψετε ένα τραγούδι;

Το «I Believed in You» είναι για τον Tony Blair για παράδειγμα, το «We Love Your Apathy» είναι για την έλλειψη νέων ψηφοφόρων, το «This Means War» αναφέρεται στους Trump / Johnson που έχουν μια ερωτική σχέση, υπάρχουν πάρα πολλά …

Αν έπρεπε να διαλέξετε ανάμεσα στις έννοιες της αγάπης και του πολέμου, ποια πιστεύετε ότι αντιπροσωπεύει καλύτερα το θέμα των τραγουδιών σας και γιατί;

Εραστές του πολέμου.

Ποιος είναι ο «εγκέφαλος» του ονόματος της μπάντας;

Η Skin και ο Cass επινόησαν το όνομα.

Προτιμάτε τις συνεδρίες ηχογραφήσεων ή μια περιοδεία; Ποια είναι τα στοιχεία που σας κάνουν να θέλετε να συνεχίσετε τη μουσική σταδιοδρομία σας;

Μου αρέσει το στούντιο, το οποίο είναι κρίμα γιατί αυτό σημαίνει ότι ξοδεύεις χρήματα, δεν κερδίζεις, αλλά το αγαπημένο μου μέρος είναι οι 2 ώρες στη σκηνή για τους fans. Μου αρέσει να ταξιδεύω με τη γυναίκα μου που είναι υπέροχο γιατί τώρα η Erika παίζει μαζί μας ως τραγουδίστρια υποστηρικτικών φωνητικών και multi-instrumentalist, αλλά μου αρέσει να είμαι στο σπίτι επίσης πάρα πολύ ώστε να έχω να κάνω κυρίως πράγματα στο σπίτι και στη συνέχεια να φεύγω για περιοδεία για δύο μήνες το χρόνο και να περνώ λίγες εβδομάδες στο στούντιο.

Με ποιους τρόπους εξελίχθηκε ο ήχος σας μέσα από αυτά τα χρόνια; Ήταν μια ανάγκη των καιρών;

Δεν το σκεφτόμαστε πάρα πολύ, πάντα πειραματιζόμαστε και δεν μας αρέσει το μεγαλύτερο μέρος του, ώστε να περιοριστούμε. Είμαστε ό,τι είμαστε. μια καραμέλα mentos. Σκληροί σαν πέτρα (rock) στο εξωτερικό με ένα μαλακό κέντρο στο εσωτερικό.

Πότε πρόκειται να ακούσουμε το νέο studio album των Skunk Anansie; Τι πρέπει να περιμένουμε από την επόμενη δουλειά σας;

Υπομονή. Γράφουμε μόνο μία φορά το χρόνο, επομένως είναι δύσκολο να γράψουμε αρκετά τραγούδια με ποιότητα αυτή την περίοδο. Δουλεύουμε όμως πάνω σε αυτό.

Ποιο είναι το μήνυμά σας προς το ελληνικό κοινό;

Ανυπομονώ να σας δω. Ετοιμαστείτε να κάνουμε χαμό.

Συνέντευξη: Ηλέκτρα Λήμνιου

Μετάφραση: Θοδωρής Κολλιόπουλος