Ο Papazó ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία καλλιτεχνών που κινούνται με φυσικότητα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, χωρίς να χρειάζεται να διαλέξουν έναν μόνο. Τραγουδοποιός, μουσικός παραγωγός και ταυτόχρονα γιατρός, συνδυάζει τη δημιουργία με την επιστήμη, την ευαισθησία με την πειθαρχία, χτίζοντας μια διαδρομή που εξελίσσεται οργανικά και χωρίς βιασύνη.
Με εμφανίσεις που ξεχωρίζουν για την πολυσυλλεκτικότητά τους, τραγούδια που κουβαλούν προσωπικές ιστορίες και διασκευές που «ξαναδιαβάζουν» το παρελθόν με σύγχρονη ματιά, ο Papazó έχει καταφέρει να δημιουργήσει το δικό του μουσικό αποτύπωμα. Από το «Ατελιέ» μέχρι τις εβδομαδιαίες live εμφανίσεις του στο Green Park Athens, η μουσική του λειτουργεί ως χώρος έκφρασης, πειραματισμού και συναισθηματικής εκτόνωσης.
Την ίδια στιγμή, συνεχίζει τις σπουδές του στην οφθαλμολογία, κουβαλώντας στις αποσκευές του εμπειρίες από τον στρατό, το αγροτικό και τις εφημερίες, που συχνά μετατρέπονται σε στίχους, εικόνες και μελωδίες. Η καθημερινή επαφή με την ανθρώπινη ευαλωτότητα, τη φθορά αλλά και την αξιοπρέπεια, διαμορφώνει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη δημιουργία και τη ζωή.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Papazó μιλά για τη μουσική του πορεία, τις επιρροές και τις αντιφάσεις του, τη θεατρική του εμπλοκή, το overthinking της σύγχρονης εποχής και το επερχόμενο project «Ανισορροπία». Μια συζήτηση ειλικρινής και ανθρώπινη, που φωτίζει τις ισορροπίες –και τις ανισορροπίες– πίσω από τη μουσική του.
Στις 3 Δεκεμβρίου ξεκίνησες εμφανίσεις στο Green Park Athens. Πώς νιώθεις γι’ αυτή τη νέα σταθερή εβδομαδιαία live εμπειρία και τι μπορούν να περιμένουν όσοι έρθουν;
Νιώθω πολύ χαρούμενος. Το καλοκαίρι παίζαμε εκεί, έξω στην αυλή, και όπως όλα δείχνουν άρεσε αρκετά αυτό που κάναμε, οπότε μας εμπιστεύτηκαν και τώρα είμαστε εκεί μία φορά την εβδομάδα για να παρουσιάσουμε το πρόγραμμά μας και στον εσωτερικό χώρο. Το live έχει κυριολεκτικά τα πάντα: pop, έντεχνο, λαϊκό, rock, αλλά και καινούργια, ακυκλοφόρητα κομμάτια μου, για τα οποία χαίρομαι ιδιαίτερα. Επιπλέον, έχουμε κάθε φορά κι έναν διαφορετικό καλεσμένο, οπότε θα έλεγα πως κάθε Τετάρτη είναι μοναδική.
Παράλληλα με τη μουσική, συνεχίζεις το μεταπτυχιακό σου στην οφθαλμολογία. Πώς συνδυάζεις αυτούς τους δύο τόσο απαιτητικούς κόσμους στην καθημερινότητά σου;
Αυτό που θα πω ίσως ακουστεί παράλογο, αλλά το δύσκολο δεν είναι τόσο το μεταπτυχιακό, γιατί γίνεται κάθε Σαββατοκύριακο, οπότε κάπως βολεύονται τα πρωινά. Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι υπό διορισμό για ειδικότητα, κάτι που σημαίνει ότι σύντομα θα ξεκινήσω ειδικότητα οφθαλμολογίας στο Γενικό Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς». Κατ’ επέκταση, δεν ξέρω πόσο χρόνο θα μπορώ να αφιερώνω στη μουσική. Θέλω όμως να τη συνεχίσω· ίσως απλώς να μειωθεί λίγο η διαδικτυακή μου παρουσία.
Έχεις σπουδάσει ιατρική, έχεις κάνει το αγροτικό σου. Υπάρχει κάποια εμπειρία από αυτό το κομμάτι της ζωής σου που σε έχει επηρεάσει δημιουργικά ή μουσικά;
Τα τραγούδια που γράφω είναι σαν ψηφιδωτά από πολλές διαφορετικές εμπειρίες ζωής. Για παράδειγμα, το «Ατελιέ» περιέχει εικόνες που έζησα σε διαφορετικές στιγμές και τις ένωσα σε μία ιστορία. Έχω γράψει κομμάτια όταν ήμουν στον στρατό, στη βραχονησίδα Καλόλυμνο, φυλάγοντας τα Ίμια. Με έχουν επηρεάσει πάρα πολλά πράγματα.
Ιδιαίτερα στο αγροτικό, όπου βλέπεις τα πάντα: ανθρώπους ηλικιωμένους, ανήμπορους, ευγενικούς, ανθρώπους που σου μαθαίνουν πράγματα για τη ζωή απλώς με τη στάση τους, χωρίς καν να μιλήσετε. Ο τρόπος που ο καθένας αντιμετωπίζει τη ζωή και τη θνητότητά του είναι για μένα πηγή έμπνευσης.
Υπήρχαν στιγμές που έκανα δύο ή τρεις εφημερίες συνεχόμενα, ήμουν κουρασμένος και ψυχικά φορτισμένος – ειδικά στα επείγοντα, με τροχαία, overdose, περιστατικά από τις φυλακές του Δομοκού, κοντά στη Λαμία όπου έκανα αγροτικό. Όλα αυτά κάπως πρέπει να εκτονωθούν. Ένας γιατρός συνεχώς δέχεται και ακούει τα προβλήματα των άλλων· αυτό το συναίσθημα πρέπει να βρει διέξοδο. Μια διέξοδος είναι η τέχνη.
Έχεις δημιουργήσει πολλές διασκευές διαχρονικών τραγουδιών. Τι είναι αυτό που σε ελκύει στο να “ξαναδιαβάζεις” ένα κομμάτι και πώς αποφασίζεις ποιο θα είναι το επόμενο;
Πριν από αυτό το project δεν είχα ξανακάνει διασκευές. Από τα 12 μου πήγαινα σε ωδείο για κλασική κιθάρα και όταν γύριζα σπίτι προσπαθούσα να γράψω δικά μου τραγούδια. Δεν μου άρεσε ποτέ να τραγουδάω κομμάτια άλλων ή να τα διασκευάζω.
Όλο αυτό προέκυψε κάπως τυχαία. Ανακάλυψα όμως τη μαγεία τού να παίρνεις κάτι υπάρχον, να το αλλάζεις λίγο, αλλά να κρατάς το αρχικό του συναίσθημα και το νόημά του. Είναι μια ιδιαίτερη μορφή τέχνης που δεν εκτιμούσα στην αρχή. Παράλληλα, λειτουργεί και σαν προπόνηση για έναν μουσικό παραγωγό: κάθε εβδομάδα πρέπει να φτιάξεις κάτι καινούργιο, κάτι που με έχει βοηθήσει πολύ στο πώς δουλεύω τη μουσική μου.
Όσον αφορά την επιλογή των τραγουδιών, συνήθως ζητάω από τον εκάστοτε καλλιτέχνη να διαλέξει 2-3 κομμάτια που του αρέσουν, γιατί θέλω να νιώθει άνετα με αυτά που τραγουδά. Μετά καταλήγουμε μαζί σε ένα. Δεν βάζω όρια: μπορεί να είναι κάτι πολύ παλιό ή όχι τόσο γνωστό.
Πέρα από τις διασκευές, τα προσωπικά σου τραγούδια έχουν αγαπηθεί ιδιαίτερα. Πώς γεννήθηκε το “Ατελιέ” και τι κράτησες από τη συνεργασία σου με τον Akyla;
Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς «γεννήθηκε» το κομμάτι. Θυμάμαι ότι κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2023 και έγινε γνωστό περίπου έναν χρόνο αργότερα. Το είχα γράψει αρκετό καιρό πριν. Το έπαιζα στην κοπέλα μου και μου έλεγε ότι της άρεσε. Είχα έτοιμο και το τραγούδι και την παραγωγή, και τότε σκέφτηκα μήπως ταιριάζει να μπει κι ένας ακόμα τραγουδιστής.
Εκείνη την περίοδο ξεκινούσα τη συνεργασία μου με τον Akyla, του είπα να το δοκιμάσει και βγήκε πολύ όμορφο. Έτσι προέκυψε και η συμμετοχή του. Τώρα βρίσκομαι σε μια φάση όπου, επειδή έχει συμβεί κάτι, νιώθω πως πρέπει να σκέφτομαι περισσότερο τα επόμενα βήματά μου. Για να είμαι ειλικρινής, θέλω λίγο να ξεφύγω από αυτό και να επιστρέψω στην αρχική μου κατάσταση, όπου απλώς έκανα αυτό που μου άρεσε και το δημοσίευα χωρίς να σκέφτομαι αν θα αρέσει ή τι κριτική θα δεχτεί.
Τι σε τράβηξε αρχικά στη θεατρική παράσταση «Γεμιστό Τσιγάρο» και πώς αποφάσισες να συμμετάσχεις σε αυτή;
Όταν πέρασα στην Ιατρική στην Πάτρα, αγόρασα ένα αρμόνιο που είχε πρόγραμμα μουσικής παραγωγής. Εκεί άρχισα να μαθαίνω πώς φτιάχνεται η μουσική. Έκανα χίλιες παραγωγές μέχρι να κυκλοφορήσω τα πρώτα μου κομμάτια. Η αρχική μου σκέψη ήταν να γράψω μουσική για κινηματογράφο ή θέατρο – από εκεί ξεκίνησε το πάθος μου για τη μουσική.
Ο Γιάννης (Κούλπερ) και η Βιβιάννα (Γιαννούτσου) μου έδωσαν το σενάριο και μου άρεσε πολύ, γιατί αφορά πέντε φοιτητές Ιατρικής, οπότε ταυτίστηκα εύκολα με τις ιστορίες. Παρότι μου είχαν γίνει κι άλλες προτάσεις για θέατρο, αυτή μου έκανε το «κλικ». Έγραψα και το τραγούδι της παράστασης, το οποίο δεν θα είχε υπάρξει αν δεν είχα διαβάσει αυτό το σενάριο.
Αναφέρεσαι στο «Αν», ένα ιδιαίτερα συναισθηματικό τραγούδι. Τι ήθελες να εκφράσεις μέσα από αυτό και πώς αντιλαμβάνεσαι τα σύγχρονα κοινωνικά στερεότυπα γύρω από τα συναισθήματα;
Το τραγούδι γράφτηκε με βάση την παράσταση. Η ιστορία αφορά μια παρέα πέντε ανθρώπων που στο τέλος διαλύεται. Υπάρχει ένας αφηγητής που συνεχώς αναρωτιέται τι θα είχε συμβεί αν κάποια πράγματα είχαν γίνει αλλιώς. Αυτό με ενέπνευσε πολύ.
Στη σύγχρονη εποχή όλοι λέμε ότι ζούμε με ταχύτητα, όμως πιστεύω πως όταν γυρνάμε σπίτι μας κάνουμε overthinking: «τι θα γινόταν αν δεν είχα πει αυτό στη δουλειά», «αν είχα μιλήσει αλλιώς στον/στην σύντροφό μου». Αυτό ήθελα να εκφράσω. Το overthinking είναι κάτι που προσπαθώ να αποφεύγω, αλλά τελευταία έχει μπει κι αυτό στη ζωή μου. Πιστεύω πως μπορεί να λειτουργήσει ως τροχοπέδη, όχι μόνο για έναν καλλιτέχνη αλλά και για έναν άνθρωπο γενικότερα.
Πώς βίωσες την εμπειρία του MadWalk 2025;
Δεν ήμουν ποτέ από τους ανθρώπους που ονειρεύονταν από μικροί να βρεθούν στο MadWalk ή στα Mad VMAs, αλλά ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία. Με βοήθησε να διασκευάσω το «Ατελιέ» και να παρουσιάσω κάτι διαφορετικό. Οι άνθρωποι από τον οίκο Orsalia Parthenis ήταν εξαιρετικοί: άκουσαν τι θέλαμε να εκφράσουμε στιλιστικά και δημιούργησαν ένα υπέροχο σκηνικό. Τελικά ήταν μια συγκινητική βραδιά. Καμιά φορά μπαίνεις κάπου με «μικρό καλάθι» και φεύγεις με πολύ περισσότερα απ’ όσα περίμενες.
Ποιες είναι οι βασικές μουσικές επιρροές σου;
Τραγουδοποιοί παλαιότερων γενιών: Σαββόπουλος, Αγγελάκας, Παυλίδης, Δεληβοριάς, Φάμελλος. Ο Παυλίδης και ο Αγγελάκας ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που με ώθησαν να ασχοληθώ με τη μουσική, γι’ αυτό και σε κάθε live μου παίζω τραγούδια τους από την εποχή που ήταν στα Ξύλινα Σπαθιά και στις Τρύπες αντίστοιχα, για να τους τιμήσω με τον τρόπο αυτό.
Ωστόσο υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης ή είδος που σε έχει σημαδέψει αλλά ίσως δεν θα περίμενε κανείς να το ακούσει από σένα;
Από όσα έχω κάνει μέχρι τώρα φαίνεται ότι προσπαθώ να εντάξω πολλά είδη στη μουσική μου. Σε ένα live θα έβαζα τα πάντα. Για παράδειγμα, στις τωρινές μου εμφανίσεις ραπάρω ασύστολα. Τα πρώτα 500 κομμάτια που έφτιαξα ήταν house και techno, μέχρι που βαρέθηκα. Ακόμα και το «Ατελιέ», αν το ακούσεις προσεκτικά, έχει μέσα του στοιχεία ηλεκτρονικής house.
Υπάρχει στο μυαλό σου το ενδεχόμενο ενός album ή ενός μεγαλύτερου project;
Ναι. Υπάρχουν τραγούδια που παίζω εδώ και περίπου έναν χρόνο στα live και θέλω να τα κυκλοφορήσω μέσα στους πρώτους μήνες του 2026, σε ένα EP που σκέφτομαι ότι θα έχει τίτλο «Αν-ισορροπία». Παράλληλα, θα γίνουν δύο μεγάλες συναυλίες: στις 21 Μαρτίου στο Gagarin στην Αθήνα και στις 15 Μαρτίου στο WE στη Θεσσαλονίκη, όπου θα παρουσιάσω αυτή τη νέα εκδοχή μου.
Τι σημαίνει για σένα ο όρος «Ανισορροπία»;
Αφενός ότι το μυαλό μου δεν ησυχάζει σε ένα μόνο μουσικό είδος και αφετέρου την ανισορροπία της ζωής μου αυτή τη στιγμή. Από τη μία βρίσκομαι σε ένα hype ως πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης και από την άλλη πρέπει να ξεκινήσω από το μηδέν ως ειδικευόμενος οφθαλμίατρος.
Τι άλλο να περιμένουμε από τον Papazo το επόμενο διάστημα;
Μια πιο κονσεπτική αλλαγή στον τρόπο που παρουσιάζεται το «Μπαλκόνι». Έχει φτάσει στα 67 επεισόδια και νιώθω πως χρειάζεται μια ανανέωση, έστω και μικρή. Έχουν ήδη γίνει κάποιες αλλαγές, όπως ο χώρος, αλλά σκέφτομαι να πειράξω κι άλλα πράγματα.
14. Ποιο είναι το μότο σου στη ζωή;
Συνέντευξη: Θοδωρής Κολλιόπουλος
