Κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μου διακοπών, βρέθηκα στη Μεσίνα της Σικελίας, ένα μέρος με πλούσια ιστορία και σαφώς έντονο το ελληνικό στοιχείο. Από την πρώτη μέρα μου τράβηξε το ενδιαφέρον το Ellenic Festival από τον τίτλο και μόνο. Headliners ήταν οι εξαιρετικοί Editors ενώ το line-up συμπλήρωναν άλλα acts της Ιταλικής rock σκηνής.
Ανάμεσά τους και οι The Whistling Heads, ένα ντόπιο συγκρότημα που όπως έμαθα προσπαθούν να κρατούν όρθια την κατακερματισμένη rock μουσική στην Ιταλία, κι ας κάνουν τώρα τα πρώτα τους βήματα στη δισκογραφία. Με αρκετές ζωντανές εμφανίσεις στο ενεργητικό τους και μια χούφτα τραγούδια ερμηνευμένα στο αγγλικά, οι The Whistling Heads ξεκινούν το δικό τους ταξίδι στη βιομηχανία με το album τους “Dull Boy” που σύντομα αναμένεται να κυκλοφορήσει και διαδικτυακά, σε μια πρώτη απόπειρα να γίνουν γνωστοί και εκτός των ιταλικών συνόρων.
Ο Alberto, o Sam, o Santino και o Giuseppe, είναι τέσσερις νεαροί Σικελοί που αποτελούν το συγκρότημα και σίγουρα αντιλαμβάνονται την αξία της μουσικής τους , βάζοντας όλο και πιο υψηλούς στόχους για το μέλλον. Ένα άκουσμα στα πρώτα τους τραγούδια “Shoot Shoot” και “Teenage cliché”, είναι αρκετά για να επιβεβαιώσουν πως οι The Whistling Heads, ήρθαν για να μείνουν. Αν όμως θέλετε να μάθετε κι εσείς περισσότερα για αυτούς διαβάστε την αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησαν στο SounDarts.gr.
Πρόσφατα ανοίξατε τη συναυλία των Editors στο Ellenic Festival στο Valle dei Templi του Agrigento. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία για εσάς;
Alberto: Ο καθένας μας μπορεί να πει ότι ήταν μια υπέροχη εμπειρία γιατί δεν είχαμε παίξει ποτέ μπροστά σε τόσο μεγάλο κοινό. Ήταν όμορφο να βλέπεις την ενέργεια όλου του κόσμου. Το να παίζεις με τις άλλες μπάντες ήταν συναρπαστικό γιατί είναι πραγματικά μεγάλες και δεν μας έχει συμβεί ποτέ.
Sam: Μιλήσαμε λίγο με τον Tom Smith, τον τραγουδιστή των Editors. Ήταν πολύ απασχολημένοι στα παρασκήνια, αλλά καταφέραμε να βγάλουμε μια φωτογραφία μαζί του.
Επίσης, κυκλοφορήσατε τα music videos για τα τραγούδια “Teenage Cliché” και “Shoot Shoot”. Ποιες είναι οι ιστορίες πίσω από τη δημιουργία αυτών των τραγουδιών;
Alberto: Είναι δύσκολο να το εξηγήσω, αλλά είναι αστείο. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά τραγούδια γιατί το “Teenage Cliché” έχει να κάνει με το να είσαι έφηβος με έναν αφελή τρόπο, βασικά την ειρωνική πλευρά του να είσαι νέος. Το “Shoot Shoot” είναι ένα βαθύτερο τραγούδι για την αποξένωση, το να καταπιέζεσαι από τη δουλειά και να μην φοβάσαι να είσαι μέρος της μεσαίας τάξης. Στο τραγούδι τραγουδάω «I am a poor guy, I am a poor guy» και χρησιμοποιώ την ατάκα από την ταινία «Shining». Το «All work and no play makes Jack a dull boy» που έγινε «all work and no play, I am a dull boy». Μοιάζει σαν να είναι πιο διασκεδαστικό και ειρωνικό το “Teenage Cliché” και το “Shoot Shoot” πιο βαθύ, άρα είναι τελείως διαφορετικά. Είναι δύο singles σε ένα album όπου μπορούν να υπάρχουν εξίσου τέτοιου είδους τραγούδια.
Μιας και το ανέφερες, πρόσφατα κυκλοφορήσατε το βινύλιο του ντεμπούτου album σας «Dull boy». Πότε θα κυκλοφορήσει ψηφιακά;
Sam: Στην πραγματικότητα, είναι διαθέσιμη online η προπαραγγελία για το βινύλιο. Απλώς το πουλάμε τοπικά στη Μεσίνα ή όταν κάνουμε live εμφανίσεις, σαν αποκλειστική προεπισκόπηση για το κοινό που έρχεται να μας δει από κοντά. Ωστόσο θα είναι διαθέσιμο την 1η Σεπτεμβρίου τόσο σε ψηφιακή μορφή όσο και σε βινύλιο για αγορές από τον ιστότοπο της εταιρείας μας, που είναι η Disasters by Choice.
Μου αρέσει πολύ το artwork.
Santo: Ευχαριστούμε. Το ζωγράφισε η Beedallo. Είναι μια Αμερικανίδα καλλιτέχνης από το New Mexico. Μπορείτε να τη βρείτε στο Instagram.
Τι να περιμένουμε από αυτό το project;
Alberto: Λοιπόν, νομίζω ότι είναι ένα album γεμάτο από διαφορετικά είδη τραγουδιών. Δεν νομίζω ότι ο κόσμος πρέπει να περιμένει ότι θα είναι μόνο ένα post-punk album ή απλώς ένα rock album. Υπάρχουν πολλά πράγματα, πολλές επιρροές. Ελπίζω ότι όταν ο κόσμος ακούσει το album, θα ζήσει μια εμπειρία, γιατί κάθε τραγούδι λέει μια διαφορετική ιστορία.
Ποιοι είναι οι Whistling head; Πώς θα συστήνατε τους εαυτούς σας στο ελληνικό κοινό;
Samuele: Στην πραγματικότητα ξεκινήσαμε να παίζουμε το 2020, αλλά δεν ήταν αυτός ο σχηματισμός μας. Όταν άρχισαν να παίζουν, ήταν περισσότερο μια περιστασιακή κατάσταση, αλλά ο Alberto και ο Santino ήταν αυτοί που θα ήθελαν να το κάνουν πιο σοβαρά. Τότε λοιπόν μπήκα στο συγκρότημα. Είμαστε φίλοι από παλιά με τον Alberto και παίζαμε ήδη από παιδιά, ενώ πρόσφατα μπήκε και ο Ziffo στο συγκρότημα. Υπήρχε χημεία σε αυτόν τον σχηματισμό για όλους μας γιατί είμαστε όλοι σοβαροί με αυτό το project.
Alberto: Ανακαλύψαμε ότι μπορούμε πραγματικά να παίζουμε μουσική όχι μόνο σαν κάποιο είδος διασκέδασης ή χόμπι, αλλά και επαγγελματικά, σαν ένα πραγματικό συγκρότημα. Εγώ τραγουδάω και παίζω κιθάρα. Ήθελα να έχω ένα συγκρότημα από το γυμνάσιο και τότε γνώρισα τον Sam. Είμαστε φίλοι από παιδιά και ήθελα να παίξω μαζί του. Του έδωσα λοιπόν ένα μπάσο και του είπα: «Παίξε το, σε παρακαλώ, γιατί πρέπει να παίξουμε μαζί». Και μετά υπήρξαν μερικά χρόνια που δεν μιλούσαμε πολύ και γνώρισα τα άλλα παιδιά. Γνώρισα τον Santino. Στη συνέχεια, ο Sam ξαναμπήκε στο συγκρότημα και μετά (εντάχθηκε και) ο Ziffo παίζοντας ντραμς. Χρειαζόμασταν έναν ντράμερ.
Ποιος επέλεξε το όνομα του συγκροτήματος και τι σημαίνει για εσάς;
Santo: Αυτό το όνομα έχει στην πραγματικότητα μια σημασία. Είναι βασικά ένα αστείο που χρησιμοποιούμε εδώ στη Μεσίνα. Στην πραγματικότητα, ο πατέρας μου με έλεγε, λίγο πολύ «testa chi frisca», που σημαίνει «κεφάλι που σφυρίζει». Μου αρέσει πολύ γιατί είναι πολύ πιασάρικο. Έτσι πρότεινα αυτό το όνομα στο συγκρότημα για αστείο, και μετά τους άρεσε και το μεταφράσαμε στα αγγλικά. Γεννήθηκε έτσι, σαν αστείο. Αλλά έχει ένα πολύ ωραίο νόημα. Είναι ένα είδος προσβολής γιατί σημαίνει κάτι σαν airhead, βλάκας, αλλά με την έννοια του airhead. Ωστόσο το χρησιμοποιούμε γιατί πραγματικά μας αρέσει. Μοιάζει σαν ένα όνομα-υπογραφή.
Μέχρι τώρα είστε ικανοποιημένοι από την υποδοχή της μουσικής σας από το ιταλικό κοινό;
Alberto: Δεν ξέρω. Μερικές φορές, ναι, αλλά νομίζω ότι η Ιταλία είναι ένα δύσκολο μέρος, επειδή στη νότια Ιταλία είναι πολύ δύσκολο να φέρεις τη βόρεια Ιταλία, εννοώ, μουσικά μιλώντας, επειδή υπάρχουν λίγα συγκροτήματα, επομένως δεν υπάρχει πολλή μουσική στην Ιταλία. Είναι δύσκολο να γίνεις γνωστός, υποθέτω. Οπότε, ναι, είμαστε ικανοποιημένοι, αλλά θέλουμε περισσότερα και θέλουμε να φύγουμε από την Ιταλία το συντομότερο δυνατό.
Santo: Η post punk ή η underground μουσική δεν είναι τόσο δημοφιλής εδώ. Δεν υπάρχει τόσο πολύ underground μουσική. Υπάρχει underground, αλλά ο κόσμος δεν τη ξέρει. Δεν θέλουν να τη μάθουν. Δεν δίνουν σημασια. Πραγματικά δεν τους νοιάζει η underground μουσική. Αυτή είναι η νοοτροπία.
Ποιες είναι οι βασικές σας επιρροές;
Alberto: Λοιπόν, υποθέτω ότι υπάρχει λίγο post punk, αλλά υπάρχει και λίγο alternative. Αγαπάμε πολύ την ηλεκτρονική μουσική, ακόμα κι αν στη μουσική μας δεν υπάρχει ηλεκτρονική, αλλά και πάλι αγαπάμε την ηλεκτρονική μουσική και υπάρχουν πολλές επιρροές από αυτό το είδος μουσικής.
Sam: Αν πρέπει να δώσουμε μερικά ονόματα, ίσως oι Blur, Wire, Joy Division, Pavements.
Ποιοι τραγουδιστές ή συγκροτήματα θα αποτελούσαν το ιδανικό lineup για ένα φεστιβάλ στο οποίο θα συμμετείχατε και εσείς;
Giuseppe: Λοιπόν, μάλλον οι Idles, oι Fontaines D.C., οι Dry Cleaning και οι Lifeguard. Μπάντες της νέας underground σκηνής.
Πώς φαντάζεστε τους εαυτούς σας ως συγκρότημα σε πέντε χρόνια από τώρα;
Alberto: Λοιπόν, παίζοντας στο Glastonbury ή ίσως στο KEXP ή στο BBC. Πηγαίνοντας σε διεθνείς festival. Θέλουμε να γίνουμε διεθνείς. Αυτά τα μέρη λοιπόν είναι το όνειρό μας.
Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σας σχέδια;
Sam: Ναι, λίγο πολύ, οργανώνουμε μια περιοδεία. Θα παίξουμε στη βόρεια Ιταλία. Βασικά όλες οι συναυλίες που κάναμε μέχρι τώρα ήταν κυρίως στη Σικελία. Τώρα δουλεύουμε για να πάμε στο βορρά για να προωθήσουμε το album και στη συνέχεια να συνεχίσουμε να δουλεύουμε πάνω σε νέα μουσική.
Giuseppe: Έχουμε επίσης ένα ακόμα single που θα κυκλοφορήσει τον επόμενο χρόνο μετά την κυκλοφορία του album, αλλά δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε ακόμα τον τίτλο του.
Ποιο είναι το μότο σας στη ζωή;
Συνέντευξη: Θοδωρής Κολλιόπουλος
Ευχαριστούμε πολύ την Ουρανία Πλακούδα για τη βοήθεια της!
