Skip to content

News | Η Τελευταία Λειτουργία των Black Sabbath: Ένα Επικό “Αντίο” στο heavy metal Βασίλειο τους

Σε μια ανεπανάληπτη μουσική τελετή διάρκειας δέκα ωρών, οι μεγαλύτεροι θρύλοι της rock και του metal συγκεντρώθηκαν στο Villa Park του Μπέρμιγχαμ για να αποχαιρετήσουν τους Black Sabbath, το συγκρότημα που άλλαξε για πάντα τη ροή της σκληρής μουσικής.

"Back to the Beginning" Info

Venue: Villa Park, Aston, Birmingham, England
Ημερομηνία: 5 Ιουλίου 2025
Συμμετοχή: 40,000

"Back to the Beginning" poster

*Κάνε κλικ στις highlighted performances (δεξιά) για να δεις τις εμφανίσεις των καλλιτεχνών! 

Εμφανίσεις

  1. Mastodon (feat. Danny Carey, Eloy Casagrande, Mario Duplantier) | “Black Tongue”, “Blood and Thunder”, “Supernaut” 
  2. Rival Sons | “Do Your Worst”, “Electric Funeral”, “Secret”
  3. Anthrax | “Indians”, “Into the Void”
  4. Halestorm | “Love Bites (So Do I)”, “Rain Your Blood On Me”, “Perry Mason”
  5. Lamb of God | “Laid to Rest”, “Redneck”, “Children of the Grave”
  6. Supergroup A | “The Ultimate Sin” (ft. Nuno Bettencourt, Mike Bordin, David Ellefson, Lzzy Hale, Jake E. Lee, Adam Wakeman), “Shot in the Dark” (ft. Bordin, David Draiman, Ellefson, Lee, Wakeman), “Sweet Leaf” (ft. Bettencourt, Bordin, Draiman, Ellefson, Scott Ian), “Believer” (ft. Frank Bello, Bettencourt, Whitfield Crane, Ian, Sleep Token II, Wakeman), “Changes” (ft. Bello, Bettencourt, Sleep Token II, Wakeman, Yungblud)
  7. Jack Black (ft. Revel Ian, Roman Morello) | “Mr. Crowley” prerecorded
  8. Alice in Chains | “Man in the Box”, “Would?”, “Fairies Wear Boots”
  9. Gojira | “Stranded”, “Silvera”, “Mea Culpa (Ah! Ça ira!)” (ft. Marina Viotti), “Under the Sun”
  10. Travis Barker, Carey, Chad Smith | Drum-off – “Symptom of the Universe”
  11. Supergroup B | “Breaking the Law” (ft. Danny Carey, Billy Corgan, K. K. Downing, Adam Jones, Tom Morello, Rudy Sarzo), “Snowblind” (ft. Carey, Corgan, Downing, Jones, Morello, Sarzo), “Flying High Again” (ft. Bettencourt, Sammy Hagar, Vernon Reid, Sarzo, Smith, Wakeman), “Rock Candy” (ft. Bettencourt, Hagar, Morello, Sarzo, Smith, Wakeman), “Bark at the Moon” (ft. Barker, Bettencourt, Tobias Forge, Reid, Sarzo, Wakeman), “Train Kept A-Rollin'” (ft. Barker, Bettencourt, Morello, Sarzo, Steven Tyler, Andrew Watt, Ronnie Wood), “Walk This Way” (ft. Bettencourt, Morello, Sarzo, Smith, Tyler, Watt), “Whole Lotta Love” (ft. Bettencourt, Morello, Sarzo, Smith, Tyler, Watt)
  12. Pantera | “Cowboys from Hell”, “Walk”, “Planet Caravan”, “Electric Funeral”
  13. Tool | “Forty Six & 2”, “Hand of Doom”, “Ænema”
  14. Slayer | “Disciple”, “War Ensemble”, “Wicked World”, “South of Heaven”, “Raining Blood”, “Angel of Death”
  15. Fred Durst| Changes – prerecorded
  16. Guns N’ Roses | “It’s Alright”, “Never Say Die”, “Junior’s Eyes”, “Sabbath Bloody Sabbath”, “Welcome to the Jungle”, “Paradise City”
  17. Metallica | “Hole in the Sky”, “Creeping Death”, “For Whom the Bell Tolls”, “Johnny Blade”, “Battery”, “Master of Puppets”
  18. Ozzy Osbourne (ft. Tommy Clufetos, Mike Inez, Wakeman, Zakk Wylde)| “I Don’t Know”, “Mr. Crowley”, “Suicide Solution”, “Mama, I’m Coming Home”, “Crazy Train” 
  19. Black Sabbath | “War Pigs”, “N.I.B.”, “Iron Man”, “Paranoid”

Στις 5 Ιουλίου 2025, στο κατάμεστο Villa Park του Μπέρμιγχαμ, γράφτηκε το τελευταίο κεφάλαιο ενός έπους που καθόρισε τη ροκ μουσική και γέννησε ένα ολόκληρο είδος: το heavy metal. Οι Black SabbathOzzy Osbourne, Tony Iommi, Geezer Butler και ο επιστρέφων Bill Ward– αποχαιρέτησαν το κοινό τους για τελευταία φορά, σε μια ιστορική συναυλία-φόρο τιμής, όπου οι μεγαλύτερες μορφές της ροκ έδωσαν το “παρών”, αναγνωρίζοντας το χρέος τους στους δημιουργούς του ήχου που άλλαξε τον κόσμο.

Το Villa Park ήταν ντυμένο στα μαύρα, όχι από πένθος αλλά από τιμή. Οι Sabbath, τέκνα της εργατικής τάξης του Μπέρμιγχαμ, γύρισαν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν, για μια τελευταία φορά. Η πόλη γιόρταζε: “Summer of Sabbath”, ένα καλοκαίρι γεμάτο εκδηλώσεις, ένα γιγαντιαίο tifo με τον Ozzy στην κερκίδα Holte End, μία γέφυρα που πήρε το όνομά τους, και μια μπαλαρίνα που χόρεψε στους ρυθμούς του War Pigs. Οι τέσσερις μουσικοί τιμήθηκαν με την “ελευθερία της πόλης”, ενώ ακόμα και η τοπική ομάδα κρίκετ μιλούσε για τον Ozzy.

Αλλά η σχέση της μπάντας με την πόλη δεν ήταν πάντα στενή. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, οι Sabbath κάνοντας περιοδείες στις ΗΠΑ, τους ανάγκασαν να αφήσουν την πατρίδα τους στην αφάνεια. Αυτό δεν εμπόδισε 40.000 παθιασμένους μεταλλάδες, αλλά και άλλα 5,8 εκατομμύρια μέσω livestream, να ζήσουν τη μεγαλύτερη metal γιορτή όλων των εποχών -κάτι σαν το Live Aid, αλλά για τους οπαδούς του σκότους.

Η συναυλία διήρκεσε δέκα ώρες, ξεκινώντας στις 13:00 τοπική ώρα (12:00 UTC) και συνεχίζοντας μέχρι και μετά το όριο του τοπικού ωραρίου, στις 23:00. Παρά την καθυστέρηση, κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε· η μέρα ήταν προορισμένη να γράψει ιστορία. Ο Jason Momoa, γνωστός ηθοποιός και φανατικός του metal, ανέλαβε τον ρόλο του παρουσιαστή, μια επιλογή που προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα, αλλά ενίσχυσε το κινηματογραφικό ύφος του event. Ο Momoa, που είχε πρωταγωνιστήσει σε ένα ακυκλοφόρητο music video για το “Scary Little Green Men” του Ozzy, πρόσθεσε μια δόση θεατρικότητας και λατρείας στο πρόσωπο του “Πρίγκιπα του Σκότους”.

Το lineup ήταν βαρύ, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Δεκατέσσερα σχήματα παρέλασαν στη σκηνή, ανάμεσά τους και δύο super-groups, αποτελούμενα από μέλη διαφορετικών συγκροτημάτων και τραγουδιστές-έκπληξη. Οι εμφανίσεις δεν περιορίστηκαν στα προσωπικά ρεπερτόρια των καλλιτεχνών, σχεδόν κάθε setlist περιείχε τουλάχιστον μία διασκευή σε τραγούδι των Sabbath ή του Ozzy. Ήταν μια καθολική αναγνώριση της επιρροής που ασκήθηκε από την πρώτη νότα του “Black Sabbath” (1970) μέχρι και σήμερα.

Ανάμεσα στα sets, προβλήθηκαν βίντεο-μηνύματα από καλλιτέχνες που δεν κατάφεραν να παραστούν, αλλά δεν ήθελαν να απουσιάζουν από μια τόσο ιστορική στιγμή. Ο κατάλογος ήταν εντυπωσιακός και πολυσχιδής: AC/DC (με μήνυμα που αναφερόταν στη «φλόγα που άναψε το riff του Iommi»), Def Leppard (που χαρακτήρισαν τους Sabbath ως «το DNA της βρετανικής σκληρής μουσικής»), Billy Idol, Elton John, Cyndi Lauper, αλλά και η Dolly Parton, η οποία, αν και μακριά από το metal, δήλωσε ότι «οι Sabbath έχουν καρδιά πιο μεγάλη κι από την country». Ο Marilyn Manson, σκοτεινός και αινιγματικός όπως πάντα, περιορίστηκε σε ένα ψιθυριστό «Χωρίς εσάς, δεν θα υπήρχα».

Ήταν η υπενθύμιση ότι οι Sabbath δεν ήταν μόνο ένα metal φαινόμενο – ήταν ένα πολιτιστικό σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη μουσική στο σύνολό της.

Οι Mastodon, με νέο κιθαρίστα-YouTuber, άνοιξαν δυναμικά, ενώ οι Rival Sons προσέφεραν πιο ραφιναρισμένες blues-metal μελωδίες. Οι Anthrax χάθηκαν στο πλήθος λόγω του σύντομου set και των ουρών για μπύρα. Οι Halestorm κατάφεραν να ξεχωρίσουν, με τη Lzzy Hale να δίνει ένα φεμινιστικό στίγμα, ρωτώντας: «Πού είναι οι γυναίκες του metal;».

Οι Lamb of God ξύπνησαν το πλήθος με circle pits και ένα αξέχαστο “Children of the Grave”, αν και το drumming δεν είχε τη swing αίσθηση του Bill Ward. Το πρώτο all-star set με Hale και Jake E Lee απέδωσε δυνατά κομμάτια της σόλο εποχής του Ozzy (“Sweet Leaf”, “A Shot in the Dark”), προετοιμάζοντας το έδαφος για το αναπόφευκτο κρεσέντο.

Ο Yungblud, εκπρόσωπος μιας νεότερης γενιάς, συγκίνησε με το “Changes”, αποδεικνύοντας ότι η κληρονομιά των Sabbath ξεπερνά ηλικίες και υποείδη. Οι Gojira ξεχώρισαν με τεχνική ακρίβεια, δυναμική παρουσία και μια θεαματική εκτέλεση του Under the Sun”, την οποία τίμησαν με σεβασμό αλλά και προσωπικότητα.

Όσο προχωρούσε η μέρα, η εκδήλωση μετατράπηκε σχεδόν σε μεταλλικό Royal Variety Show. Μια μίνι-ορχήστρα τυμπάνων κατέληξε σε… blocked U-bend, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες. Ο Billy Corgan τραγούδησε “Breaking the Law” πλαισιωμένος από τον KK Downing και τον Tom Morello, ενώ οι Steven Tyler και Ronnie Wood προκάλεσαν ρίγη με τα “Train Kept a Rollin’” και “Walk This Way”.

Οι Pantera ένωσαν χιλιάδες φωνές στο “Cowboys From Hell”, ενώ οι Tool έδειξαν τη σταθερότητα και την επιδραστικότητα του prog-metal. Οι Slayer, αμείλικτοι και ωμοί, παρέδωσαν ένα καταιγιστικό σετ, πριν οι Guns N’ Roses καταπλήξουν παίζοντας τα “Never Say Die” και “Sabbath Bloody Sabbath” με ελάχιστα δικά τους τραγούδια.

Και ύστερα, οι Metallica -αιχμηροί, ενωμένοι, με το Hole in the Sky” που θύμισε ότι μπορούν να σταθούν δίπλα στους δασκάλους τους χωρίς να ξεθωριάζουν.

Όταν ο Ozzy εμφανίστηκε στο θρόνο του, μαυροφορεμένος και ευάλωτος, το στάδιο σίγησε από σεβασμό. Το “Coming Home” ήταν οδυνηρό και σπαρακτικό, αλλά το κοινό τον στήριξε με κάθε στίχο, κάθε ιαχή. Το Crazy Train” απέδειξε ότι, έστω και καθιστός, ο Ozzy μπορεί ακόμα να ηγηθεί του τρένου της τρέλας.

Η προσωπική του setlist βασίστηκε στη σόλο καριέρα του, με highlights το “Mr. Crowley” και το “Suicide Solution”, σε μια ατμόσφαιρα περισσότερο πανηγυρική παρά θρηνητική.

Οι Sabbath, στο φινάλε, επέστρεψαν στις ρίζες: “War Pigs”, “NIB”, “Iron Man” και “Paranoid”. Και ήταν αρκετά. Ο Tony Iommi, απέδειξε για ακόμη μια φορά γιατί θεωρείται ο αρχιτέκτονας του metal riff. Ο Geezer, με μπάσο σε χρώματα Aston Villa, έκλεισε τον κύκλο εκεί απ’ όπου ξεκίνησε.

Ίσως αυτή να ήταν πραγματικά η τελευταία φορά. Η υγεία του Ozzy δεν του επιτρέπει πια πολλά. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Γιατί το σημαντικό δεν ήταν η τελειότητα. Ήταν η ένωση. Η αναγνώριση. Το δέος.

Οι Sabbath δεν έδωσαν απλώς μια συναυλία. Τέλεσαν μια μυσταγωγία. Και αποχώρησαν, όχι απλά σαν rock stars, αλλά σαν προφήτες που δημιούργησαν έναν νέο κόσμο, έναν ήχο που έγινε ταυτότητα, θρησκεία και επανάσταση.

Και τώρα, αποσύρονται στο σκοτάδι που οι ίδιοι γέννησαν. Το metal συνεχίζει. Αλλά δεν θα υπάρξουν ποτέ άλλοι Sabbath.

Ακολουθήστε το SounDarts.gr στοGoogle News.

Βρείτε μας επίσης στοYouTube, στοSpotify, στοFacebook, στοInstagramκαι στοTikTok

Back To Top