News | Πέθανε ο Billy “Bass” Nelson, ιδρυτικό μέλος των Parliament–Funkadelic, σε ηλικία 75 ετών
William “Billy Bass” Nelson Jr. (28 Ιανουαρίου 1951 – 31 Ιανουαρίου 2026)
Ο Billy Bass Nelson, ο μπασίστας που έβαλε τα θεμέλια του ήχου των Parliament–Funkadelic και συνέβαλε καθοριστικά στη γέννηση της funk ψυχεδέλειας, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 75 ετών. Την είδηση του θανάτου του ανακοίνωσε μέσω Facebook ο George Clinton, ηγετική φυσιογνωμία του σχήματος, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες, αποχαιρετώντας τον με τη φράση «Rest in eternal peace and funk».
Γεννημένος στις 28 Ιανουαρίου 1951 ως William Nelson Jr., ο Billy Bass Nelson ήταν από τους πρώτους μουσικούς που συνδέθηκαν με τον George Clinton στα μέσα της δεκαετίας του ’60, όταν ο τελευταίος εργαζόταν σε κουρείο στο Plainfield του Νιου Τζέρσεϊ. Εκεί δημιουργήθηκε ένας στενός καλλιτεχνικός πυρήνας που εξελίχθηκε αρχικά σε doo-wop φωνητικό συγκρότημα με την ονομασία The Parliaments, με στόχο ένα συμβόλαιο στη Motown.
Οι Parliaments κυκλοφόρησαν αρκετά single στα τέλη των Sixties, με πιο γνωστό το “(I Wanna) Testify” του 1967, που έφτασε στο Νο. 20 των pop charts και στο Νο. 3 των R&B. Το επόμενο single, “All Your Goodies Are Gone”, έδειχνε ήδη τη διάθεση του σχήματος να πειραματιστεί με ψυχεδελικά στοιχεία, ανοίγοντας τον δρόμο για τη μελλοντική τους μεταμόρφωση.
Καθοριστικός υπήρξε ο ρόλος του Nelson όταν πρότεινε να αποκτήσει το συγκρότημα δικό του rhythm section, ώστε να μη βασίζεται σε house bands στις περιοδείες. Ο ίδιος, που αρχικά έπαιζε κιθάρα, εισηγήθηκε και την ένταξη του Eddie Hazel, ενός κιθαρίστα που αργότερα θα έγραφε ιστορία με το εμβληματικό σόλο του στο “Maggot Brain”. Ο Nelson πέρασε τελικά στο μπάσο, μαθαίνοντας το όργανο κυριολεκτικά στον δρόμο, με την ενθάρρυνση του θρυλικού James Jamerson. Ο George Clinton χαρακτήριζε το παίξιμό του ως έναν συνδυασμό Motown αισθητικής και επιθετικής rock ενέργειας.
Παράλληλα, ο Billy Bass Nelson ήταν από τους πρώτους που έσπρωξαν το σχήμα προς τη θεατρικότητα και την εκκεντρική εικόνα. Θέλοντας να αποτινάξει το παρατσούκλι του «μικρού» της μπάντας, εμφανίστηκε σε συναυλία φορώντας πάνα και στρατιωτικές μπότες, δίνοντας το στίγμα της μελλοντικής P-Funk αισθητικής.
Το 1967, μετά από διαμάχη με τη δισκογραφική Revilot, το συγκρότημα αναγκάστηκε να αλλάξει όνομα. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Nelson, εκείνος πρότεινε το όνομα Funkadelic, έναν όρο που συνδύαζε τη funk με την ψυχεδέλεια και έμελλε να γίνει ολόκληρη φιλοσοφία. Ως μπασίστας των Funkadelic, συμμετείχε στα τρία πρώτα ιστορικά τους album: “Funkadelic” (1970), “Free Your Mind … and Your Ass Will Follow” (1970) και “Maggot Brain” (1971), τραγουδώντας μάλιστα lead σε τουλάχιστον ένα κομμάτι από κάθε δίσκο.
Παράλληλα, έπαιξε μπάσο στο ντεμπούτο album των Parliament, “Osmium” (1970), και κιθάρα στο “Up for the Down Stroke” (1974). Ωστόσο, οικονομικές διαφωνίες με τον Clinton οδήγησαν στην πρώτη αποχώρησή του, προμηνύοντας παρόμοιες ρήξεις που θα ακολουθούσαν και με άλλους μουσικούς της P-Funk οικογένειας.
Ο Nelson συνεργάστηκε για ένα διάστημα με τους The Temptations, πριν επιστρέψει στους Parliament–Funkadelic για το κομμάτι “Better by the Pound”, που περιλαμβάνεται στο album “Let’s Take It to the Stage” (1975). Συνέχισε να εμφανίζεται σε κυκλοφορίες της ομάδας, όπως το “Tales of Kidd Funkadelic” (1976), όπου πιστώθηκε χαρακτηριστικά για το «Blackbelt Thumpasauric Bass».
Μετά την οριστική αποχώρησή του, ο Billy Bass Nelson συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα όπως οι Commodores, Fishbone, Jermaine Jackson, Lionel Richie και Smokey Robinson, ενώ συμμετείχε και σε solo δουλειές μελών της P-Funk, ανάμεσά τους οι Eddie Hazel, Ruth Copeland και Bernie Worrell.
Τη δεκαετία του ’90 ηγήθηκε του σχήματος O.G. Funk, κυκλοφορώντας το single “I Wanna Know” το 1991 και το album “Out of the Dark” το 1994. Την ίδια χρονιά επανενώθηκε με την P-Funk, ενώ το 1997 βρέθηκε ανάμεσα στα μέλη που εισήχθησαν στο Rock and Roll Hall of Fame. Στα επόμενα χρόνια περιόδευσε με σχήματα όπως οι 420 Funk Mob και Sons of F.U.N.K.
Σε ραδιοφωνική συνέντευξη το 2016, όταν του ζητήθηκε να διαλέξει αγαπημένα τραγούδια, ο Nelson επέλεξε τρία κομμάτια που είχε ηχογραφήσει με τον στενό του φίλο Eddie Hazel: τα “Hit It and Quit It” και “Super Stupid” από το “Maggot Brain”, καθώς και το “Shakey Ground” των The Temptations από το album “A Song for You”. Όταν ο παρουσιαστής αναφέρθηκε στην «psychedelic soul περίοδο» των Temptations, ο Nelson τον διόρθωσε χαμογελώντας: «Η Motown το έλεγε Funkadelic Era», συνοψίζοντας με περηφάνια την κληρονομιά που άφησε πίσω του.
