Reportage | Μια γενιά τραγουδάει, μια άλλη απαντά – Ο Σαββόπουλος στο Rockwave 2025

Σε μία μαγευτική βραδιά κάτω από τον έναστρο ουρανό του Terra Vibe, στις 14 Ιουνίου 2025, ο Διονύσης Σαββόπουλος έδωσε μία από τις πιο αξιομνημόνευτες εμφανίσεις του, στο πλαίσιο του εορτασμού των 30 χρόνων του Rockwave Festival.

Τραγουδούν:

Διονύσης Σαββόπουλος
Sakis Dovolis
Klavdia
Alexandra Sieti

Special Guest: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Παίζουν:
Δημήτρης Αγαθός, τρομπέτα
Μάξιμος Δράκος, πιάνο, πλήκτρα
Καλλίστρατος Δρακόπουλος, τύμπανα
Αποστόλης Καλογιάννης, τρομπέτα
Γιώτης Κιουρτσόγλου, ενορχηστρώσεις/μπάσο
Γιώργος Μακρής, γκάιντα
Σάκης Ντοβόλης, ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα
Θοδωρής Σούκερας, τρaομπόνι

Ήχος: Γιάννης Τούντας | Ηλίας Καρούμπαλης
Φώτα: Περικλής Μαθιέλης | Φίλιππος Τρέπας

Project Management: Ελένη Καλέση

Στο κατάμεστο TerraVibe Park της Μαλακάσας, ο ουρανός άστραφτε, όχι μόνο από τα αστέρια του Ιουνίου, αλλά και από τη λάμψη μιας συναυλίας που ήδη έχει πάρει θέση στο μουσικό πάνθεον της χώρας. Ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο «Έλλην που παίζει ροκ», τίμησε την 30ή επέτειο του Rockwave Festival με μια μουσική παράσταση-γεγονός, μια παράσταση όπου η ιστορία, η νεότητα, η ποίηση και η ροκ αρμονία συναντήθηκαν στη σκηνή.

Ως opening act, η Alexandra Sieti προθέρμανε τη βραδιά με 8 κομμάτια που συνέδεσαν το κοινό με το φεστιβάλ. Η soulful rock-pop φωνή της ξεκίνησε με δυναμική διάθεση, ερμηνεύοντας: “Early In The Morning”, “Let Me in Your Heart”, “Love Will Set Us Free”, μια εξαιρετική διασκευή στο “Love Is Back” και “She’s a Lover”, ενώ κατέληξε στο εκρηκτικό “Cry Baby” της Janis Joplin. Η performance της ξεχείλιζε από αγάπη. “Όπως καταλάβατε σχεδόν σε όλα τα τραγούδια ακούτε τη λέξη ‘love'”, παρατήρησε η ίδια και παρέα με τη μπάντα της, δημιούργησε ατμόσφαιρα ενός «interactive show», με το κοινό να συμμετέχει ενεργά. Η Alexandra αποδείχθηκε εντυπωσιακή επιλογή για την εισαγωγή, συνδυάζοντας soul, funk, rock και jazz στοιχεία, όμοια με τις κορυφαίες εμφανίσεις της (π.χ. στο Gazarte και Σταυρό του Νότου).

Η συναυλία ξεκίνησε λίγο αργότερα, με ένα επιβλητικό ορχηστρικό intro – μια συμφωνική κλίμακα ενέργειας που ξεδίπλωσε το βάθος των ήχων, πριν εμφανιστεί στη σκηνή ο ίδιος ο Σαββόπουλος με το «Άγγελος Εξάγγελος». Ο κόσμος, κάθε ηλικίας, σηκώθηκε όρθιος. «Σας ευχόμαστε μια φωτεινή νύχτα και ασπαζόμαστε τα μαγουλάκια σας», είπε με εκείνο το γνώριμο, ποιητικό του χιούμορ, βάζοντας το κοινό στο κλίμα μιας νύχτας που δεν θα ξεχνιόταν. Ακολούθησαν εμβληματικά τραγούδια από την περίφημη ροκ εποχή του, όπως «Μπάλλος» και «Μαύρη Θάλασσα – Δω στα Λιανοχορταρούδια».

Ο Σαββόπουλος δε μίλησε απλώς· αφηγήθηκε. Σαν ραψωδός, θυμήθηκε το Woodstock του ’69, την εποχή που ονειρεύονταν την επανάσταση μέσα από τις κιθάρες. Εμπνεύστηκε -όπως είπε- από τους Jimi Hendrix, Janis Joplin, The Who, Joe Cocker κ.α., και μετέφερε αυτό το πνεύμα σε μια Ελλάδα που ακόμα πάλευε να βρει φωνή. Αυτή τη φωνή την έδωσε -και συνεχίζει να τη δίνει- μέσα από τραγούδια όπως το «Θαλασσογραφία» και το «Μικρός Μονομάχος».

Η συναυλία δεν ήταν μόνο νοσταλγία· ήταν και ελπίδα. Ο Σαββόπουλος έδωσε χώρο και φως σε τρεις χαρισματικούς νέους καλλιτέχνες: Την Alexandra Sieti που έκανε και πάλι ένα βήμα μπροστά στη σκηνή για να ερμηνεύσει το cover που ακούστηκε και λίγο νωρίτερα στο δικό της set, “Cry Baby” της Janis Joplin.

Η Klavdia επανήλθε φρέσκια από τη μεγάλη της επιτυχία στη Eurovision με το «Αστερομάτα», το οποίο ερμήνευσε με τη συνοδεία πιάνου ενώ λίγο μετά καθήλωσε το κοινό με μια σπαρακτική ερμηνεία του “I Put a Spell on You” του “Screamin’ Jay” Hawkins. «Όταν συνεργάστηκα για πρώτη φορά με την Κλαυδία ήταν 17 χρονών. Πήγαινε Λύκειο το παιδί… Ήταν 17 χρονών και ήταν σα τραγουδάει χρόνια. Η φωνή της σε βάραγε στο θώρακα. Φέτος την απολαύσαμε σε εκείνη εκεί.. τη Eurovision, που έβαλε τα γυαλιά σε όλους. Τα μεγάλα δικά της γυαλιά», με τα λόγια αυτά ο Σαββόπουλος προλόγισε την αγαπημένη του Κλαυδία.

Ο Sakis Dovolis, ο οποίος με την κιθάρα του και την αισθαντική φωνητική του ερμηνεία, έφερε την ακατέργαστη ροκ ενέργεια των Beatles στο «With a Little Help From My Friends».

Η σύμπραξή τους με τον Σαββόπουλο δε φάνηκε απλώς ως συμπληρωματική. Ήταν οργανική, σχεδόν μυθική – σαν να συνομιλούσε το παρελθόν με το μέλλον.

Μετά από ένα μικρό διάλειμμα, το πρόγραμμα ξεκίνησε και πάλι με τον Σαββόπουλο να διηγείται πως το 1997, διασκεύασε ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια που έχουν γραφτεί, το “Once in a Lifetime” του David Byrne που το είχε ηχογραφήσει με το θρυλικό συγκρότημά του, τους Talking Heads. O Σαββόπουλος αφού έγραψε ελληνικούς στίχους για το τραγούδι -με τα εύσημα του ίδιου του Byrne- ηχογράφησε το «Mια φορά σ’αυτή τη ζήση» -όπως τιτλοφορήθηκε αργότερα- με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Έτσι ο Σαββόπουλος καλωσόρισε τον Αλκίνοο στη σκηνή, ο οποίος πραγματικά ξεσήκωσε το κοινό. Η ένωση των δύο αυτών καλλιτεχνών δεν ήταν απλώς μια συνεργασία· ήταν τελετουργία. Ερμήνευσαν μαζί τραγούδια που αγγίζουν τη συλλογική μνήμη: «Εμείς του ’60 οι Εκδρομείς», «Κιλελέρ», «Ζεϊμπέκικο (Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια)». Το κοινό δεν τραγουδούσε απλώς – συμμετείχε σε ένα μουσικό κάλεσμα, μια γιορτή ύπαρξης.

Η συναυλία υποστηρίχθηκε από μια ορχήστρα εξαιρετικής δυναμικής και ακρίβειας. Στις ενορχηστρώσεις και στο μπάσο ο δεξιοτέχνης Γιώτης Κιουρτσόγλου, ο εκφραστικός Μάξιμος Δράκος με τα πλήκτρα και τις φωνητικές του ερμηνείες σε διάφορα τραγούδια του set, στα τύμπανα ο ρυθμικός Καλλίστρατος Δρακόπουλος και στο πνευστό «φράγμα», οι Δημήτρης Αγαθός, Αποστόλης Καλογιάννης, Θοδωρής Σούκερας και ο Γιώργος Μακρής με τη γκάιντα του. Όλοι συντονισμένοι σε έναν παλμό που έδινε πνοή στα τραγούδια του Σαββόπουλου σαν να γράφονταν επί τόπου.

Η τελική πράξη της συναυλίας ήταν βαθιά συγκινητική. Όλοι οι καλλιτέχνες ξανανέβηκαν στη σκηνή για τα «Ας αρχίσουν οι χοροί» και «Καραγκιόζης», ενώ ο Σαββόπουλος, πάντα απρόβλεπτος, αρνήθηκε τη συμβατικότητα του encore και έκλεισε τη βραδιά με το “Hey Jude”, ως ύστατο φόρο τιμής στον Paul McCartney.

Η συναυλία μαγνητοσκοπήθηκε ζωντανά, σαν μια μουσική παρακαταθήκη. «Γιατί ο χρόνος ο αληθινός, είναι ο γιος μας, ο μεγάλος και ο μικρός», είπε κάποια στιγμή ο Σαββόπουλος. Και πράγματι, αυτή η συναυλία έδειξε πώς η τέχνη μπορεί να γεφυρώσει γενιές, να διατηρήσει τον μύθο ζωντανό και να προσφέρει ελπίδα.

Ο Διονύσης Σαββόπουλος, 53 χρόνια μετά τη δήλωση του πως «είμαι ένας Έλλην που παίζει ροκ», αποδεικνύει πως συνεχίζει να είναι ο Έλληνας που ορίζει τι σημαίνει ροκ στην Ελλάδα.