Reportage | ASTORIA: Μια ψυχή ανάμεσα σε δύο κόσμους, μια σκηνή που πάλλεται από ζωή

Από την πρώτη στιγμή στο Θέατρο Παλλάς, η «ASTORIA» επιβάλλεται ως ένα ολοκληρωμένο και βαθιά συγκινητικό θεατρικό γεγονός

• Σκηνοθεσία: Βασίλης Μαυρογεωργίου
• Κείμενο: Κωνσταντίνος Σαμαράς
• Πρωτοτυπη μουσική – Ενορχηστρώσεις – Μουσική διευθυνση: Νίκος Στρατηγός
• Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
• Σχεδιασμός Κουστουμιών: Αλεξία Θεοδωράκη
• Video art: Παντελής Μάκκας
• Χορογραφία/Κίνηση: Πάρης Μαντόπουλος
• Σχεδιασμός φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου
• Υπεύθυνη Φροντιστηρίου: Ανεστίνα Αργυροπούλου
• Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Τσιναρέλη, Ανατολή Τσελαρίδου
• Συνεργάτης σκηνογράφος: Ελίνα Δράκου
• Φωτογραφίες/video trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας
• Σχεδιασμός αφίσας – Οπτική ταυτότητα: Κωνσταντίνος Γεωργαντάς

Με ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής

Η πρεμιέρα της «ASTORIA» στο Θέατρο Παλλάς ήρθε για να θυμίσει τι σημαίνει πραγματικά ολοκληρωμένο, καθηλωτικό μουσικό θέαμα. Ο Βασίλης Μαυρογεωργίου υπογράφει μια σκηνοθεσία που δεν περιορίζεται στο να αφηγηθεί μια ιστορία, αλλά καταφέρνει να τη μετατρέψει σε ζωντανό οργανισμό, όπου κάθε χαρακτήρας, κάθε τραγούδι και κάθε σιωπή κουβαλά το βάρος μιας ολόκληρης γενιάς ξεριζωμένων ανθρώπων.

Το κείμενο του Κωνσταντίνου Σαμαρά είναι σφιχτοδεμένο, πολυεπίπεδο και βαθιά ανθρώπινο. Δεν αναλώνεται σε εύκολες συγκινήσεις, αλλά χτίζει μεθοδικά μια αφήγηση που ακροβατεί ανάμεσα στον έρωτα, τη φιλοδοξία και τη σκληρότητα της επιβίωσης. Η Αστόρια του Μεσοπολέμου δεν παρουσιάζεται ως ρομαντικό καταφύγιο, αλλά ως ένας τόπος αντιφάσεων, όπου τα όνειρα συγκρούονται με την πραγματικότητα και οι άνθρωποι καλούνται να επαναπροσδιορίσουν την ταυτότητά τους.

Στο κέντρο αυτής της ιστορίας στέκεται η Τασούλα, και η Έβελυν Ασουάντ δεν την ερμηνεύει απλώς. Τη ζει. Η παρουσία της επί σκηνής είναι καθηλωτική, σχεδόν υπνωτιστική. Η φωνή της, γεμάτη πάθος και αλήθεια, λειτουργεί ως προέκταση της ψυχής της ηρωίδας, μετατρέποντας κάθε τραγούδι σε εξομολόγηση. Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος μοιάζει να σταματά, καθώς η Ασουάντ κατορθώνει να γεμίσει τον χώρο με μια ενέργεια που δεν περιγράφεται εύκολα με λέξεις. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι πρόκειται για μια ερμηνεία που σηματοδοτεί την άφιξη μιας σπουδαίας πρωταγωνίστριας.

Δίπλα της, ένα σύνολο ηθοποιών που λειτουργεί με αξιοθαύμαστη συνοχή. Ο Χρήστος Στέργιογλου προσδίδει στον Θόδωρο μια σπάνια ευαισθησία, αποτυπώνοντας με λεπτότητα την εσωτερική πάλη ενός ανθρώπου που έχει μάθει να αντέχει. Η Μπέσσυ Μάλφα, ως Ρίτα, ενσαρκώνει με δύναμη και σκοτεινή γοητεία μια γυναίκα που έχει πληρώσει ακριβά την επιβίωσή της, ενώ ο Μιχάλης Αλικάκος δίνει στον Νώντα την απαραίτητη αμφισημία, ισορροπώντας ανάμεσα στη γοητεία και την απειλή. Κάθε ρόλος, ακόμη και ο πιο μικρός, μοιάζει απολύτως τοποθετημένος μέσα σε αυτό το ζωντανό μωσαϊκό χαρακτήρων.

Ωστόσο, η «ASTORIA» δεν θα ήταν η ίδια χωρίς τη μουσική της. Ο Νίκος Στρατηγός δημιουργεί ένα ηχητικό τοπίο που γεφυρώνει το ρεμπέτικο με την αμερικανική μουσική κουλτούρα της εποχής, χωρίς να εγκλωβίζεται στη νοσταλγία. Η ζωντανή ορχήστρα επί σκηνής δεν λειτουργεί απλώς συνοδευτικά, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης. Κάθε νότα, κάθε μελωδία, ενισχύει τη δραματουργία και δίνει ρυθμό σε μια παράσταση που αναπνέει μέσα από τη μουσική της.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη, τα οποία συνιστούν ένα μικρό θαύμα σκηνικής αρχιτεκτονικής. Οι εναλλαγές των χώρων πραγματοποιούνται με μια εντυπωσιακή ρευστότητα. Σκηνικά που κατεβαίνουν από την οροφή, αναδύονται από το πάτωμα ή μετακινούνται πλευρικά, δημιουργώντας μια αίσθηση συνεχούς κίνησης. Σε συνδυασμό με το video art του Παντελή Μάκκα, ο θεατής μεταφέρεται από το καφενείο της Αστόριας στα σκοτεινά σοκάκια της Νέας Υόρκης, χωρίς ποτέ να χάνεται η συνοχή του κόσμου που έχει χτιστεί επί σκηνής.

Τα κοστούμια της Αλεξίας Θεοδωράκη, εμπνευσμένα από τις δεκαετίες του ’40 και του ’50, συμπληρώνουν ιδανικά την ατμόσφαιρα, προσδίδοντας αυθεντικότητα χωρίς να γίνονται φλύαρα. Η χορογραφική επιμέλεια του Πάρη Μαντόπουλου ενσωματώνεται οργανικά στη δράση, ενώ οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου αναδεικνύουν με ευαισθησία τις συναισθηματικές κορυφώσεις.

Αυτό που κάνει την «ASTORIA» να ξεχωρίζει, όμως, δεν είναι μόνο η τεχνική της αρτιότητα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο κατορθώνει να αγγίξει κάτι βαθύτερο: την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου, να αγαπήσει, να επιβιώσει χωρίς να χάσει τον εαυτό του. Η ιστορία της Τασούλας δεν είναι απλώς μια προσωπική διαδρομή ενηλικίωσης· είναι ο καθρέφτης μιας ολόκληρης εποχής, αλλά και μιας διαχρονικής ανθρώπινης συνθήκης.

Φεύγοντας από την αίθουσα, έχεις την αίσθηση ότι δεν παρακολούθησες απλώς μια παράσταση, αλλά ότι συμμετείχες σε μια εμπειρία που σε μετακίνησε εσωτερικά. Η «ASTORIA» είναι από εκείνες τις δουλειές που δεν εξαντλούνται στο χειροκρότημα της βραδιάς· συνεχίζουν να ζουν μέσα σου, να σε ακολουθούν, να σε στοιχειώνουν γλυκά. Και αυτό, τελικά, είναι ίσως το μεγαλύτερο της επίτευγμα.