skip to Main Content
Menu
Start Here

Start Here

  • Ο Lewis Allen “Lou” Reed, (2 Μαρτίου 1942 – 27 Οκτωβρίου 2013) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, συνθέτης της rock μουσικής και κιθαρίστας. Ως μέλος των The Velvet Underground τη δεκαετία του 1960, ο Reed άνοιξε νέους δρόμους στο χώρο της rock προς διάφορες κατευθύνσεις.
  • Γεννήθηκε από οικογένεια Εβραίων στο Brooklyn της Νέας Υόρκης και μεγάλωσε στο Freeport του Long Island. Ο ίδιος έλεγε ότι το όνομά του είναι Louis Allen Firbanks και όχι το πραγματικό του όνομα. Όντας ακόμη νεαρός, έκανε πραγματικότητα το όνειρό του, μαθαίνοντας να παίζει κιθάρα, ενώ άρχισε να συμμετέχει σε σχολικές ροκ μπάντες. Σύντομα έκανε και την πρώτη του ηχογράφηση σε στιλ Rythm and Blues με το συγκρότημα The Shades.
  • Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών (Syracuse University) όπου ο ποιητής και καθηγητής του Delmore Schwartz τον ενθάρρυνε στην πορεία του και τον βοήθησε όσον αφορά τη χρήση της αγγλικής γλώσσας. Αργότερα ο Reed απότισε φόρο τιμής σε αυτόν τον μέντορά του με το τραγούδι “My House”, με αναφορές στον Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόις. Εκεί, επίσης, αναπτύχθηκε το ενδιαφέρον του για την free jazz και την πειραματική μουσική (experimental). Έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ποίηση της γενιάς μπιτ και για την πρόζα του Γουίλιαμ Μπάροουζ. Μετά την αποφοίτησή του το 1964, έπιασε δουλειά ως συνθέτης στη δισκογραφική εταιρία Pickwick Records. Την επόμενη χρονιά δημιούργησε μαζί με τον Ουαλό αβανγκάρντ βιολιστή συνάδελφό του, John Cale, το συγκρότημα The Primitives, το οποίο μετεξελίχθηκε τελικά στους The Velvet Underground. Ενώ η σύνθεση του συγκροτήματος δεν υπήρξε σταθερή (ο Cale το εγκατέλειψε το 1968, ο Reed το 1970) και δεν ήταν εμπορικά βιώσιμο, αποτέλεσε ένα από τα underground συγκροτήματα με την μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία της rock. Αποτελούνταν από τον Lou Reed, τον John Cale, τον Sterling Morrison και την Moe Tucker. Εκείνη την περίοδο γράφτηκαν τα τραγούδια “Heroin” και “I’m Waiting for my Man”, τραγούδια που μοιάζουν να σκιαγραφούν τα έργα του Μπάροουζ.
  • Η συνάντησή τους με τον Andy Warhol ήταν καθοριστική καθώς απογείωσε τη φήμη τους. Ο Πάπας της Ποπ υπήρξε ο manager τους, ο οποίος διοργάνωσε τις περιοδείες του group σε όλη την Αμερική και τον Καναδά, αποσπώντας εντυπωσιακές κριτικές. Ο Warhol επέμεινε στην προσθήκη ενός ακόμη μέλους, της Γερμανίδας πρώην μοντέλου Nico. Η αντίρρηση του Reed και των υπολοίπων καταγράφηκε στο ντεμπούτο album τους “The Velvet Underground and Nico” το 1967. Αναφέρεται επίσης ότι συχνά στις συναυλίες ο Reed και ο Caleέπαιζαν σκόπιμα πάνω από τη φωνή της Nico, ή χαμήλωναν την ένταση του καναλιού της την ώρα που τραγουδούσε. Στα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν, οι Velvet Underground κυκλοφόρησαν ισάριθμους δίσκους. Έως τότε, τα αγαπημένα θέματα του Reed ήταν η κακόφημη γειτονιά του, τα ναρκωτικά και ο θάνατος. Μέχρι την ηχογράφηση του δίσκου του “White Light/White Heat”, η Nico είχε απομακρυνθεί και ο Warhol είχε απολυθεί, ενώ στη θέση του manager προσλήφθηκε ο Steve Sesnick. Το 1970 εμφανίστηκε το γνωστό τραγούδι “Sweet Jane” στο δίσκο “Loaded” των Velvet Underground, το οποίο γνώρισε διάφορες επανεκτελέσεις. Η εκτέλεσή του από τους Cowboy Junkies έγινε μέρος του soundtrack της ταινίας “Natural Born Killers” (“Γεννημένοι Δολοφόνοι”) του Oliver Stone.
  • Το 1970 ο Reed αποχώρησε από το συγκρότημα και ακολούθησε solo καριέρα, ενώ ταυτόχρονα μετακόμισε στο Λονδίνο. Εκεί γνωρίστηκε με τον David Bowie, ο οποίος μαζί με τον Mick Ronson ανέλαβε την παραγωγή στο πρώτο προσωπικό του album, με τίτλο “Transformer” το 1972. Αυτός ο  glam rock δίσκος περιλαμβάνει το γνωστότερο ίσως τραγούδι του Reed, το “Walk on the Wild Side”, το οποίο περιγράφει τους κοινωνικά απροσάρμοστους (misfits), τους εκπορνευόμενους άντρες (male hustlers) και τους τραβεστί στο Factory του Warhol. Αυτός ο δίσκος περιλαμβάνει επίσης τα τραγούδια “Perfect Day”, “Vicious” και “Satellite of Love”. Το τραγούδι “Perfect Day” εμφανίστηκε σε μια εκτέλεση με έγχορδα του Ronson η οποία εγκωμιάστηκε από τον Reed στο επεισόδιο “Transformer” της σειράς του BBC “Classic Albums”. Το τραγούδι αυτό περιλήφθηκε αργότερα στο soundtrack της ταινίας “Trainspotting” και ακούγεται στην σκηνή της ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής Mark Renton έχει κάνει υπερβολική χρήση ηρωίνης. Το τραγούδι αυτό έχει επίσης μεταγραφεί στα ελληνικά και έχει γίνει η μουσική του εκτέλεση από τον Διονύση Σαββόπουλο, στο δίσκο του “Το Ξενοδοχείο” το 1997.
  • Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Lou Reed διατήρησε το καταθλιπτικό στιλ του, γεγονός που απογοήτευσε μέρος του κοινού του. Το αποκορύφωμα τη αποτυχίας του θεωρείται το album “Metal Machine Music”. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 αποφάσισε να κάνει μία στροφή, αρχίζοντας να γράφει πιο ρυθμικά και αισιόδοξα τραγούδια. Το album “The Bells” συγκρίθηκε από τους κριτικούς με τα κλασικά “Astral Weeks” του Van Morison και “Exile on Main Street” των Rolling Stones, καθώς συνεργάστηκε σε αυτό και ο τζαζίστας Don Cherry. Το 1993 ξαναβρέθηκε για τελευταία φορά με τα υπόλοιπα μέλη των Velvet Underground για μία ευρωπαϊκή περιοδεία.
  • Το 1980 παντρεύτηκε τη Sylvia Morales με την οποία χώρισε μια δεκαετία αργότερα. Ο Reed έδειξε ενδιαφέρον για τα πολιτικά ζητήματα το 1986 όταν συμμετείχε στην περιοδεία της Διεθνούς Αμνηστίας “A Conspiracy of Hope Tour”. Στο album του “New York” το 1989, αποδοκίμασε το έγκλημα, τα υψηλά ενοίκια, τον πολιτευόμενο ιεροκήρυκα Jesse Jackson, τον Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε. Kurt Waldheim ακόμη και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’. Επίσης, συνδεόταν φιλικά με τον Τσέχο αντιφρονούντα συγγραφέα και πολιτικό Václav Havel.
  • Μετά το θάνατο του Warhol στη διάρκεια μιας εγχείρισης το 1987, ο Reed συνεργάστηκε με τον John Cale το 1990 στο μινιμαλιστικό album “Songs for Drella” (“Drella” από τον συνδυασμό των λέξεων “Dracula” [Δράκουλας] και “Cinderella” [Σταχτοπούτα], ένα παρατσούκλι του Warhol). Η δεκαετία του 1990 χαρακτηρίστηκε από τρία albums —με θεωρούμενο ως καλύτερο το “Magic and Loss”—, κάποιες ζωντανές εμφανίσεις, την ερωτική του φιλία με την Laurie Anderson, την ενασχόλησή του με τη φωτογραφία και μια επίμονη μελέτη των έργων του Alan Poe. Το 1996 το συγκρότημα Velvet Underground καταχωρήθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame.
  • Η δεκαετία του 2000 ξεκίνησε για τον Reed με το επιτυχημένο album “Ecstasy” και τρία χρόνια αργότερα επανήλθε στο προσκήνιο με το “The Raven”, στο οποίο συμμετείχαν θρύλοι όπως David Bowie, Laurie Anderson, Kate & Anna McGarrigle, the Blind Boys of Alabama και Anohni, ο σαξοφωνίστας Ornette Coleman, και οι ηθοποιοί Elizabeth Ashley, Christopher Walken, Steve Buscemi, Willem Dafoe, Amanda Plummer, Fisher Stevens και Kate Valk. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε μια ανθολογία από το σύνολο το έργου του με τον τίτλο “Lou Reed: New York Man”, ενώ το 2004 κυκλοφόρησε το διπλό live album με τίτλο “Animal Serenade” δίνοντας έτσι ένα ισχυρό «παρών!» στην Rock’n’Roll σκηνή. To 2011 κυκλοφόρησε σε συνεργασία με τους Metlallica το album “Lulu” που έμελλε να είναι και το τελευταίο της καριέρας του.
  • Απεβίωσε στις 27 Οκτωβρίου 2013, από κύρωση ήπατος όπως τελικά ανακοινώθηκε και για το λόγο αυτό ο Reed είχε υποστεί μεταμόσχευση ήπατος τον Μάιο του 2013.

Πηγή: el.wikipedia.org