skip to Main Content
Menu
Start Here

Start Here

  • O Francis Albert Sinatra, (Hoboken, New Jersey, 12 Δεκεμβρίου 1915 – Los Angeles, 14 Μαΐου 1998), γνωστός ως Frank Sinatra, ήταν δημοφιλής Αμερικανός τραγουδιστής και ηθοποιός. Στη διάρκεια μιας πολυετούς καριέρας, από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90, υπήρξε ένας από τους πιο αγαπητούς εκτελεστές στους κύκλους της βιομηχανίας διασκέδασης. Συχνά χαρακτηρίζεται ως ο σπουδαιότερος Αμερικανός τραγουδιστής του 20ού αιώνα, αλλά και συμβολική μορφή της αμερικανικής κουλτούρας. Το μουσικό έργο του είναι ογκώδες, με περισσότερες από 1400 ηχογραφήσεις. Τιμήθηκε με το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας από τον Ronald Reegan το 1985 και με το Χρυσό Μετάλλιο του Κογκρέσου το 1997, ενώ του απονεμήθηκαν συνολικά έντεκα βραβεία Grammy, μεταξύ αυτών και το βραβείο για τη συνολική προσφορά του. Ως ηθοποιός απέσπασε το βραβείο Όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου για την ταινία “From Here to Eternity” (1953), ενώ ήταν υποψήφιος για το βραβείο καλύτερου α’ ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στο δραματικό έργο “The Man with the Golden Arm” (1955). Η έντονη και περιπετειώδης προσωπική ζωή του τοποθετήθηκε συχνά στο προσκήνιο, ειδικότερα η διασύνδεσή του με προσωπικότητες της μαφίας και του οργανωμένου εγκλήματος.
  • Γεννημένος στο Hoboken του New Jersey, από γονείς Ιταλούς μετανάστες, τους Antonino Martino “Marty” Sinatra και Natalina “Dolly” Garaventa, έδειξε νωρίς την προτίμησή του στο μπελκάντο (ιταλ. bel canto) και ως έφηβος αποφάσισε να στραφεί επαγγελματικά στο τραγούδι επηρεασμένος από τις ηχογραφήσεις του Bing Crosby. Παρά την απουσία μουσικής παιδείας, κατάφερε γρήγορα να προκαλέσει την προσοχή του τρομπετίστα Harry James, ο οποίος τον προσέλαβε ως τραγουδιστή στην ορχήστρα του το 1939. Ακολούθησε η τριετής συνεργασία του με τον Tommy Dorsey, στη διάρκεια της οποίας η δημοφιλία του στο νεανικό ακροατήριο έφτασε σε πρωτόγνωρα επίπεδα, συγκρινόμενη μόνο με την αντίστοιχη αποδοχή που είχε πριν τον Sinatra ο Bennie Goodman. Από τα τέλη του 1942 ακολούθησε ατομική καριέρα και εξελίχθηκε σύντομα σε φαινόμενο της αμερικανικής κουλτούρας και ίνδαλμα για τις υπερενθουσιώδεις νεαρές θαυμάστριες του που έμειναν γνωστές στην ιστορία ως “bobby soxers”. Την ίδια περίπου περίοδο, του αποδόθηκαν τα παρωνύμια “Frankieboy”, “The Sultan of Swoon” (Σουλτάνος του συναισθήματος), και το δημοφιλέστερο “The Voice” (Η φωνή). Στα τέλη του 1944 ξεκίνησε να ηχογραφεί με μεγάλη συχνότητα για τη δισκογραφική εταιρεία Columbia, σε συνεργασία με τον ενορχηστρωτή Axel Stordahl, ο οποίος καθόρισε τον ήχο εκείνων των ηχογραφήσεων. Από το 1947/8 η καριέρα του παρουσίασε εμφανή πτώση. Το γεγονός συνέπεσε χρονικά με τα πρώτα αρνητικά δημοσιεύματα του τύπου – που σχετίζονταν κυρίως με τις διασυνδέσεις του Sinatra με προσωπικότητες του οργανωμένου εγκλήματος, όπως ο Lucky Luciano – αλλά και το περιστατικό της επίθεσις του κατά του δημοσιογράφου Lee Mortimer που αργότερα αποδείχθηκε ότι συνεργάστηκε με το FBI για τη δυσφήμιση του. Το 1952, ενδεικτικό της παρακμής της καριέρας του υπήρξε το γεγονός πως δεν διέθετε κανένα δισκογραφικό ή κινηματογραφικό συμβόλαιο ούτε καλλιτεχνικό πράκτορα.
  • Η επάνοδός του πραγματοποιήθηκε κυρίως με την ερμηνεία του στην κινηματογραφική ταινία, σκηνοθεσίας Fred Zinnemann, “From Here to Eternity”, (1953), για την οποία απέσπασε βραβείο Όσκαρ β’ ανδρικού ρόλου. Τη δεκαετία του ’50 σημειώθηκε μια στροφή στον ήχο του, δίνοντας έμφαση περισσότερο στο είδος του swing και λιγότερο στις μπαλάντες των προηγούμενων ετών. Το 1953 υπέγραψε συμβόλαιο με την Capitol Records και οι ηχογραφήσεις του εκείνης της εποχής συγκαταλέγονται στις κορυφαίες δημιουργίες του. Το album “Come Dance with Me!” (1959) τού εξασφάλισε το πρώτο του βραβείο Grammy. Σημαντικές θεωρούνται οι συνεργασίες του με ορισμένους από τους σπουδαιότερους ενορχηστρωτές, όπως ο Nelson Riddle, ο Gordon Jenkins και ο Billy May.
  • Το 1960, ο Frank Sinatra, ο Peter Lawford, ο Dean Martin, ο Sammy Davis, Jr. και ο Joey Bishop πραγματοποίησαν κοινή εμφάνιση στο περίφημο ξενοδοχείο Σαντς του Las Vegas. Η κοινή εμφάνιση των ιερών τεράτων της αμερικανικής “show buisiness” πραγματοποιήθηκε με αφορμή το κλείσιμο του ξενοδοχείου και οι θαυμαστές του “Rat Pack“, όπως ήταν γνωστοί, συνέρρευσαν από όλα τα σημεία του κόσμου για να τους ακούσουν.
  • Tην ίδια χρονιά, ο Sinatra ίδρυσε τη δισκογραφική εταιρεία Reprise Records στην οποία, μέχρι το 1962, ηχογραφούσε παράλληλα με την Capitol. Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, ηχογράφησε με μεγάλη συχνότητα, ολοκληρώνοντας άνισες κυκλοφορίες, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η συνεργασία του με τον Antonio Carlos Jobim στο album “Francis Albert Sinatra and Antonio Carlos Jobim” (1967) και το “September of My Years” (1965). Στις μεγαλύτερες επιτυχίες του ανήκουν ακόμα τα τραγούδια “Strangers in the Night” (1966), “That’s Life” (1967) και “My Way” (1969).
  • Ως ηθοποιός εμφανίστηκε σε 58 ταινίες, τόσο σε μιούζικαλ όσο και σε καθαρά ερμηνευτικούς ρόλους χωρίς να τραγουδά. Κατά τη δεκαετία του ’50 και του ’60 υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής πρωταγωνιστής και εν γένει ένας από τους λίγους που κατάφεραν να γίνουν εξίσου επιτυχημένοι στον κινηματογράφο και το τραγούδι. Ξεχωρίζουν τα μιούζικαλ με συμπρωταγωνιστή τον Gene Kelly, ειδικότερα το “On the Town” (1949), η ερμηνεία του στην ταινία “The Man with the Golden Arm” (1955) για την οποία ήταν υποψήφιος για το βραβείο Όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου, το “Guys And Dolls” (1955) στο πλευρό του Marlon Brando, καθώς και το πολιτικό θρίλερ “The Manchurian Candidate” (1962).
  • Ο Σινάτρα ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τα μουσικά δρώμενα το 1971, σε μια εποχή που η γενιά του Woodstock κυριαρχούσε στη μουσική βιομηχανία. Δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε με νέες ηχογραφήσεις και η ύστερη περίοδος της καριέρας του χαρακτηρίστηκε γενικά από προσεκτικές επιλογές και λιγοστές κυκλοφορίες, με σημαντικότερες αυτές των δίσκων “Trilogy” (1980), “She Shot Me Down” (1981) και “L.A. Is My Lady” (1984). Οι τελευταίοι δίσκοι που ηχογράφησε ήταν τα “Duets” (1993) και “Duets II” (1994), μετά από δεκαετή απουσία. Η τελευταία συναυλία του πραγματοποιήθηκε το 1995.
  • Είχε τρία παιδιά από την πρώτη του σύζυγο, Nancy Barbato. Έκανε τρεις επιπλέον γάμους με την Ava Gardner (1951-7), τη Mia Farrow (1966-8) και τη Barbara Marx (από το 1976 μέχρι το θάνατό του). Ο γάμος του με τη Mia Farrow ήταν τόσο ξαφνικός που δεν μπόρεσε να παραστεί κανείς. Ούτε καν τα παιδιά και οι στενοί τους φίλοι. Οι δημοσιογράφοι αναστατώθηκαν. Έμαθαν την είδηση από τα ραδιόφωνα και ξεκίνησαν αμέσως για το Las Vegas, αλλά η απεργία πέντε αεροπορικών εταιριών τούς καθήλωσε στα αεροδρόμια. Όταν, τελικά, έφθασαν, έμαθαν ότι οι νεόνυμφοι είχαν φύγει με το ιδιωτικό αεροπλάνο του Sinatra. Οι μοναδικές μαρτυρίες από το αστραπιαίο γεγονός είναι οι φωτογραφίες που τράβηξε η πολιτεία του Las Vegas ύστερα από τον γάμο, στην κοπή της γαμήλιας τούρτας, παρουσία του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου Σαντς.
  • Ο Frank Sinatra πέθανε στο Los Angeles, τον Μάιο του 1998, μετά από παρατεταμένη περίοδο προβλημάτων υγείας.

 

Πηγή: el.wikipedia.org